I SA/Sz 922/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Kazimierz Maczewski (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Elżbieta Woźniak, Sędzia WSA Jolanta Kwiecińska, , po rozpoznaniu w Wydziale I w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 2 grudnia 2016 r. sprawy ze skargi P. Ł. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 27 czerwca 2016 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia oddala skargę. Postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w S. – po rozpatrzeniu zażalenia P. Ł. na postanowienie Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w S. z dnia 27 kwietnia 2016 r. nr [...] , odmawiającego wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nadpłaty podatku dochodowego od osób fizycznych za 2009 r. – stwierdził niedopuszczalność wniesionego zażalenia. Z uzasadnienia postanowienia oraz akt sprawy wynika, że organ I instancji odmówił Podatnikowi wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nadpłaty podatku dochodowego od osób fizycznych za 2009 r. W uzasadnieniu wyjaśnił, że wniosek o stwierdzenie nadpłaty złożony przez Skarżącego 16 marca 2016 r. został złożony po terminie, bowiem zobowiązanie podatkowe za 2009 r. uległo przedawnieniu z dniem 31 grudnia 2015 r. Nie ma przy tym znaczenia, że 28 grudnia 2015 r., tj. przed upływem terminu przedawnienia, Podatnik złożył korektę zeznania o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) w roku 2009 (PIT-37) wraz z informacją o odliczeniach od dochodu (przychodu) i od podatku (PIT/O) oraz pismo wyjaśniające dotyczące przyczyn korekty. Jedynie bowiem dopiero skorygowane zeznanie podatkowe wraz z wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty inicjuje postępowanie w sprawie nadpłaty. Przedmiotowe postanowienie organ I instancji przesłał w dniu 27 kwietnia 2016 r. w formie dokumentu elektronicznego, za pośrednictwem platformy ePUAP, na prywatny adres poczty elektronicznej pełnomocnika Skarżącego (adres e-mail), podany w złożonym do sprawy pełnomocnictwie. System ePUAP wygenerował Urzędowe Poświadczenie Doręczenia (UPD) z datą uznania dokumentu za doręczony 12 maja 2016 r. wraz z informacją uzupełniającą: "Dokument nie został odebrany przez Adresata w okresie 14 dni od wysłania pierwszego UPD. Zgodnie z art. 46 par. 6 k.p.a. uznaje się za doręczony.". Przed datą doręczenia postanowienia za pośrednictwem systemu ePUAP, Podatnik w dniu 29 kwietnia 2016 r. osobiście sfotografował w siedzibie urzędu skarbowego ww. postanowienie z 27 kwietnia 2016 r. Pismem z dnia 5 maja 2016 r., nadanym w dniu 6 maja 2016 r., Podatnik – reprezentowany przez pełnomocnika – wniósł zażalenie na ww. postanowienie z dnia 27 kwietnia 2016 r. Zdaniem Podatnika, organ I instancji po wpływie skorygowanego zeznania podatkowego, powinien wezwać podatnika do uzupełnienia braku formalnego poprzez złożenie wniosku o stwierdzenie nadpłaty powstałej w wyniku złożenia korekty. Nadto, w dniu 16 maja 2016 r. do organu I instancji wpłynął wniosek pełnomocnika Podatnika z 10 maja 2016 r. o doręczanie pism w sposób określony za pośrednictwem operatora pocztowego, bowiem z uwagi na nieprawidłowe działanie konta na platformie ePUAP nie jest w stanie odbierać doręczanej w ten sposób korespondencji. Mając powyższe okoliczności na uwadze, organ odwoławczy stwierdził niedopuszczalność zażalenia. Organ odwoławczy wyjaśnił bowiem, że organ podatkowy doręczając dokumenty elektronicznie, zobowiązany