I SA/Sz 926/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Sokołowska, Sędziowie Sędzia WSA Patrycja Joanna Suwaj, Sędzia WSA Elżbieta Woźniak (spr.), Protokolant starszy sekretarz sądowy Lidia Maląg, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 18 listopada 2015 r. sprawy ze skargi J. S. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia 12 czerwca 2015 r. nr [...] w przedmiocie płatności rolnośrodowiskowej na rok 2013 z sankcjami wieloletnimi oddala skargę. Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa decyzją z dnia 12 czerwca 2015 r., utrzymał w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w [...] z dnia 16 lutego 2014 r. w sprawie odmowy przyznania [...] płatności rolnośrodowiskowej z sankcjami wieloletnimi. Decyzję wydano w następującym stanie faktycznym: W dniu 13 maja 2013 r. do Biura Powiatowego ARiMR w [...], wpłynął wniosek [...] [...] (zwanego dalej: Producentem) o przyznanie płatności rolnośrodowiskowej na rok 2013, który dotyczył czwartego roku realizacji programu rolnośrodowiskowego. We wniosku Producent zadeklarował do płatności rolnośrodowiskowej dwa pakiety, rolnictwo ekologiczne oraz ekstensywne trwałe użytki zielone. W ramach rolnictwa ekologicznego Producent zadeklarował we wniosku dwa warianty: wariant 2.1 uprawy rolnicze (dla których zakończono okres przestawiania) o powierzchni 58,75ha oraz wariant 2.3 trwałe użytki zielone (dla których zakończono okres przestawiania) o powierzchni 16,82ha. W Pakiecie 3 ekstensywne trwałe użytki zadeklarowany został wariant 3.1.1 ekstensywna gospodarka na łąkach i pastwiskach o powierzchni 13,00 ha. W dniu 17 czerwca 2013 r. Producent odpowiadając na wezwanie Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w [...], dotyczące usunięcia braków formalnych wniosku odnośnie działek rolnych [...] złożył korektę wniosku. Dnia 25 listopada 2013 r. Kierownik Biura Powiatowego wystosował do Producenta wezwanie do złożenia wyjaśnień dotyczących zadeklarowanych do płatności działek ewidencyjnych nr [...]. Podczas weryfikacji wniosku stwierdzono bowiem, iż działki ewidencyjne zostały zadeklarowane również przez innych Producentów, tym samym działki te weszły w konflikt kontroli krzyżowej. Jednocześnie w wezwaniu wskazano na różnicę w powierzchni deklarowanej względem powierzchni ewidencyjno-gospodarczej (PEG) tj. maksymalnego kwalifikowanego obszaru względem działek ewidencyjnych nr [...]. W odpowiedzi na wezwanie dnia 2 grudnia 2013 r. Producent złożył korektę wniosku wraz z wyjaśnieniami. W treści korekty Producent dokonał następujących pomniejszeń: - [...] (dz. ew. [...]) pomniejszono działkę o 0,12 ha z 0,32 ha na 0,20 ha; - [...] (dz. ew. [...]) pomniejszono działkę o 5,00 ha z 10,00 ha na 5,00 ha; - [...] (dz. ew. [....]) pomniejszono działkę o 10,00 ha z 10,00 ha na 0,00 ha. Dodatkowo Producent wycofał z wniosku o przyznanie płatności całą działkę ewidencyjną o numerze [....] w tym działki rolne [....] o łącznej powierzchni 20,00 ha. Łączna powierzchnia zmniejszeń względem pierwotnie zadeklarowanej powierzchni wyniosła 35,47 ha. Nadto, złożył dodatkowe wyjaśnienia dotyczące wykonanych na poszczególnych działkach prac rolnych. Dnia 9 stycznia 2014 r. Kierownik Biura Powiatowego, wystosował do Producenta wezwanie do wzięcia udziału w charakterze strony w rozprawie, zaplanowanej na dzień 6 lutego 2014 r., w przedmiocie ustaleń faktycznego posiadacza, zadeklarowanych przez Producenta działek ewidencyjnych nr [...]do płatności i położonych względem nich działek rolnych. Analogiczne wezwanie wystosowano również do drugiej strony konfliktu - [...] [...]. Na okoliczność stawiennictwa obu stron konfliktu kontroli krzyżowej, dnia 6 lutego 2014 r. sporządzone zostały protokoły z przesłuchania oraz protokoły z przesłuchania świadków [...] [...]. W tracie rozprawy Producent również wniósł o przesłuchanie swoich, wskazanych z imienia i nazwiska świadków. Dnia 7 lutego 2014 r., Producent dostarczył do Biura Powiatowego ARiMR w [...], dodatkowe dokumenty mające wskazywać, iż to on jest posiadaczem zakwestionowanych działek. Dnia 14 lutego 2014 r., w Biurze Powiatowym ARiMR w [...], odbyło się przesłuchanie świadków powołanych w trakcie rozprawy administracyjnej przez Producenta, tj: [...]. Nadto, pełnomocnik Producenta złożył dodatkowe wnioski dowodowe (szczegółowo wymienione w decyzji na str.5-6). W dniu 26 lutego 2014 r., Producent w imieniu własnym złożył kolejne wnioski dowodowe. Tego samego dnia, Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w [...] wezwał ponownie świadków w celu przesłuchania w obecności obu stron konfliktu kontroli krzyżowej, zaplanowanego na dzień 20 marca 2014 r. Pismem z dnia 4 marca 2014 r., Kierownik Biura Powiatowego zawiadomił obie strony konfliktu tj. Producenta oraz [...] [...] o zaplanowanym na dzień 20 marca 2014 r. przesłuchaniu świadków. Na okoliczność stawiennictwa świadków sporządzono w dniu 20 marca 2014 r. protokoły z przesłuchania. Postanowieniem z dnia 3 kwietnia 2014 r., Kierownik Biura Powiatowego odmówił przeprowadzenia wnioskowanych dowodów wskazując, iż celem przedmiotowego postępowania wyjaśniającego jest między innymi ustalenie faktycznego użytkownika i posiadacza zgłaszanych gruntów do płatności w roku 2013, natomiast przeprowadzenie dowodów objętych wnioskami dowodowymi nie miałoby na celu wykazania znaczącej dla sprawy okoliczności, mogącej przyczynić się do ustalenia stanu faktycznego w sprawie. W dniu 22 maja 2014 r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR wydał Producentowi decyzję nr [....] w sprawie odmowy przyznania płatności rolnośrodowiskowej na 2013 rok. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, przesłanki, którymi kierował się przy wydaniu orzeczenia. Następnie organ I instancji przytoczył brzmienie przepisów prawa powołanych jako podstawę prawną decyzji. W wyniku rozpatrzonego odwołania od ww. decyzji Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego ARiMR w [...], działając jako organ II instancji wydał w dniu 17 listopada 2014 r. decyzję nr [....] o uchyleniu decyzji nr [....] oraz przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W dniu 16 lutego 2015 r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR wydał Produnentowi decyzję w sprawie odmowy przyznania płatności rolnośrodowiskowej na 2013 rok z sankcjami wieloletnimi. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, iż płatności do wszystkich deklarowanych wariantów zostały odmówione ze względu na procentową różnicę między powierzchnią zadeklarowaną (wariant 2.1 - 58,75 ha; wariant 2.3 - 16,82 ha; wariant 3.1.1 -13,00 ha) a powierzchnią stwierdzoną (wariant 2.1 - 36,30 ha; wariant 2.3 - 2,79 ha; wariant 3.1.1 - 0,00 ha) we wniosku wynoszącą w każdym przypadku powyżej 50 %. Powierzchnie stwierdzone wynikały z wykluczenia z płatności działek ewidencyjnych nr 1[...] o łącznej powierzchni deklarowanej 37,03 ha - co do których stwierdzono brak posiadania (użytkowania) ze strony Producenta oraz pomniejszeniu powierzchni działek rolnych [....] do powierzchni ewidencyjno-gospodarczej, ustalonej jako maksymalny kwalifikowany obszar do płatności. Następnie organ I instancji przytoczył brzmienie przepisów prawa powołanych jako podstawę prawną decyzji. Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem, Producent wniósł odwołanie, w którym zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie przepisów: - art. 6, art. 7, art. 8, art. 11, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3 k.p.a., poprzez niewyjaśnienie, czy został w sposób prawidłowy nadany [...] [...] numer producenta rolnego - co umożliwiło ww. osobie, bezprawne złożenie krzyżowego wniosku o dopłaty i odmówienie Producentowi przeprowadzenia dowodów w zakresie określonym w piśmie z dnia 14 lutego 2014 r. oraz z dnia 24 lutego 2014 r. Niewypowiedzenie się co do dokumentów znanych organowi, a które to Producent załączył do odwołania. Brak wyjaśnienia w uzasadnieniu decyzji w sposób dokładny, zmniejszeń powierzchni działek i obliczeń w zakresie należnej płatności. - art. 75 ust. 1 i 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 odnośnie do zasady wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli w ramach systemów wsparcia bezpośredniego przewidzianych w wymienionym rozporządzeniu oraz wdrażania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do zasady wzajemnej zgodności w ramach systemu wsparcia ustanowionego dla sektora wina (Dz.U. L 316 z 2.12.2009, str. 1, ze zm.) poprzez uznanie przez organ, iż działania [...] [...] nie wypełniają dysygnatów nazwy "siły wyższej" lub "nadzwyczajnej". Odwołujący podniósł, iż to on posiadał numer producenta, na co wyraziła zgodę jego była małżonka, opłaca podatek do wszystkich działek rolnych i ponosi nakłady w celu wykonania programu rolnośrodowiskowego, którego tylko on jestem beneficjentem. Ponadto tylko on opłaca dzierżawę za działki rolne dzierżawione od ANR, i tylko on jest stroną umów dzierżawy, w związku z czym tylko on ma prawo do wykonywania umów dzierżawy - co dotyczy działek nr [....]. W ocenie Producenta, gdyby organ nie nadał [...] [...] numeru producenta rolnego, to nigdy by ona nie złożyła wniosku o dopłaty rolne i nie wtargnęła bezprawnie na jego pole, na którym to wykonywał zabiegi agrotechniczne. Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego ARiMR, utrzymując w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji wskazał, iż przedmiotem prowadzonego postępowania, było ustalenie czy Producent był posiadaczem spornych gruntów w myśl przepisów rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 13 marca 2013 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Program rolnośrodowiskowy" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz. U. z 2013, poz. 361 ze zm.), w szczególności zweryfikowanie czy wszystkie granty zadeklarowane przez Producenta były przez niego użytkowane. Za bezzasadny organ odwoławczy uznał zarzut dotyczący zasadności nadania numeru ewidencyjnego jego byłej małżonce - [...] [...], gdyż jak wskazał, powyższe stanowi odrębne postępowanie, niezwiązanie z postępowaniem wszczętym na wniosek Producenta, tytułem przyznania płatności rolnośrodowiskowych na rok 2013. W wyniku niniejszego postępowania stwierdzono brak użytkowania części gruntów przez Producenta w roku 2013, a co za tym idzie brak możliwości przyznania płatności w danym roku - niezależnie, czy [....] [...] winna uzyskać numer producenta. Wobec powyższego organ odwoławczy za bezzasadny uznał zarzut naruszenia art. 7, 77 i 80 k.p.a. polegający na niewyjaśnieniu, czy został w sposób prawidłowy nadany [...] [...] numer producenta. Organ II instancji jednocześnie wskazał, iż wszystkie zgłoszone wnioski oraz dokumenty, mające podważać zasadność nadania numeru producenta [...] [...], zostaną przekazane do organu I instancji celem analizy - a co za tym idzie będą mogły stanowić podstawę do wszczęcia odrębnego postępowania przez organ właściwy. W ocenie organu odwoławczego, sprawa bezprawnego użytkowania spornych działek może być wyłącznie przedmiotem rozstrzygnięć o charakterze cywilnoprawnym, dochodzonych przed sądami powszechnymi. Nie może to mieć natomiast wpływu na ocenę uprawnienia do uzyskania płatności do gruntów rolnych. Sens płatności polega na rekompensowaniu faktycznie poniesionych kosztów w związku z utrzymaniem gruntów rolnych zgodnie z normami. Następnie organ odwoławczy przeprowadził rozważania na temat "posiadania" jako ustawowej przesłanki warunkującej skuteczne rozpoznanie zgłoszonego wniosku, w rozumieniu przepisów kodeksu cywilnego. Jak wskazał organ odwoławczy, dla uzyskania płatności bezpośrednich nie wystarczy być posiadaczem działek rolnych w rozumieniu przepisów Kodeksu cywilnego, ale ponadto należy je rolniczo użytkować. Ustawowa przesłanka "faktycznego posiadania", kwalifikująca do uzyskania płatności, nie może być rozumiana, jako przesłanka ustalenia samego tytułu prawnego wnioskodawcy, z którego wynika posiadanie zgłoszonych gruntów rolnych. Zdaniem organu odwoławczego, w rozpoznawanej sprawie Producent w żaden sposób nie uprawdopodobnił, iż to on był posiadaczem wszystkich zgłaszanych gruntów oraz prowadził na nich działalność rolniczą w roku 2013, a wręcz potwierdził stosownymi oświadczeniami brak ich posiadania, względem działek ewidencyjnych nr [....] o powierzchni deklarowanej 20,00 ha (dz. [...]), części działek [...] o powierzchni 15,00 ha (dz. A, cz. B), działki nr [....] o powierzchni deklarowanej 1,03 ha (dz. T), co do których ubiegał się o płatności również inny Producent. Ze zgromadzonego materiału dowodowego w sprawie wynika, iż obszary te nie były użytkowane przez Producenta w roku 2013. Z zeznań świadków ([....]) oraz oświadczeń Strony wynikało, że działki rolne [....] - nie były użytkowane przez Stronę w roku 2013, wobec czego zostały wykluczone z płatności. Działka [....] w tym działka rolna B – pomniejszona została kolejno o powierzchnię 5,00 ha jako obszar nieużytkowany rolniczo. Dodatkowo działka B pomniejszona została o 0,27 ha w związku z koniecznością uwzględniania powierzchni ewidencyjno-gospodarczej jako obszaru maksymalnego kwalifikowanego do płatności, w ramach deklarowanych części działek rolnych - potwierdzonych wyrysami obszarów deklarowanych przez obie Strony. Powierzchnia stwierdzona na działce rolnej B- 4,73 ha. Powierzchnia deklarowana na działce [....] przez Producenta 15,00 ha (uwzględniając powierzchnię po pomniejszeniu - wycofaniu), przez [...] [...] 17,00 ha - powierzchnia ewidencyjno-gospodarczą działki nr [....]wynosiła 31,42 ha, w związku z powyższym, pomniejszono powierzchnię działek rolnych z 15,00 ha na 14,73 ha oraz powierzchnię 17,00 ha na 16,69 ha, proporcjonalnie do powierzchni deklarowanych, a powierzchni PEG. Względem działki rolnej [...] jak wskazał organ odwoławczy, Producent po wezwaniu dokonał pomniejszenia gruntów rolnych, a więc brak było możliwości uwzględnienia zmniejszenia powierzchni po poinformowaniu o nieprawidłowościach, tj. powierzchnia większa od maksymalnego kwalifikowanego obszaru (PEG). Działki rolne I i L zostały zredukowane do powierzchni PEG. Organ odwoławczy wskazał następnie, iż powierzchnia referencyjna działek ewidencyjnych zadeklarowanych do przyznania płatności rolnośrodowiskowych w 2013 r., ustalona została w oparciu o system informacji geograficznej o którym mowa w art. 17 rozporządzenia Rady (WE) Nr 73/2009. W celu potwierdzenia właściwej identyfikacji działki rolnej w przestrzeni i dokładniejszego określenia i sprawdzenia powierzchni uprawnionej do dopłat z deklaracją rolnika, z wyłączeniem również gruntów niespełniających warunków dobrej kultury rolnej obowiązkowe jest wykorzystanie materiałów kartograficznych, czyli map oraz ortofotomap w Systemie Identyfikacji Działek Rolnych (LPIS). Odnosząc się do kwestii deklaracji we wniosku powierzchni faktycznie użytkowanych rolniczo organ odwoławczy podkreślił, że weryfikacja tych powierzchni w bazie LPIS odnosi się do sprawdzenia, czy powierzchnia działki rolnej na danej działce ewidencyjnej nie przekracza powierzchni uprawnionej do płatności na tej działce ewidencyjnej w bazie LPIS. Oznacza to, że zgodnie z art. 28 ust. 1 lit c rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009, nie można zakwalifikować do płatności powierzchni przekraczających maksymalny obszar kwalifikowany (powierzchnia PEG) na danej działce ewidencyjnej, o które to obszary zostały właśnie pomniejszone powierzchnie działek rolnych [...] Organ II instancji wskazał, iż Producent mimo wiedzy o nieużytkowaniu niektórych działek, korektą z dnia 2 grudnia 2013 r. wycofał jedynie działkę ewidencyjną [...] w całości, działkę rolną A oraz pomniejszył działkę rolną [....] o 5,00 ha, nie dokonując przy tym w oparciu o stan faktyczny, pomniejszenia działki rolnej [...] (dz. ew. 1/1). Powyższe spowodowało zasadne nałożenie sankcji, a co za tym idzie brak możliwości zastosowania przepisów art. 73 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. W ocenie organu odwoławczego, Producent nie złożył wniosku zgodnego ze stanem faktycznym ubiegając się o płatności względem gruntów przez niego nieużytkowanych, jednocześnie nie wykazał braku winy deklarując sporne grunty - gdzie na etapie prowadzonego postępowania oświadczał, iż deklarował grunty na okoliczność podjętego zobowiązania rolnośrodowiskowego. Przedłożone do odwołania pisma, kierowane czy to do [...] Oddziału Regionalnego ARiMR w [...] z dnia 21 sierpnia 2013 r. czy to do Kierownika Biura Powiatowego ARIMR w [...], nie mogą w ocenie organu II instancji stanowić podstawy do uznania, iż Producent poinformował na piśmie, że wniosek o przyznanie pomocy jest nieprawidłowy. Powyższymi pismami Producent nie wskazał, względem której części działek rolnych deklaracja z wniosku stała się nieprawidłowa. Wnioskodawca mimo posiadanej wiedzy o braku użytkowania gruntów dokonał pomniejszenia powierzchni działek rolnych, po wystosowanym wezwaniu, tak więc warunek, że rolnik nie został powiadomiony o nieprawidłowościach również nie został spełniony. Dodatkowo Producent składając wniosek o przyznanie płatności, zobowiązał się do niezwłocznego informowania na piśmie ARiMR o każdym fakcie, który może mieć wpływ na nienależnie lub nadmierne przyznanie płatności oraz pomocy finansowej objętej wnioskiem. W ocenie organu odwoławczego, zasadnie organ I instancji odmówił przeprowadzenia dowodów z pisma z dnia 14 lutego 2014 r. oraz z dnia 24 lutego 2014 r., gdyż żądania te nie miały znaczenia dla sprawy. Nadto w treści wniosku nie wskazano na jaką okoliczność mającą istotne znaczenie dla sprawy miałby wskazywać poszczególne dowody. Za bezpodstawny organ odwoławczy uznał zarzut Producenta dotyczący naruszenia art. 6 i 7 k.p.a., poprzez naruszenie zasady równości strony i nie przesłuchania ponownego w obecności pełnomocnika Producenta - świadków [...] [...]. Podnoszenie przez Producenta naruszenia wskazanych przepisów k.p.a., przy czynnym udziale Strony przy przesłuchaniach wszystkich świadków, tylko ze względu na okoliczność nieprzeprowadzenia ponownej rozprawy z udziałem jego pełnomocnika nie znajduje w ocenie organu II instancji, żadnego uzasadnienia. Strona jak i jej pełnomocnik, mieli możliwość zapoznania ze zgromadzonym materiałem dowodowym, a co za tym idzie możliwość zgłaszania dodatkowych wyjaśnień, mimo tego zarówno na etapie prowadzonego postępowania przed organem I jak i II instancji nie negowano zeznań świadków. W dalszej części uzasadnienia zaskarżonej decyzji, organ odwoławczy wskazał na sposób wyliczenia procentowej różnicy pomiędzy powierzchnią zadeklarowaną we wniosku a powierzchnią stwierdzoną w wyniku kontroli wynoszącą w każdym przypadku ponad 50 % oraz wyliczenia kwoty sankcji w przypadku pakietu: - Rolnictwo ekologiczne wariant 2.1 – kwotę [....] zł, - Rolnictwo ekologiczne wariant 2.3 – kwotę [....] zł, - Ekstensywne trwałe użytki zielone, wariant 3.1.1. – kwotę [....] zł. Skarżący złożył skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w [...] i wniósł o uwzględnienie skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, ewentualnie o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w całości, ewentualnie o stwierdzenie wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa. Zaskarżonej decyzji zarzucił: 1. naruszenie art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a. polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego i niepodjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, w tym niewyjaśnienia, czy został w sposób prawidłowo nadany [...] [...] numer producenta rolnego - co umożliwiło ww. osobie bezprawne złożenie krzyżowego wniosku o dopłaty i odmówienie przez organ - Skarżącemu przeprowadzenia dowodów w zakresie określonym w pismach z dnia 14 lutego 2014 r. oraz 24 lutego 2014 r., a także zasłanianiem się przez organ, iż okoliczności i podstawa prawna nadania numeru producenta rolnego [...] [...] nie są przedmiotem niniejszego postępowania, gdyż liczy się jedynie rzeczywisty sposób użytkowania działek i przez to umożliwienie [...] [...] bezprawne wejście na pole i obarczenie negatywnymi skutkami błędów urzędników – wyłącznie Skarżącego, w tym nałożenie na niego sankcji, bez jednoczesnego wyjaśnienia przez organ, jakie to organ podjął kroki w celu wyjaśnienia całej sprawy z wyszczególnieniem na konkretne czynności; 2. naruszenie art. 7, k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 11 k.p.a., w zw. z art. 107 § 3 k.p.a., polegające na niewyczerpującym zebraniu z urzędu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego wbrew ciążącemu na organie obowiązkowi i w konsekwencji niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokonania wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz sporządzenia uzasadnienia niezgodnie z wymogami wynikającymi z art. 107 § 3 a k.p.a., polegającego na niewypowiedzeniu się, co do dokumentów, w których posiadaniu był organ, a które to Skarżący załączył do odwołania, 3. naruszenie art. 8 k.p.a., art. 11 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a., polegające na niezastosowaniu tych przepisów i nie wyjaśnieniu w uzasadnieniu decyzji w sposób dokładny zmniejszeń powierzchni działek i obliczeń w zakresie należnej płatności; 4. naruszenie art. 6 k.p.a. i 7 k.p.a., poprzez naruszenie zasady równości stron i nie przesłuchania ponownego w obecności pełnomocnika Skarżącego, świadków [...] [...] w postaci: [....], jak miało to miejsce, gdy organ ponownie przesłuchiwał świadków Skarżącego z powodu nieusprawiedliwionej obecności [...] [...] przy pierwszym terminie ich przesłuchania; Zdaniem Skarżącego, [....] [...] była prawidłowo i skutecznie zawiadomiona o terminie rozprawy administracyjnej a ponowne przeprowadzenie tych samych czynności nie było niczym uzasadnione, a jedynie zmierzało do obarczenia Skarżącego negatywnymi skutkami kontroli krzyżowych wniosków, po tym jak Skarżący wielokrotnie wytknął organowi, że [...] [...] nigdy nie powinien zostać nadany numer producenta rolnego, 5. naruszenie art. 75 ust. 1 i 2 rozporządzenia komisji (WE) nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 r., ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 odnośnie do zasady wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli w ramach systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników przewidzianych w wymienionym rozporządzeniu oraz wdrażania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do zasady wzajemnej zgodności w ramach systemu wsparcia ustanowionego dla sektora wina (Dz.U.UE.L.2009.316.65); w zw. z art. 31 rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 dnia 19 stycznia 2009 r., ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiającego określone systemy wsparcia dla rolników, zmieniającego rozporządzenia (WE) nr 1290/2005, (WE) nr 247/2006, (WE) nr 378/2007 oraz uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1782/2003 (Dz.U.UE.L.2009.30.16), poprzez uznanie przez organ, iż działania [...] [...] nie wypełniają desygnatów nazwy "siły wyższej" lub "nadzwyczajnej", w tym błędne uznanie, że Skarżący wobec okoliczności nadzwyczajnych, które były spowodowane wyłącznie działaniami [...] [...], a na które nie miał wpływu, w tym na błędy urzędników i organu, który najpierw odmówił przyznania [...] [...] numeru producenta rolnego, a później z niewiadomych przyczyn ww. osobie przyznał takowy numer producenta rolnego, nie powiadomił organu w terminie dziesięciu dni roboczych od dnia, w którym rolnik uzyskuje taką możliwość na piśmie o ich wystąpieniu, pomimo licznych pism kierowanych przez Skarżącego do organu jak i organu nadrzędnego, w okresie od maja 2013 r. do 24 listopada 2013 r., a w konsekwencji błędnie zastosowania przez organ I instancji art. 15 ust. 3 rozporządzenia Komisji WE (Nr 796/2004 z dnia 21.04.2004 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wdrażania wzajemnej zgodności, modulacji oraz integracji systemu administracji i kontroli przewidzianych w rozporządzeniu rady (WE nr 1782/2003 ustanawiającego wspólne zasady dla systemu pomocy bezpośredniej w zakresie wspólnej polityki rolnej oraz określonych systemów wsparcia dla rolnictwa (Dz.U. UE z 30.04.2004r. ze zm.), 6 naruszenie art. 157 § 2 w zw. z art. 156 § 1 pkt. 2 k.p.a., przez brak wszczęcia z urzędu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji nadającej numer producenta rolnego [...] [...], w sytuacji gdy z analizy materiału dowodowego w sprawie wynika, iż decyzja ta została wydana z rażącym naruszeniem prawa, tj. niezgodnie z przepisami ustawy z dnia 18 grudnia 2003 r. o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności (Dz.U. 2012 nr 0 poz. 86), a w szczególności art. 12 ww. ustawy . W uzasadnieniu skargi oraz w piśmie procesowym z dnia 22 października 2015 r. Skarżący powtórzył swoją wcześniejszą argumentację, że [...] [...] nie powinien być nadany numer producenta rolnego gdyż po rozwodzie stała się ona współwłaścicielem gospodarstwa rolnego i do uzyskania numeru producenta rolnego powinna uzyskać Jego zgodę, której do dnia dzisiejszego nie uzyskała. W ocenie Skarżącego, niewykonanie planu nie wynikało z jego winy ani niedbalstwa, a organ posiadał z urzędu wiedzę dotyczącą działań [...] [...], które to działania wpłynęły na wydanie ww. negatywnej decyzji. Skarżący podkreślił, iż z załączonych dokumentów do odwołania, w tym dokumentów załączonych do pisma z dnia 12 lutego 2014 r., wynika, że to on posiada numer producenta rolnego na co wyraziła zgodę jego była małżonka. To Skarżący opłaca w całości podatek rolny, dzierżawę od wszystkich działek (nakazy płatnicze i dowody zapłaty podatku) i ponosi nakłady w celu wykonania programu rolnośrodowiskowego, którego to tylko on jestem beneficjentem. Powyższych opłat nie uiszczała [...] [...] [....], który to ponoć na zlecenie [...] [...] wykonał zabiegi agrotechniczne. Działki o numerach: [....]są wyłącznie dzierżawione przez Skarżącego i nie podlegają podziałowi majątku, gdyż nigdy nie stanowiły własności i to Skarżący był w ich posiadaniu na dzień złożenia wniosku o opłaty. Zdaniem Skarżącego, numer producenta został nadany [...] [...] niezgodnie z ustawą z dnia 18 grudnia 2003 r. o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności. W związku z czym ARiMR powinna odmówić złożenia wniosku o dopłaty poprzez wydanie decyzji o odmowie wpisu do ewidencji producentów i nadania numeru identyfikacyjnego. W ocenie Skarżącego, powyższe zaniechanie organu doprowadziło do bezprawnego wtargnięcia [...] [...] na działki rolne i złożenie tym samym krzyżowych wniosków, co Skarżącemu uniemożliwiło w całości wykonanie zabiegów agrotechnicznych na zadeklarowanych działkach. Powołując się na orzecznictwo sądowe, Skarżący wskazał, iż ustawodawca nie przewidział w ustawie możliwości nadania małżonkom lub współposiadaczom gospodarstwa rolnego dwóch numerów ewidencyjnych w jego ocenie [...] [...] w ogóle nie była uprawniona do złożenia wniosku o dopłaty, co w pierwszej kolejności powinien zbadać organ, a czynione tylko przez Skarżącego nakłady na gospodarstwo i uprawy rolne świadczą, że to tylko Skarżący jest uprawniony do otrzymania dopłat. W odpowiedzi na skargę, Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego ARiMR, wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w [...], z w a ż y ł co następuje: Na wstępie wyjaśnienia wymaga, że sądowa kontrola działalności administracji publicznej ogranicza się do oceny zgodności zaskarżonego aktu lub czynności z prawem. Wynika to z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2014 r. poz. 1647 ze zm.). Sąd administracyjny, kontrolując zgodność zaskarżonego rozstrzygnięcia z prawem, orzeka na podstawie materiału sprawy zgromadzonego w postępowaniu administracyjnym. Obowiązek dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego spoczywa na organie orzekającym, a sąd administracyjny nie może zastąpić organu administracji w wypełnieniu tego obowiązku, ponieważ do jego kompetencji należy wyłącznie kontrola legalności rozstrzygnięcia administracyjnego. Oznacza to, że sąd administracyjny nie rozstrzyga sprawy merytorycznie, a jedynie w przypadku stwierdzenia, iż zaskarżony akt został wydany z naruszeniem prawa, o którym mowa w art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 14 marca 2012 r., poz. 270 z późn. zm.) - powoływanej dalej również jako p.p.s.a. - uchyla go lub stwierdza jego nieważność, albo stwierdza wydanie go z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach. Nadto wskazania wymaga, iż sąd orzeka na podstawie akt sprawy (art. 133 § 1 p.p.s.a.), nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). W świetle powyższych kryteriów uznać należało, że skarga w niniejszej sprawie nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem niniejszego postępowania sądowoadministracyjnego jest kwestia rozważenia prawidłowości rozstrzygnięcia Dyrektora [...] Regionalnego Oddziału ARiMR w [...] utrzymującego w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w [...] w sprawie odmowy przyznania skarżącemu [...] płatności rolnośrodowiskowej z sankcjami wieloletnimi. Na samym wstępie z uwagi na wskazane wyżej kryteria, zasady orzekania przez sądy administracyjne oraz przedmiot rozpoznawanej sprawy należy wskazać, iż zarzuty dotyczące nieprawidłowości nadania [...] [...] numeru producenta rolnego jako nieodnoszące się do przedmiotu postępowania nie mogły podlegać rozważeniu przez Sąd. Wbrew bowiem odmiennemu twierdzeniu skargi samo w sobie nadanie numeru producenta rolnego nie powoduje ani też nie umożliwia osobie, której numer taki został nadany bezprawnego wejścia na pole. Z tych samych powodów nie jest możliwa w postępowaniu dotyczącym odmowy przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego wniosek ocena braku wszczęcia z urzędu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji nadającej numer producenta rolnego [...] [...]