I SA/Sz 923/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Sędzia WSA – Anna Sokołowska po rozpoznaniu w dniu 15 marca 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K.O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie uchylenia w części decyzji własnej i ustalenia łącznego zobowiązania podatkowego na 2010 r. postanawia: 1. odrzucić skargę. 2. zwrócić skarżącemu wpis sądowy w kwocie 200 zł (dwieście złotych). Pismem z dnia 16 listopada 2010 r. skarżący K.O. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie uchylenia w części decyzji własnej i ustalenia łącznego zobowiązania podatkowego na 2010 r. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału I z dnia 2 lutego 2011 r. wezwano skarżącego do uiszczenia należnego wpisu sądowego od wniesionej skargi w kwocie 200 zł wraz z pouczeniem, że nieuiszczenie wpisu w terminie 7-dniowym spowoduje odrzucenie skargi. Powyższe wezwanie zostało doręczone skarżącego w dniu 7 lutego 2011 r. Siedmiodniowy termin do uiszczenia wpisu od skargi upłynął w dniu 14 lutego 2011 r., który to dzień nie przypadał na sobotę lub dzień ustawowo wolny od pracy (art. 83 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. dalej p.p.s.a.). Wpis od skargi w niniejszej sprawie, w łącznej kwocie 800 zł (do czterech skarg), został natomiast uiszczony w dniu 15 lutego 2011 r. W związku z wątpliwościami dotyczącymi daty uiszczenia przez skarżącego wpisu sądowego od skargi zarządzeniem z dnia 2 marca 2011 r. wezwano skarżącego do nadesłania oryginału lub potwierdzonej za zgodność z oryginałem kopii zlecenia przelewu bankowego na łączną kwotę 800 zł w terminie 7 dni daty doręczenia wezwania, pod rygorem uznania, że wpis uiszczono po terminie. Skarżący nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, natomiast pismem z dnia 7 marca 2011 r. cofnął skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Zasadą w postępowaniu sądowym jest, stosownie do art. 220 § 1 zdanie pierwsze p.p.s.a., niepodejmowanie przez sąd żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. Zgodnie natomiast z art. 220 § 3 p.p.s.a. skarga, od której, pomimo wezwania, nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd. Zapłata wpisu po upływie wyznaczonego terminu jest równoznaczna z nienależytym wykonaniem zarządzenia i wywołuje takie same skutki jak nieuiszczenie wpisu. W konsekwencji uiszczenie wpisu od skargi po upływie terminu wyznaczonego do usunięcia tego braku również stanowi podstawę do odrzucenia skargi (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy we Wrocławiu z dnia 12 czerwca 1995 r., sygn. akt SA/Wr 829/95, publ. LEX nr 26816). Powołane orzeczenie wydano wprawdzie na gruncie nieobowiązujących już przepisów, jednakże z uwagi na swój uniwersalny charakter, zachowało pełną aktualność. Wezwanie do uiszczenia wpisu zostało doręczone skarżącemu w dniu 7 lutego 2011 r. Siedmiodniowy termin do uiszczenia wpisu upływał zatem z dniem 14 lutego 2010 r. Skarżący pomimo tego, że był wzywany do usunięcia wątpliwości dotyczących daty uiszczenia wpisu sądowego, pod rygorem uznania, że wpis sądowy został uiszczony po terminie, nie nadesłał żadnych dowodów zlecenia przelewu bankowego w dniu 14 lutego 2011 r., składając w zastępstwie wniosek o cofnięcie skargi. Z powyższych powodów należało stwierdzić, że uiszczenie wpisu w dniu 15 lutego 2011 r. było spóźnione i musiało skutkować odrzuceniem skargi. Odnosząc się do kwestii wniosku skarżącego o cofnięcie skargi należy wskazać, iż w myśl postanowień przepisu art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a., Sąd zobligowany jest do wydania postanowienia o umorzeniu postępowania jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę. Z kolei zgodnie z art. 60 p.p.s.a. skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Podkreślić jednak trzeba, iż umorzenie postępowania sądowoadministracyjnego jest dopuszczalne tylko wówczas, gdy zostało ono prawidłowo i skutecznie wszczęte, co oznacza, że nie istnieją jakiekolwiek przeszkody formalne do merytorycznego rozpoznania skargi oraz gdy wystąpi jedna z przesłanek umorzenia postępowania wyczerpująco wymienionych w przepisie art. 161 § 1 pkt 1 - 3 p.p.s.a. Wszczęcie postępowania sądowoadministracyjnego następuje w momencie skutecznego wniesienia skargi, która nie jest dotknięta brakami uniemożliwiającymi nadanie jej dalszego biegu (formalnymi, brakiem wpisu). Skarga dotknięta takimi brakami podlega odrzuceniu i nie wywołuje skutku w postaci wszczęcia postępowania. Niedopuszczalne jest zatem umorzenie postępowania zainicjowanego taką skargą (por. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 23 lipca 2009 r., sygn. akt V SA/Wa 882/09, www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Podobnie wniosek o cofnięcie skargi nie może być rozpatrywany do czasu uiszczenia wpisu od skargi jak również, jeśli z braku innych przesłanek dopuszczalności zaskarżenia skarga polega odrzuceniu. Cofnięcie skargi może bowiem dotyczyć wyłącznie skargi, która została skutecznie wniesiona, a więc wszczęła postępowanie sądowoadministracyne. W konsekwencji należy przyjąć, iż cofnięcie skargi jako czynność dyspozycyjna strony może mieć miejsce tylko wówczas, gdy skarga jest dopuszczalna i nie zwiera braków uniemożliwiających nadanie jej dalszego biegu (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 10 czerwca 1987 r., sygn. akt SA/Gd 537/87, OSP 1990, z. 4, poz. 207, postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 3 stycznia 2008 r., sygn. akt I OSK 1829/07, LEX nr 335007, oraz T. Woś i inni "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2009, s. 374). W przypadku zatem, gdy skarga zawiera braki sąd skargę odrzuca (por. postanowienie NSA z dnia 10 czerwca 1987 roku, SA/Gd 537/87, OSP 1990, z. 4, poz. 207). Skoro w rozpoznawanej sprawie skarga nie została należycie opłacona, to nieskuteczne jej wniesienie oznaczało, że procesowe postępowanie sądowoadministracyjne jeszcze się nie rozpoczęło, a zatem nie można było umorzyć postępowania, które nie zostało wszczęte. W związku z powyższym, Sąd nie mógł rozpatrzyć wniosku o cofnięcie skargi, od którego nie została uiszczona należna opłata. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a. w zw. z art. 58 § 3 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia. O zwrocie wpisu orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.