jest do stosowania dedykowanego do tego celu systemu teleinformatycznego, spełniającego określone w przepisach wymogi techniczne i funkcjonalne. Ponadto, pojęcie "adres elektroniczny" oznacza adres elektroniczny w systemie teleinformatycznym, służącym do obsługi doręczeń, za pomocą którego organ może doręczyć dokumenty elektroniczne. W przypadku, gdy organ podatkowy wykorzystuje do doręczeń system ePUAP adresem elektronicznym jest adres skrytki użytkownika ePUAP. Adres skrytki ma następującą składnię: twojlogin/nazwaskrytki. Jeżeli miałby to być "adres poczty elektronicznej" to zostałoby to wprost tak nazwane. Tym samym w ocenie organu doręczenie Stronie korespondencji za pomocą środków komunikacji elektronicznej wymagało podania przez nią adresu elektronicznego utworzonego na elektronicznej platformie usług publicznych ePUAP. Brak adresu elektronicznego profesjonalnego pełnomocnika ma charakter braku formalnoprawnego, który uniemożliwia doręczenie pism pełnomocnikowi za pomocą środków komunikacji elektronicznej. Z uwagi na powyższe, organ I instancji powinien wystosować do pełnomocnika strony wezwanie do uzupełnienia złożonego pełnomocnictwa (stanowiącego załącznik do wniesionego podania) poprzez wskazanie adresu elektronicznej skrytki na platformie ePUAP. Tym samym, w związku z niewyjaśnieniem przez organ I instancji kwestii dotyczącej właściwego adresu elektronicznego Strony i wysłaniem postanowienia z dnia 27 kwietnia 2016 r. poprzez platformę ePUAP na prywatny adres mailowy pełnomocnika Podatnika, organ odwoławczy uznał takie doręczenie za nieprawidłowe i bezskuteczne. Ponadto, organ odwoławczy wskazał, że złożone zażalenie wpłynęło do organu I instancji przed datą "uznania dokumentu za doręczony", wynikającą z Urzędowego Poświadczenia Doręczenia, tj. przed 12 maja 2016 r. Reasumując, organ odwoławczy wskazał, że przesłanką wniesienia zażalenia jest istnienie zaskarżonego postanowienia w obrocie prawnym poprzez jego skuteczne doręczenie, a przesłanką pozwalającą na rozpatrzenie sprawy przez organ II instancji - wniesienie zażalenia w ustawowym terminie. W niniejszej sprawie nie ma zatem podstaw do rozpoznania złożonego zażalenia, bowiem nie nastąpiło jego skuteczne doręczenia, a zatem nie weszło ono do obrotu prawnego. Nadto, nawet jeśli przyjąć datę doręczenia postanowienia wynikającą z Urzędowego Potwierdzenia Doręczenia, to termin do wniesienia zażalenia od wskazanego powyżej postanowienia rozpocząłby swój bieg od dnia 13 maja 2016 r., a zatem złożenie przez Stronę zażalenia w dniu 6 maja 2016 r. również nie można uznać za skuteczne. Kończąc, organ odwoławczy zwrócił uwagę, że wskazanym byłoby ponowne rozważenie, czy złożone przez Podatnika w dniu 28 grudnia 2015 r. wyjaśnienia, nie stanowią podania, o którym mowa w art. 168 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U.2015.613 ze zm.).- dalej: "o.p.". Pismem z dnia 2 sierpnia 2016 r. Skarżący – reprezentowany przez pełnomocnika – wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę na ww. postanowienie domagając się jego uchylenia oraz orzeczenie o nieskuteczności doręczenia postanowienia organu I instancji, ewentualnie orzeczenie o skutecznym doręczeniu postanowienia stronie zamiast pełnomocnikowi, a co za tym idzie o skutecznym wniesieniu zażalenia i skierowanie sprawy do merytorycznego rozpatrzenia. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie następujących przepisów: 1) art. 236 o.p. poprzez odmowę wniesienia zażalenia stronie, gdy brak jest podstaw do uznania zażalenia za niedopuszczalne, 2) art. 144 ust. 5 o.p. poprzez niedokonanie skutecznego doręczenia postanowienia organu I instancji z dnia 27 kwietnia 2016 r. przez co strona nie mogła zapoznać się z jego treścią, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, 3) art. 120 w związku z art. 121 § 1 i art. 122 o.p. poprzez ustalenie stanu faktycznego i prawnego sprawy niezgodnie z obowiązującym prawem oraz nie podjęcie przez organy obu instancji w toku postępowania wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego poprzez niesprawdzanie czy postanowienie organu I instancji zostało prawidłowo przesłane, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, 4) art. 169 o.p. poprzez brak wezwania do uzupełnienia braków formalnych wniosku. W ocenie Skarżącego, organ błędnie podnosi, że zażalenie zostało wniesione przez Stronę przedwcześnie, tj. że dopiero po 12 maja 2016 r. możliwe było składanie środków odwoławczych. Skarżący podniósł, że do dnia złożenia skargi, organ I instancji nie dokonał skutecznego doręczenia postanowienia z dnia 27 kwietnia 2016 r. W treści skarżonych postanowień organy podatkowe co prawda trafnie wskazują, że pełnomocnikom zawodowym, do których zalicza się pełnomocnik Skarżącego, pisma doręcza się wyłącznie w formie elektronicznej lub w siedzibie organu. Organ bezpodstawnie twierdzi jednak, że pismo zostało wysłane w formie elektronicznej dnia 28 kwietnia 2016 r. Co prawda, w treści pełnomocnictwa omyłkowo wskazano adres e-mail, zamiast adresu na elektronicznej platformie podawczej, jaką jest ePUAP, pomyłka ta jest jednak dla prowadzącego codzienną obsługę platformy organu oczywista. Tym samym przedmiotowe pismo nie mogło zostać wysłane na wskazany adres. Zatem, organ mógł albo uznać złożone do sprawy pełnomocnictwo za wadliwe i niewiążące, albo zażądać jego uzupełnienia poprzez podanie właściwej formy adresu elektronicznego. Organ natomiast ograniczył się do wysłania na przedstawiony adres mailowy wyłącznie informacji o przesłaniu pisma na platformę ePUAP, jednocześnie przedmiotowego pisma nigdy nie wysyłając, co też zostało przez pełnomocnika błędnie poczytane za awarię platformy. Co więcej, gdyby organ usiłował wysłać pismo za pomocą platformy na podany adres mailowy, powinna do niego dotrzeć wiadomość w nieodczytywalnym formacie, której brak. Brak jest również jej śladów w dostępnych dziennikach portalu pocztowego. Organ nigdy nie dokonał więc nawet próby skutecznego doręczenia, a co za tym idzie przedmiotowe postanowienie nigdy nie zostało stronie skutecznie doręczone. Organ nie dysponuje także urzędowym poświadczeniem odbioru pisma, generowanym przez platformę ePUAP, które stanowić może wyłączny dowód dokonania skutecznego doręczenia. Nadto Skarżący podniósł, że osobiście zapoznał się z treścią postanowienia w trakcie przeglądania akt, co spełnia przesłanki uznania pisma za doręczone stronie w siedzibie organu. Powołując się na orzecznictwo, stwierdził, że jeżeli w sprawie ustanowiony został pełnomocnik, to pisma winny być doręczane wyłącznie jemu, nie zaś stronie. Jeżeli jednak z takiego niewłaściwego doręczenia pisma stronie nie wynikają dla niej negatywne konsekwencję, to uchybienie to nie ma wpływu na wynik sprawy. Tym samym przyjmując, że w momencie sporządzenia fotokopii pism przez Stronę, zostało ono jej w niewłaściwy sposób doręczone, to należy też przyjąć, że o ile Strona wniosła zażalenie w terminie, co z całą pewnością się stało, takie doręczenie jest skuteczne. W ocenie Skarżącego, w sprawie albo doszło do niewłaściwego doręczenia pisma Stronie, które przy zachowaniu terminu do wniesienia zażalenia przez pełnomocnika nie ma wpływu na wynik sprawy, albo też postanowienie organu I instancji do dnia dzisiejszego nie zostało Stronie skutecznie doręczone. Zatem, zaskarżone postanowienie w sposób rażący narusza porządek prawny, poprzez niewłaściwe ustalenie stanu faktycznego (organ w rzeczywistości nie dokonał przesłania pisma drogą elektroniczną), a w konsekwencji niesłuszne utrzymanie w mocy niezgodnego z prawem i godzącego w prawa strony postanowienia. Kończąc, Skarżący podniósł, że podtrzymuje dotychczasowe stanowisko przedstawione w zażaleniu z dnia 5 maja 2016 r. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w S. nie podzielił zasadności podniesionych w niej zarzutów i wniósł o oddalenie skargi. Organ zauważył przy tym, że stanowisko Skarżącego odnośnie nieskuteczności doręczenia postanowienia organu I instancji znajduje potwierdzenie w rozstrzygnięciu organu odwoławczego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje: W sprawie nie jest sporne, że doręczenie postanowienia organu I instancji z dnia 27 kwietnia 2016 r. za pomocą platformy ePUAP było nieskuteczne. Z uwagi na powyższą okoliczność organ odwoławczy stwierdził niedopuszczalność wniesionego zażalenia. W ocenie organu odwoławczego, organ I instancji nie uzupełnił braku formalnego wniosku poprzez wezwanie pełnomocnika Skarżącego do wskazania adresu elektronicznego, którym jest adres skrytki użytkownika ePUAP. Tym samym, doręczenie którego dokonał organ I instancji na adres poczty elektronicznej (adres e-mail) podany w treści pełnomocnictwa było nieskuteczne, a zatem postanowienie nie weszło do obrotu prawnego. Z treści skargi wynika, że powyższy pogląd podziela również Skarżący. Jednak, w ocenie Skarżącego, wobec złożenia zażalenia w ciągu 7 dni od dnia sfotografowania postanowienia przez Stronę w siedzibie organu, należało uznać, że w dniu sfotografowania nastąpiło nieprawidłowe lecz skuteczne doręczenie postanowienia, od którego należały liczyć termin do wniesienia środka zaskarżenia. W ocenie organu, sfotografowanie dokumentu przez stronę nie może stanowić skutecznego jego doręczenia. Inicjatywa w zakresie doręczania aktów administracyjnych musi bowiem pochodzić od organów które je wydały, a nie strony. Ponadto, strona musi otrzymać oryginał dokumentu, a nie kopię czy uwierzytelniony odpis. Na wstępie należy wskazać, że zgodnie z art. 228 § 1 pkt 1 i § 2 w związku z art. 239 Ordynacji podatkowej (o.p.), organ odwoławczy stwierdza w formie postanowienia niedopuszczalność zażalenia. Postanowienie jest ostateczne. Niedopuszczalność zażalenia czy odwołania to taka sytuacja, w której obowiązujące prawo nie przewiduje możliwości prowadzenia postępowania odwoławczego. Niedopuszczalność środka zaskarżenia może wynikać z przyczyn przedmiotowych obejmujących przypadki braku przedmiotu zaskarżenia oraz przypadki wyłączenia przez przepisy prawne możliwości zaskarżenia odwołania (postanowienia) w toku instancji. Zażalenie przysługuje na postanowienie organu I instancji. Zażalenie jest zatem niedopuszczalne, jeżeli postanowienie nie weszło do obrotu prawnego (a więc mimo że zostało wydane, nie zostało stronie doręczone) albo gdy czynność organu podatkowego nie jest postanowieniem a czynnością materialno-techniczną, np. protokołem z przesłuchania świadka lub z przeprowadzonych oględzin. Wniosku o niedopuszczalności zażalenia (odwołania) organ nie może wyprowadzać z oceny zarzutów podniesionych w tym środku zaskarżenia (por. B. Adamiak w: B. Adamiak, J. Borkowski, R. Mastalski, J. Zubrzycki, Ordynacja podatkowa. Komentarz 2015 r., s.1036, oraz wyrok NSA z 3 czerwca 2016 r., II FSK 1439/14). Wejście postanowienia (decyzji) do obrotu prawnego jest uzależnione od skutecznego doręczenia tego postanowienia (decyzji) stronie. Przy czym "skuteczne doręczenie" oznacza doręczenie zgodnie z przepisami ustawy Ordynacja podatkowa. Mając powyższe rozważania na uwadze, Sąd w składzie orzekającym w sprawie w pełni podziela stanowisko organu odwoławczego oraz Skarżącego, że doręczenie w dniu 12 maja 2016 r. postanowienia z dnia 27 kwietnia 2016 r. na prywatny adres poczty elektronicznej (adres e-mail) wskazany w pełnomocnictwie złożonym do sprawy było nieskuteczne, a zatem postanowienie z dnia 27 kwietnia 2016 r. nie weszło do obrotu prawnego. Zgodnie z art. 144 § 5 o.p. doręczanie pism pełnomocnikowi będącemu adwokatem, radcą prawnym lub doradcą podatkowym oraz organom administracji publicznej następuje za pomocą środków komunikacji elektronicznej albo w siedzibie organu podatkowego. Natomiast, zgodnie z art. 138c § 1 o.p., pełnomocnictwo wskazuje dane identyfikujące mocodawcę, w tym jego identyfikator podatkowy, dane identyfikujące pełnomocnika, w tym jego identyfikator podatkowy, a w przypadku nierezydenta - numer i serię paszportu lub innego dokumentu potwierdzającego tożsamość, lub inny numer identyfikacyjny, o ile nie posiada identyfikatora podatkowego, adres tego pełnomocnika do doręczeń w kraju, a w przypadku adwokata, radcy prawnego lub doradcy podatkowego - także jego adres elektroniczny. Stosownie do treści przepisu art. 152a § 1 o.p., w celu doręczenia pisma w formie dokumentu elektronicznego organ podatkowy przesyła na adres elektroniczny adresata zawiadomienie zawierające: 1) informację, że adresat może odebrać pismo w formie dokumentu elektronicznego; 2) wskazanie adresu elektronicznego, z którego adresat może pobrać pismo i pod którym powinien dokonać potwierdzenia doręczenia pisma; 3) pouczenie dotyczące sposobu odbioru pisma, a w szczególności sposobu identyfikacji pod wskazanym adresem elektronicznym w systemie teleinformatycznym organu podatkowego, oraz informację o wymogu podpisania urzędowego poświadczenia odbioru w określony sposób. Jak natomiast wynika z art. 144 § 2 o.p., jeżeli przepisy ustawy przewidują doręczanie pism za pomocą środków komunikacji elektronicznej, doręczenie następuje przez portal podatkowy w zakresie wynikającym z odrębnych przepisów lub przez elektroniczną skrzynkę podawczą. Zgodnie z art. 3 pkt 14 o.p., przez portal podatkowym rozumie się system teleinformatyczny administracji podatkowej służący do kontaktu organów podatkowych z podatnikami, płatnikami i inkasentami, a także ich następcami prawnymi oraz osobami trzecimi, w szczególności do wnoszenia podań, składania deklaracji oraz doręczania pism organów podatkowych za pomocą środków komunikacji elektronicznej. Z treści przywołanych przepisów, wynika zatem, że co do zasady organ komunikuje się z profesjonalnym pełnomocnikiem podatnika za pośrednictwem środków komunikacji elektronicznej lub bezpośrednio w siedzibie organu. Adres elektroniczny pełnomocnika powinien zostać podany