. Przechodząc do kontroli zaskarżonej decyzji z uwagi na pozostałe zarzuty zawarte w skardze dotyczące m.in. nie wyjaśnienia przez organ wszystkich istotnych do rozstrzygnięcia sprawy okoliczności, nie wypowiedzenia się co do dokumentów załączonych przez Skarżącego do odwołania oraz braku ponownego przesłuchania świadków wskazać należy na odrębności postępowań administracyjnych związanych z przyznawaniem rolnikom między innymi płatności rolnośrodowiskowych w oparciu o ustawę z dnia 7 marca 2007 roku o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (tj. Dz.U. z 2013 r., poz. 173 ze zm.). Nie ulega wątpliwości, że kwestia przyznania rolnikowi płatności rolnośrodowiskowej, w tym również w pomniejszonej wysokości aż do odmowy jej przyznania, jest indywidualną sprawą administracyjną rozstrzyganą w postępowaniu administracyjnym według przepisów kodeksu postępowania administracyjnego. Stosownie do dyspozycji przepisu art. 21 ust. 1 powołanej wyżej ustawy, na co wskazał również organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, do postępowań w sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji wydawanych przez organy Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, chyba że przepisy tejże ustawy stanowią inaczej. Według art. 21 ust. 2 tej ustawy w postępowaniu w sprawach dotyczących płatności bezpośredniej organ administracji publicznej: 1) stoi na straży praworządności; 2) jest obowiązany w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy; 3) udziela stronom, na ich żądanie, niezbędnych pouczeń, co do okoliczności faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania; 4) zapewnia stronom, na ich żądanie, czynny udział w każdym stadium postępowania i na ich żądanie, przed wydaniem decyzji, umożliwia im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań; przepisu art. 81 Kodeksu postępowania administracyjnego nie stosuje się. Powyższe reguły stanowią powtórzenie zasad zawartych w Kodeksie postępowania administracyjnego, z zaznaczeniem wszakże ich pewnej odrębności. Pierwszą z nich jest zasada praworządności, która odzwierciedlają postanowienia art. 7 k.p.a. Według zaś reguły drugiej, organ zobowiązany jest w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Warto tu przypomnieć, że druga z zasad została ograniczona w stosunku do ogólnej reguły ujętej w art. 77 § 1 k.p.a., ponieważ na organ został nałożony obowiązek wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego, jednakże bez zobowiązania tego organu do podejmowania z urzędu wszelkiej inicjatywy co do zebrania materiału dowodowego. Wprowadzenie takiego uregulowania nie może pozostać bez związku z zasadą rozłożenia ciężaru dowodu. Rozwiązania przyjęte w postępowaniu administracyjnym prowadzonym przez organy Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa wskazują, że to strona musi wykazywać się wzmożoną aktywnością w gromadzeniu oraz przedstawianiu dowodów i nie może oczekiwać, że organ prowadzący postępowanie będzie z urzędu podejmował wszelkie środki dowodowe niezbędne do dokładnego i wszechstronnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy. Jak stanowi art. 21 ust. 3 ustawy, strony oraz inne osoby uczestniczące w postępowaniu, o którym mowa w ust. 2, są obowiązane przedstawiać dowody oraz dawać wyjaśnienia co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek; ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne. Na organach nie ciąży obowiązek aktywnego poszukiwania dowodu na poparcie uprawnienia wnioskodawcy do otrzymania płatności ( wyrok NSA z dnia 24 kwietnia 2013 roku, sygn. akt II GSK 241/12, Lex nr 1337138, wyrok NSA z dnia 25 października 2011r. sygn. akt II GSK 1075/10, Lex 1070205). W ocenie Sądu mając na uwadze zgromadzony w niniejszej sprawie materiał dowodowy zasadnicze znaczenie dla podjętego rozstrzygnięcia miały wyniki postępowania dowodowego przeprowadzonego przez organ pierwszej instancji. Podkreślenia wymaga, że postępowanie dowodowe przeprowadzone przez organ pierwszej instancji było bardzo obszerne, przeprowadzono rozprawy administracyjne, w których skarżący brał udział. W oparciu o zeznania świadków [...] potwierdzone stanowiskiem Strony organ słusznie ustalił, brak posiadania przez [...] [...], działek ewidencyjnych nr [...] o powierzchni deklarowanej 20,00 ha (dz. [....]), części działek [....] o powierzchni 15,00 ha (dz. [....], część działki [...]), działki nr 1/1 o powierzchni deklarowanej 1,03 ha (dz. [....]), ponadto również z zeznań tych świadków i oświadczeń Skarżącego wynikało, że działki te nie były użytkowane przez [...] [...]. W oparciu o te same dowody działka 160/2 w tym działka rolna [....] – pomniejszona została kolejno o powierzchnię 5,00 ha jako obszar nieużytkowany rolniczo i dodatkowo działka [....] pomniejszona została o 0,27 ha w związku z koniecznością uwzględniania powierzchni ewidencyjno-gospodarczej jako obszaru maksymalnego kwalifikowanego do płatności, w ramach deklarowanych części działek rolnych - potwierdzonych wyrysami obszarów deklarowanych przez obie Strony. Powierzchnia na tej działce została zmniejszona proporcjonalnie do powierzchni deklarowanych, a powierzchni PEG. Odnośnie działki rolnej J, Skarżący wprawdzie dokonał pomniejszenia gruntów rolnych, jednak nastąpiło to już po poinformowaniu go przez organ o nieprawidłowościach związanych z przekroczeniem PEG. Do powierzchni największego spójnego obszaru PEG zostały pomniejszone powierzchnie działek: I i L. W ocenie Sądu przeprowadzając postępowanie dowodowe prowadzące do wyżej przedstawionych wyników organy nie dopuściły się naruszenia przepisów K.p.a. zobowiązujących je do podejmowania wszelkich niezbędnych czynności do dokładnego wyjaśnienia stanu fatycznego, jednocześnie stojąc na straży praworządności (art. 7 K.p.a.). To właśnie sformułowana w powyższym przepisie zasada prawdy obiektywnej w powiązaniu z zasadą praworządności obligowała organ do powtórzenia czynności przesłuchania świadków uprzednio przesłuchanych bez zawiadomienia o tej czynności strony – [...] [...], względem Skarżącego nie dopuszczono się takiego naruszenia, zatem nie było konieczności powtarzania tej czynności po raz kolejny. Jeszcze raz należy przypomnieć, że przedmiotem niniejszego postępowania było rozstrzygnięcie w przedmiocie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na 2013 rok dla [...] [...] i w ramach tego postępowania wyjaśnienie spełnienia przesłanki posiadania zadeklarowanych działek przez Producenta a nie okoliczności nadania numeru innemu Producentowi i przyczyn oraz okoliczności wejścia przez niego w posiadanie zakwestionowanych gruntów. Tym samym w ocenianym postępowaniu organy nie miały obowiązku ani gromadzenia dowodów na powyższe okoliczności ani też odnoszenia się do przyczyn i prawidłowości nadania numeru ewidencyjnego dla [...] [...]