I SA/Sz 924/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w S w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Maria Dożynkiewicz Sędziowie: Sędzia NSA Kazimiera Sobocińska (spr.) Sędzia WSA Marzena Kowalewska Protokolant: Karolina Borowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 października 2005 r. sprawy ze skargi S M U P P D i U R "G" w S na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S z dnia [...] nr [...] w przedmiocie stwierdzenia braku nadpłaty z tytułu podatku od nieruchomości za [...] r. oraz określenia zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od nieruchomości za [...]r. o d d a l a skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S decyzją z dnia [...], wydaną w trybie odwoławczym, utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta S z dnia [...] r., znak: [...] adresowaną do P P D i U R "G" w upadłości w S, w sprawie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości za [...] r. oraz określenia wysokości zobowiązania podatkowego z tytułu tego podatku w kwocie [...]zł. Postępowanie podatkowe zostało wszczęte wnioskiem S M U P i U "G" w upadłości o stwierdzenie nadpłaty wraz z odpowiednią korektą pierwotnej deklaracji. Zdaniem syndyka należąca do PPDiUR "G" budowla - nabrzeże M, położona przy ul. [...] w S na działkach nr [...] , jest zwolniona od podatku od nieruchomości na podstawie art. 7 ust.1 pkt 2 ustawy z 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych /Dz.U. z 2002r. Nr 9, poz. 84 ze zm./ jako infrastruktura zapewniająca dostęp do portu morskiego. Ponadto syndyk skorygował deklarację także w części dotyczącej powierzchni użytkowej budynków i gruntów zaliczając je do pozycji "pozostałe" i wyjaśnił, że nie prowadzi działalności gospodarczej, zajmuje się tylko administrowaniem obiektami i częściowo je wynajmuje na potrzeby działalności gospodarczej innym podmiotom. Organy podatkowe uznały, że zwolnienie podatkowe przewidziane w art. 7 ust.1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych nie ma zastosowania do wskazanej budowli-nabrzeża M, gdyż: - nie jest to budowla infrastruktury portowej w rozumieniu art. 2 pkt 4 ustawy z 20 grudnia 1996r. o portach i przystaniach morskich /Dz.U. z 2002r. Nr 110, poz. 967 ze zm./, co nie było sporne, - nie jest to również budowla infrastruktury zapewniającej dostęp do portów lub przystani morskich w rozumieniu art. 2 pkt 5 ustawy o portach i przystaniach morskich. Organ odwoławczy wyjaśnił, że zgodnie z art.2 pkt 5 ustawy o portach i przystaniach morskich przez infrastrukturę zapewniającą dostęp do portów lub przystani morskich rozumie się prowadzące do portu lub przystani morskiej oraz położone w granicach portu lub przystani morskiej tory wodne, wraz ze związanymi z ich funkcjonowaniem obiektami, urządzeniami i instalacjami. Obiekty, urządzenia i instalacje wchodzące w skład infrastruktury zapewniającej dostęp do portu o podstawowym znaczeniu dla gospodarki narodowej, jakim jest port S, określone zostały w zarządzeniu Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z 17 września 1997r. /MP Nr 63, poz. 613/, a następnie w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 9 grudnia 2002 r. /Dz.U. z 2003 r. Nr 4, poz. 41/, które jednak nie wymieniają nabrzeża M. Tym samym nie było podstaw do zastosowania zwolnienia podatkowego przewidzianego w art. 7 ust.1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Odnośnie opodatkowania wyższą stawką powierzchni użytkowej budynków i gruntów organ odwoławczy wyjaśnił, że ogłoszenie upadłości nie pozbawia upadłego statusu przedsiębiorcy jak i statusu podatnika. Okolicznością przesądzającą o uznaniu nieruchomości za związaną z prowadzeniem działalności gospodarczej jest sam fakt pozostawania jej w posiadaniu przedsiębiorcy i bez znaczenia jest, że podatnik sam nie prowadzi działalności, lecz wynajmuje nieruchomość innym przedsiębiorcom. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Syndyk Masy Upadłości P.P.D. i U.R "G" w upadłości wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji zarzucając naruszenie art. 2 pkt 5 ustawy o portach i przystaniach morskich poprzez błędne przyjęcie, że nieruchomości obłożone podatkiem od nieruchomości nie leżą w granicach portu S-Ś oraz naruszenie art. 180 Ordynacji podatkowej poprzez pominięcie dowodów potwierdzających tą okoliczność. Skarżący zarzucił także naruszenie art. 1 ust. 1 pkt 3 i 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych w związku z art. 2 ust.1 i 2 ustawy prawo o działalności gospodarczej poprzez uznanie syndyka za przedsiębiorcę, a w konsekwencji błędne zastosowanie wyższych stawek podatkowych. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje: Skarga jest nieuzasadniona, nie ma bowiem podstaw do uznania zaskarżonej decyzji za niezgodną z prawem. Wbrew stanowisku skargi zaskarżona decyzja nie neguje położenia nieruchomości przy ul. [...] w S w granicach portu S. Okoliczność ta nie była kwestionowana i potwierdzona została przedłożonymi dokumentami, w szczególności wypisem z ewidencji gruntów i odpisem z księgi wieczystej, jednakże nie miała znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, co wynika jednoznacznie z uzasadnienia zaskarżonej decyzji. Organ odwoławczy przytoczył definicję infrastruktury zapewniającej dostęp do portów i przystani morskich z art. 2 pkt 5 ustawy o portach i przystaniach morskich, wskazał na istotne jej przesłanki jak wymóg położenia obiektów, urządzeń i instalacji w granicach portu lub przystani morskich oraz związku z funkcjonowaniem znajdujących się tam torów wodnych, i stwierdził, że do rozważenia pozostaje /tylko / zagadnienie czy obiekty, urządzenia i instalacje znajdujące się na nieruchomości przy ul. [...] w S można zaliczyć do wchodzących w skład infrastruktury zapewniającej dostęp do portów lub przystani morskich. Rozstrzygnięcia tego zagadnienia dokonano prawidłowo na podstawie zarządzenia Ministra Transportu Gospodarki Morskiej z 17 września 1997r. oraz rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 9 grudnia 2002 r. w sprawie określenia obiektów, urządzeń i instalacji wchodzących w skład infrastruktury zapewniającej dostęp do portu dla każdego portu o podstawowym znaczeniu dla gospodarki narodowej, wydanych na podstawie upoważnienia ustawowego z art. 5 ust.2 ustawy o potach i przystaniach morskich. Wśród obiektów, urządzeń i instalacji wchodzących w skład infrastruktury zapewniających dostęp do portu Ś i S wymienionych § 4 zarządzenia i w § 3 rozporządzenia nie wymienia się obiektów, urządzeń i instalacji położonych na nieruchomości przy ul. [...] w S, wobec czego nie mogły być zaliczone do tej infrastruktury, mimo że położone są w granicach portu. W konsekwencji zasadna była odmowa zastosowania do tych budowli zwolnienia podatkowego przewidzianego w art.7 ust.1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Nietrafny jest również zarzut, że uznano syndyka za przedsiębiorcę. Decyzja podatkowa jest adresowana prawidłowo do P P D i U R "G" w upadłości jako podatnika podatku od nieruchomości, a nie do syndyka. Ogłoszenie upadłości powoduje utratę przez upadłego zarządu i możliwości korzystania oraz rozporządzania swoim majątkiem. Syndyk obejmując majątek upadłego i zarządzając nim zgodnie z art. 90 prawa upadłościowego z 1934r. oraz zgodnie z art. 160 ust. 1 i art. 173 ust.1 Prawa upadłościowego i naprawczego obowiązującego od 1 października 2003r. /Dz.U. Nr 60, poz. 535 z 2003r./ działa za upadły podmiot i na jego rachunek. Upadły nie traci prawa własności do swego majątku, nadal jest podatnikiem, podmiotem praw i obowiązków materialnoprawnych i na nim ciąży obowiązek zapłacenia podatku, co oznacza, że przesłanki uzasadniające obciążenie podatkowe należy badać w odniesieniu do upadłego, a nie do syndyka. Zasadnie zatem uznano w zaskarżonej decyzji, że status przedsiębiorcy podatnika – P.P.D.i U.R. "G" w upadłości przesądza o zastosowaniu wobec powierzchni użytkowej budynków i gruntów będących jego własnością stawki podatkowej dla budynków i gruntów związanych z działalnością gospodarczą / art. 1a ust.1 pkt 3 i 4 w związku z art. 5 ust.1 pkt 1 lit. a i pkt 2 lit. b/. Okoliczność, że działalność gospodarcza upadłego zmierza do likwidacji, i nie wszystkie pomieszczenia są wykorzystywane w tym celu, jest bez znaczenia, bowiem nie dochodzi do zmiany dotychczasowego użytkowego charakteru tych nieruchomości. Natomiast wydzierżawianie części nieruchomości innym przedsiębiorcom w celu prowadzenia przez nich działalności gospodarczej samo w sobie jest działalnością gospodarczą w rozumieniu ustawy Prawo o działalności gospodarczej. Reasumując zaskarżona decyzja odpowiada prawu, wobec czego skarga, jako nieuzasadniona, podlega oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi .