I SA/Sz 924/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Sędzia WSA – Nadzieja Karczmaczyk-Gawęcka po rozpoznaniu w dniu 24 listopada 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku B. K. i B. K. o wstrzymanie postępowania egzekucyjnego w sprawie ze skargi na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w S. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy uznania za nieuzasadnione zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym p o s t a n a w i a: oddalić wniosek o wstrzymanie postępowania egzekucyjnego. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie B. K. i B. K. złożyli, w trybie art. 35 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2002 r. nr 110, poz. 968 ze zm. – dalej zwana: "u.p.e.a."), wniosek o wstrzymanie postępowania egzekucyjnego. W ocenie skarżących, wniosek był uzasadniony z uwagi na groźbę poniesienia przez zobowiązanego niepowetowanej szkody w razie przymusowej egzekucji roszczenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie uznał, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. – dalej zwana: "p.p.s.a."), wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Przesłanki, jakimi powinien kierować się sąd przy rozstrzyganiu wniosku o wstrzymanie wykonania, zostały w sposób wyczerpujący określone w art. 61 § 3 p.p.s.a., a mianowicie: po przekazaniu sądowi skargi, sąd może, na wniosek skarżącego, wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu w całości lub części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przy czym w doktrynie podkreśla się, że instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności dotyczy tylko takich z nich, które nadają się do wykonania. Wykonanie aktu administracyjnego oznacza spowodowanie, sprowadzenie w sposób dobrowolny lub w trybie egzekucji takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie (J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2008, s. 186). W niniejszej sprawie wniosek skarżących nie może być rozpoznany przez Sąd, bowiem złożony został w postępowaniu sądowoadministracyjnym, którego przedmiotem jest ocena legalności postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w S. z dnia [...] r. w przedmiocie odmowy uznania za nieuzasadnione zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym natomiast skarżący wnieśli o wstrzymanie postępowania egzekucyjnego w trybie art. 35 u.p.e.a. Wskazać należy, że Sąd nie ma kompetencji do wstrzymania postępowania egzekucyjnego. Kognicja wojewódzkich sądów administracyjnych określona została w art. 3 i 4 p.p.s.a. Z treści tych przepisów wynika, iż wstrzymanie prowadzenia egzekucji wykracza poza właściwość sądów administracyjnych, w związku z czym Sąd nie jest uprawniony wstrzymać prowadzoną egzekucję, o której mowa we wniosku skarżącego. Na marginesie dodać należy, że wstrzymania czynności egzekucyjnych może dokonać organ egzekucyjny na podstawie art. 35 § 1 u.p.e.a. Stosowny wniosek podlega rozpoznaniu w postępowaniu egzekucyjnym przez organ właściwy do jego przeprowadzenia, a następnie orzeczenie organu egzekucyjnego podlega kontroli sądowej w zakresie wyznaczonym przepisami ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Sądy administracyjne jedynie sprawują kontrolę działalności administracji publicznej w zakresie wyznaczonym przez art. 3 p.p.s.a. Z tych względów należało, na podstawie art. 63 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzec jak w sentencji.