. Kwestia związana z oceną zachowania byłej małżonki Skarżącego polegającego na zgłoszeniu we wniosku o przyznanie płatności na 2013 rok częściowo tych samych gruntów miała znaczenie jedynie o tyle, że doprowadziła do podjęcia przez organ administracyjny sprawdzenia realizacji przez obu Producentów przesłanki posiadania spornych powierzchni gruntów w ramach kontroli krzyżowej. W wyniku przeprowadzonego postępowania dowodowego organy co do posiadania spornych gruntów w istocie przyjęły wersję przestawioną przez Skarżącego w jego wyjaśnieniach. Z wnioskiem tym w pełni należy się zgodzić jako uwzględniającym zasady prawidłowej gospodarki rolnej oraz zasady logicznego rozumowania. Ponadto wskazać należy, że w postępowaniu, o którym mowa w art. 21 ustawy z dnia 21 marca 2007 roku o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich, jak już wskazano, jednostki organizacyjne - Agencja Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa przeprowadzające to postępowanie nie mają obowiązku aktywnego poszukiwania dowodów. To na stronie oraz innych osobach uczestniczących w tym postępowaniu ciąży obowiązek przedstawiania dowodów oraz dawanie wyjaśnień co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek: ciężar udowodnienia tego faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne (wyrok NSA z dnia 25 października 2011 roku, sygn. akt II GSK 1075/10). Tym bardziej organy nie mają obowiązku poszukiwania dowodów na okoliczności jakich strona w postępowaniu nie podnosi. Podkreślenia wymaga, że Strona nie podnosiła ani przed organami ani też w skardze żadnych okoliczności mających wskazywać na nieprawidłowe przyjęcie powierzchni ewidencyjno – gospodarczej, nie przedstawiała także żadnych wniosków dowodowych w tym przedmiocie. Jedynie dla porządku przypomnieć należy, powierzchnia referencyjna działek ewidencyjnych zadeklarowanych do przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego w 2013 roku, ustalona została w oparciu o system informacji geograficznej o którym mowa w art. 17 rozporządzenia Rady (WE) Nr 73/2009. W celu potwierdzenia właściwej identyfikacji działki rolnej w przestrzeni i dokładniejszego określenia i sprawdzenia powierzchni uprawnionej do dopłat z deklaracją rolnika, z wyłączeniem również gruntów niespełniających warunków dobrej kultury rolnej obowiązkowe jest wykorzystanie materiałów kartograficznych, czyli map oraz ortofotomap w Systemie Identyfikacji Działek Rolnych (LPIS). Weryfikacja tych powierzchni w bazie LPIS odnosi się do sprawdzenia, czy powierzchnia działki rolnej na danej działce ewidencyjnej nie przekracza powierzchni uprawnionej do płatności na tej działce ewidencyjnej w bazie LPIS. Oznacza to, że zgodnie z art. 28 ust. 1 lit.c rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009, nie można zakwalifikować do płatności powierzchni przekraczających maksymalny obszar kwalifikowany (powierzchnia PEG) na danej działce ewidencyjnej, o które to obszary zostały właśnie pomniejszone powierzchnie działek rolnych [...] Wbrew odmienny twierdzeniom skargi na stronach 19-20 decyzji organu pierwszej instancji oraz na stronach 18 (tabela) do 20 zaskarżonej decyzji organy w sposób szczegółowy wskazały stwierdzone powierzchnie poszczególnych działek oraz przedstawiły przyczyny zmniejszenia z wyjaśnieniem zmniejszeń proporcjonalnych. Ponadto na stronach 22-25 zaskarżonej decyzji przedstawione zostały szczegółowe wyliczenia odnośnie płatności. Natomiast odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 75 ust. 1 i 2 rozporządzenia komisji (WE) nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 r., ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 odnośnie do zasady wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli w ramach systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników przewidzianych w wymienionym rozporządzeniu oraz wdrażania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do zasady wzajemnej zgodności w ramach systemu wsparcia ustanowionego dla sektora wina (Dz.U.UE.L.2009.316.65, zwanego dalej rozporządzeniem Komisji nr 1122/2009) ; w zw. z art. 31 rozporządzenia radcy (WE) nr 73/2009/ dnia 19 stycznia 2009r., ustanawiające wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiające określone systemy wsparcia dla rolników, zmieniające rozporządzenia (WE) nr 1290/2005, (WE) nr 247/2006, (WE) nr 378/2007 oraz uchylające rozporządzenie (WE) nr 1782/2003 (Dz.U.UE.L.2009.30.16), poprzez uznanie przez Organ, iż działania [...] [...] nie wypełniają desygnatów nazwy "siły wyższej" lub "nadzwyczajnej", wskazać należy, że stosownie do treści at. 75 ust. 2 rozporządzenia Komisji nr 1122/2009 w przypadku wystąpienia nadzwyczajnych okoliczności, które mogą mieć wpływ na powierzchnię kwalifikującą się do płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego lub liczbę zwierząt kwalifikujących się do płatności krów i owiec, lub rolnik nie mógł wypełnić swoich zobowiązań w zakresie przestrzegania norm i wymogów, rolnik powinien złożyć pisemne oświadczenie o zaistniałych okolicznościach w terminie 10 dni roboczych od dnia w którym rolnik lub upoważniona przez niego osoba są w stanie dokonać tej czynności oraz dostarczyć dowód potwierdzający wystąpienie nadzwyczajnych okoliczności. W ocenie Sądu co do zasady okoliczność na jaką powołuje się Skarżący – wtargnięcie wbrew jego woli na posiadane i użytkowane przez niego grunty przez osobę trzecią, można uznać za wypełniającą znamiona "wystąpienia nadzwyczajnych okoliczności". Jednak jak wynika z dalszej treści tego przepisu dla uniknięcia skutków zmniejszenia powierzchni przyjętych do płatności, konieczne jest także zachowanie wymogów formalnych w postaci złożenia w terminie 10 dni oświadczenia o