w treści udzielonego pełnomocnictwa. Przy czym przez adres elektroniczny do doręczeń, o których mowa w art. 152 o.p. należy rozumieć adres elektroniczny w systemie teleinformatycznym, służącym do obsługi doręczeń, za pomocą którego organ może doręczyć dokumenty elektroniczne. W przypadku, gdy organ podatkowy wykorzystuje do doręczeń system ePUAP adresem elektronicznym będzie zatem adres skrytki użytkownika ePUAP. Adres skrytki ma następującą składnię: twojlogin/nazwaskrytki. W sprawie nie budzi wątpliwości, że postanowienie z dnia 27 kwietnia 2016 r. zostało wysłane na prywatny adres poczty elektronicznej pełnomocnika Skarżącego (adres e-mail) podany w złożonym do akt sprawy pełnomocnictwie. W świetle przywołanych przepisów prawa stwierdzić zatem należy, że złożone w sprawie pełnomocnictwo było obarczone brakiem formalnym, bowiem podany w nim adres poczty elektronicznej pełnomocnika Skarżącego nie był adresem elektronicznym o którym mowa w ww. przepisach. W tych okolicznościach sprawy, z uwagi na to, że organ I instancji nie wezwał pełnomocnika Skarżącego do uzupełnienia powyższego braku, a następnie doręczył postanowienie z dnia 27 kwietnia 2016 r. na adres poczty elektronicznej pełnomocnika, który nie jest adresem elektronicznym w rozumieniu o.p., powyższe doręczenie należało uznać za nieskuteczne. W konsekwencji postanowienie z dnia 27 kwietnia 2016 r. nie weszło do obrotu prawnego – o czym prawidłowo rozstrzygnął organ odwoławczy w zaskarżonym postanowieniu. Wskazać przy tym należy, że w konsekwencji stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia przez organ odwoławczy z uwagi na niedoręczenie postanowienia z 27 kwietnia 2016 r. pełnomocnikowi Skarżącego, organ I instancji jest obowiązany ponownie doręczyć to postanowienie, przy zachowaniu zasad prawidłowego doręczenia o których mowa w o.p. Tym samym powinien wezwać pełnomocnika do uzupełnienia braku formalnego pełnomocnictwa poprzez podanie adresu elektronicznego, o którym mowa w art. 152a o.p. Co prawda, organ odwoławczy nie zawarł w treści zaskarżonego postanowienia powyższego stwierdzenia wprost - co wywołało wątpliwość Skarżącego dotyczącą utrzymania w mocy postanowienia organu I instancji, poprzez stwierdzenie niedopuszczalności zażalenia. Wątpliwości te nie są jednak uzasadnione, bowiem organ odwoławczy przyznał, że: "Z uwagi na powyższe, Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego w S. winien był wystosować do pełnomocnika strony wezwanie do uzupełnienia złożonego pełnomocnictwa (stanowiącego załącznik do wniesionego podania) poprzez wskazanie adresu elektronicznej skrytki na platformie ePUAP." (s. 8 postanowienia). Powyższe należy zatem traktować jako wskazania co do dalszego postępowania przez organ I instancji. Jednocześnie wskazać należy, że organ odwoławczy nie mógł uchylić postanowienia organu I instancji i przekazać sprawy do ponownego rozpoznania, bowiem rozstrzygnięcie organu I instancji nie weszło do obrotu prawnego. Oznacza to, że w obrocie prawnym nie ma postanowienia co do którego organ odwoławczy mógłby prowadzić postępowanie zażaleniowe i rozstrzygnąć sprawy co do istoty. Zatem, rozstrzygnięcie organu o niedopuszczalności zażalenia było w pełni zasadne, przy czym z uwagi na przyczynę stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia, wynikającą z winy organu I instancji, jego skutkiem będzie ponowne doręczenia Stronie postanowienia. Mając powyższe na uwadze, zarzut naruszenia art. 236 o.p. poprzez odmowę wniesienia zażalenia stronie, gdy brak jest podstaw do uznania zażalenia za niedopuszczalne należało uznać za niezasadny. Sąd w składzie orzekającym w sprawie nie podziela argumentacji skargi dotyczącej uznania za prawidłowe doręczenia stronie postanowienia z dnia 27 kwietnia 2016 r. poprzez sfotografowanie przez stronę postanowienia w siedzibie organu. Zgodnie bowiem z art. 218 o.p. postanowienie, od którego służy zażalenie lub skarga do sądu administracyjnego, doręcza się na piśmie lub za pomocą środków komunikacji elektronicznej. Z treści przywołanego przepisu, jednoznacznie wynika, że postanowienia muszą być sporządzone i doręczone na piśmie lub za pomocą środków komunikacji elektronicznej. Nie spełnia tego wymogu doręczenie stronie wydruku komputerowego, kopii, kserokopii lub innego rodzaju odbitki oryginału aktu bądź uwierzytelnionego odpisu. Prawidłowe doręczenie postanowienia to zdarzenie mające istotne znaczenie prawne, rodzące określone skutki procesowe i materialne, tak w stosunku do strony jak i organu, który postanowienie takie wydał. Dlatego też doręczenie takie musi być pewne, nie budzące wątpliwości, zgodne z przepisami prawa, wykluczające dowolność w jego stwierdzeniu czy jakąkolwiek uznaniowość. W przypadku błędnego doręczenia, czy też niedoręczenia decyzji/postanowienia czynność ta jest bezskuteczna. Jeżeli np. nie doręczy się prawidłowo decyzji ustalającej zobowiązanie podatkowe, to nie powstanie to zobowiązanie, a co za tym idzie nie ma możliwości jego egzekwowania. Bez znaczenia prawnego jest przy tym fakt dowiedzenia się przez stronę o treści aktu poza przewidzianym w prawie trybem doręczenia. Dopóki akt nie zostanie doręczony stronie w sposób zgodny z przepisami o doręczeniach, nie wchodzi on do obrotu prawnego. Z uwagi na gwarancyjny charakter przepisów dotyczących doręczeń, tylko prawidłowe doręczenie, tzn. zgodne z zasadami określonymi w o.p., uzależnia skuteczność czynności podejmowanych przez organ. Tym samym sfotografowanie przez Skarżącego w dniu 29 kwietnia 2016 r. postanowienia z dnia 27 kwietnia 2016 r. w siedzibie organu nie stanowiło jego doręczenia w myśl o.p. Zatem, w tej dacie nie zaktualizowało się uprawnienie procesowe strony do wniesienia zażalenia. Taki bowiem skutek wywoła dopiero doręczenie postanowienia zgodnie z przepisami o.p. Wskazać także należy, że podniesione w skardze zarzuty naruszenia przepisów art. 144 ust. 5 o.p., art. 120 w związku z art. z art. 121 § 1 i art. 122 o.p. a także art. 169 o.p. nie znajdują uzasadnienia wobec zaskarżonego postanowienia. Zarzuty te są zasadne wobec postanowienia organu I instancji z dnia 27 kwietnia 2016 r., które nie zostało prawidłowo doręczone. Mając na względzie m.in. właśnie te przepisy organ odwoławczy stwierdził niedopuszczalność wniesionego zażalenia. Natomiast, jak już powyżej wskazano, stwierdzenie niedopuszczalności wniesionego zażalenia, w konsekwencji spowoduje konieczność ponownego doręczenia postanowienia organu I instancji z dnia 27 kwietnia 2016 r. Doręczenie to jest oczywiste i konieczne z uwagi na zachowanie prawa podatnika do skutecznego zaskarżenia ww. postanowienia, tj. dzięki któremu sprawa zostanie merytorycznie rozpoznana przez organ II instancji. Mając na uwadze powyższe okoliczności, Sąd uznał, że zaskarżone postanowienie nie narusza prawa i – na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2016.718 ze zm.) – orzekł o oddaleniu skargi.