I SA/Sz 922/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zofia Przegalińska (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Krystyna Zaremba Sędzia WSA Alicja Polańska Protokolant Karolina Borowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 stycznia 2006 r. sprawy ze skargi J. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie opłaty targowej za okres od 1 do 31 lipca 2004 r. o d d a l a skargę Wójt Gminy decyzją z dnia [...]. nr [...] określił J. P. wysokość zobowiązania podatkowego w opłacie targowej za okres od 1 do 31 lipca 2004r. w łącznej kwocie [...] zł. za dokonywanie sprzedaży w czterech punktach gminy [...] uzasadniając swoją decyzję faktem, że J. P. i nie uiścił opłaty targowej w określonych tą decyzją dwóch na zajmowanej powierzchni w czterech stoiskach handlowych o powierzchni 4 m2 każde. W odwołaniu od tej decyzji J. P. domagał się jej uchylenia wskazując, że prowadzi działalność gospodarczą a nie targowiskową. Posiada osobowość prawną i opłaca należności podatkowe i jego zdaniem niezasadne jest traktowanie jego działalności polegającej na wypieku chleba ciast i bułek jako handlu obwoźnego. J. P. zakwestionował również dni i miejsca dokonywania sprzedaży, twierdząc, że nie korzystał z targowiska. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...]. Nr [...] zaskarżoną decyzję Wójta Gminy [...] utrzymało w mocy stwierdzając, że materiał dowodowy zebrany przez organ I instancji potwierdza dokonywanie sprzedaży oraz powierzchnię faktycznie do tego celu wykorzystywaną przez J. P.. Materiał ten stanowią przede wszystkim dzienne meldunki inkasentów będących pracownikami organu podatkowego posiadające walor dokumentu oraz dokumentacja fotograficzna. Samorządowe Kolegium Odwoławcze odwołało się do treści art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 roku o podatkach i opłatach lokalnych, zgodnie z którym, targowiskiem jest każde miejsce, w którym dokonywana jest sprzedaż, przy czym nie ma znaczenia, czy . sprzedaż dokonywana jest w miejscach do tego przeznaczonych, czy też na terenie prywatnym. Kolegium podkreśliło, że J. P. nie kwestionował faktu sprzedaży na stoiskach, zatem należy przyjąć, że miejsca te były targowiskami. Kolegium zwróciło uwagę, że J. P. nie prowadzi działalności w formie podmiotu posiadającego osobowość prawną, na co się powołuje w odwołaniu, przy czym nie ma to znaczenia bowiem zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, opłatę targową pobiera się od osób fizycznych, prawnych oraz jednostek organizacyjnych nie posiadających osobowości prawnej. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarżący J. P. stwierdził, że nie zgadza się z decyzjami wydanymi w jego sprawie przede wszystkim dlatego, że sprzedaż wyrobów piekarniczych własnej produkcji, błędnie wskazana jako sprzedaż odzieży nie była sprzedażą obwoźną lecz dokonywaną w obiektach posadowionych na gruncie na podstawie zgłoszenia handlowego czyli w obiekcie budowlanym tymczasowym zrównanym z budynkiem niezwiązanym trwale z gruntem. Taka sprzedaż zdaniem skarżącego nie podlega opłacie targowej na podstawie art. 15 ust.2a ustawy z 12 stycznia 1991r. /Dz.U. z 2002r. Nr 9, poz. 84/. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł , co następuje: Skarga nie jest zasadna. Jak wynika z treści skargi, zasadniczym zarzutem podniesionym przez skarżącego jest twierdzenie, że obiekty w których prowadził sprzedaż własnych wyrobów piekarniczych i cukierniczych to obiekty budowlane tymczasowe nie związane trwale z gruntem zrównane z budynkami, i z tej przyczyny na podstawie art. 15 ust.2a ustawy o podatkach i opłatach lokalnych dokonywana przez skarżącego sprzedaż nie podlega opłacie targowej. Z poglądem wyrażonym w skardze nie sposób się zgodzić z następującej przyczyny. Stosownie do art. 15 ust.2a ustawy o podatkach i opłatach lokalnych opłacie targowej nie podlega sprzedaż dokonywana w budynkach lub częściach budynków /.../, obiekty w których skarżący prowadził sprzedaż są tymczasowymi obiektami budowlanymi nie połączonymi trwale z gruntem. W świetle art. 3 pkt 5 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane /tekst jedn. Dz.U. z 2003r. Nr 207, poz.2016 ze zm./ tymczasowy obiekt budowlany to obiekt budowlany przeznaczony do czasowego użytkowania w okresie krótszym od jego trwałości technicznej, przewidziany do przeniesienia w innej miejsce lub rozbiórkę, a także obiekt budowlany niepołączony trwale z gruntem, jak: strzelnice, kioski uliczne, pawilony sprzedaży ulicznej i wystawowe, przykrycia namiotowe i powłoki pneumatyczne, urządzenia rozrywkowe, barakowozy, obiekty kontenerowe. Budynkiem jest natomiast taki obiekt budowlany, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach /art. 3 pkt 2 ustawy Prawo budowlane/. Z powyższego wynika, że pojęcie tymczasowego obiektu budowlanego jest pojęciem odrębnym od pojęcia obiektu budowlanego /budynku/. W konsekwencji jeśli w tymczasowym obiekcie budowlanym jako nie wymieniony w art. 1 5ust.2a ustawy o podatkach i opłatach lokalnych jest prowadzona sprzedaż to taka sprzedaż nie jest wyłączona z opłaty targowej, gdyż jedynie sprzedaż w budynkach lub ich częściach takiemu wyłączeniu podlega. Z tych przyczyn Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oddalił skargę.