zaistniałych okolicznościach. Jak wynika ze zgromadzonego materiału dowodowego, a przede wszystkim z oświadczeń Skarżącego o tym, że [...] [...] w posiadanie części działek weszła w dniu 3 sierpnia 2013 roku, w tym samym dniu Skarżący stwierdził to naruszenie. Tym samym od dnia 3 sierpnia 2013 roku rozpoczął swój bieg termin o jakim mowa w art. 75 ust. 2 rozporządzenia Komisji nr 1122/2009, w tym terminie Producent powinien był zawiadomić organ zarówno okoliczności naruszenia jego posiadania jak i o zakresie tego naruszenia, wraz ze wskazaniem działek i orientacyjnej powierzchni. Tymczasem Skarżący w dniu 9 sierpnia 2013 roku wniósł do organu pismo z dnia 8 sierpnia 2013 roku, w którym odnosząc się do oświadczeń byłej małżonki jakie miały miejsce na rozprawie przed sądem o podział majątku wspólnego, zadał pytania odnośnie posiadania przez [...] [...] statusu producenta rolnego, ewentualnego podzielenia i skutków takiego podzielenia zobowiązania rolnośrodowiskowego na dwie osoby, konsekwencji przerwania programu, zgłoszenia i uprawiania przez [...] [...] "jakichś działek bez jego zgody". Pismem z dnia 30 sierpnia 2013 roku Kierownik Biura w [...] udzielił [...] odpowiedzi na powyższe pismo. Z treści przytoczonego pisma Strony nie można wywieść wniosku o tym, że jest to zawiadomienie organu o zaistnieniu nadzwyczajnej okoliczności, brak w nim jednoznacznego wskazania, że nastąpiło naruszenia posiadania zgłoszonych do programu przez Producenta działek, kiedy do tego naruszenia doszło i w jakim zakresie. Co więcej, wskazać należy, że w ocenie Sądu ze względu na brak jednoznacznego wskazania w wymienionym piśmie nadzwyczajnej okoliczności nie można poczynić organowi zarzutu braku wezwania Producenta do uzupełnienia pisma. Ponadto wskazać należy, że żadne z kierowanych do organu pism w przywoływanym przez Skarżącego w skardze okresie od maja 2013 r. do 24.11.2013 Skarżący w opisany powyżej sposób nie zawiadomił organu o wystąpieniu skonkretyzowanych nadzwyczajnych okoliczności. Odnosząc się do zarzutu naruszenia przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego (art. 7, art. 8 , art. 11 w zw. z art. 107 § 3) polegającym na niewyczerpującym zebraniu z urzędu i rozpatrzeniu całego materiału, a w konsekwencji niepodjęcia wszelkich niezbędnych czynności zmierzających do wyjaśnienia stanu faktycznego, wskazać należy, że jak już wskazano powyżej z mocy art. 21 ust. 3 ustawy o wpieraniu rozwoju obszarów wiejskich, w postępowaniach dotyczących płatności zasada działania organu z urzędu zostaje ograniczona. Zatem nie można zarzucić organowi braku przeprowadzenia z urzędu dowodów na okoliczności, które obowiązana jest udowodnić strona. Natomiast odnośnie zarzutu naruszenia art. 107 § 3 K.p.a. poprzez brak wypowiedzenia się co do dokumentów przedłożonych wraz z odwołaniem w pierwszej kolejności zauważyć należy, że rozpoznawanej sprawie wnioski dowodowe oraz dokumenty zostały złożone wraz z pismem datowanym na dzień 15 maja 2015 roku, które zostało wniesione do organu w dniu 20 maja 2015 roku. Stosownie do treści przywołanego art. 107 § 3 K.p.a., uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne – wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa. Naruszenia tego przepisu Skarżący upatruje w braku odniesienia się przez organ odwoławczy do załączonych do pisma z dnia 15 maja 2015 r. . Dokumenty to przede wszystkim pisma do i od Agencji znajdujące się w aktach sprawy (punkt 1 pisma), pisma te stanowią akta sprawy i korespondencję zatem nie stanowią materiału dowodowego co do którego organ ma obowiązek się wypowiadać w decyzji, ponadto sam Skarżący wskazuje, że pisma te znajdują się w posiadaniu organu. Następnie dokumenty wymienione w punktach 2 i 3 pisma, dotyczą orzeczeń wpadkowych sądu powszechnego w sprawie o podział majątku, dowody te także znajdują się w aktach spawy, a strona nie wskazała na jaką mają być przeprowadzone okoliczność. Natomiast akta i dokumentu odnoszące się do postępowania w sprawie nadania i uchylenia czynności polegającej na nadaniu numeru ewidencyjnego [...] [...] wymienione w kolejnych punktach należało uznać jako pozostające bez wpływu na rozpoznanie niniejszej sprawy. Tak samo dokumenty dotyczące ewentualnego postępowania dyscyplinarnego prowadzonego wobec pracownika Agencji w związku z nieprawidłowym nadaniem numeru ewidencyjnego małżonce Skarżącego należy uznać za pozostające bez wpływu na rozstrzygnięcie w rozpoznawanej sprawie. Ponadto w ocenie Sądu strona nie wykazała w jaki sposób ewentualny brak szczegółowego odniesienia się do powyższych dokumentów w znakomitej większości znajdujących się w aktach sprawy miałby wpłynąć na treść rozstrzygnięcia, a tylko takie kwalifikowane naruszenie przepisów postępowania stosownie do treści art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. mogłoby stanowić podstawę wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego. Reasumując wskazać należy, że organ w tym zakresie zgromadził wystarczający materiał dowodowy pozwalający poczynić takie ustalenia, a skarżący nie przedstawił dowodów pozwalających je zakwestionować. Należy wręcz stwierdzić, że ustalenia faktyczne do posiadania spornych gruntów są zgodne ze stanowiskiem wyrażonym przez Stronę. Dokonując z urzędu analizy powyższych ustaleń, zarówno w części dotyczącej zgromadzonego materiału dowodowego, jego oceny oraz zastosowanych przepisów prawa materialnego uzasadniających odmowę w zakresie płatności rolnośrodowiskowej na 2013 roku sąd nie stwierdził uchybień uzasadniających uchylenie zaskarżonej decyzji. Brak jest również podstaw do zakwestionowania przedstawionego przez organy sposobu naliczenia zmniejszeń w tym samych obliczeń matematycznych. Mając powyższe na uwadze w oparciu o art. 151 p.p.s.a. Sąd oddalił skargę. Oddalenie skargi skutkuje stwierdzeniem braku podstaw do zasądzenia od organu na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania sadowego w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Nie zostały spełnione bowiem przesłanki określone w art. 200 i art. 201 p.p.s.a.