I SA/Sz 962/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Sędzia WSA – Ewa Wojtysiak po rozpoznaniu w dniu 9 października 2014 r. na posiedzeniu niejawnym 1) wniosku [...] o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, oraz 2) wniosku o zawieszenie postępowania sądowego w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej, po wznowieniu postępowania w sprawie podatku akcyzowego p o s t a n a w i a: 1. odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, 2. odmówić zawieszenia postępowania sądowego. Pismem z dnia [...] r. [...] wniósł skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej, po wznowieniu postępowania w sprawie podatku akcyzowego. Jednocześnie w skardze Skarżący zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji z uwagi na duże prawdopodobieństwo uchylenia jej przez Sąd. Pismem procesowym z dnia [...] r., Skarżący złożył wniosek o zawieszenie postępowania sądowego oraz ponownie o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wskazał, że w dniu [...] r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, postanowieniem o sygn. akt I SA/Wr 562/14 wystąpił do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z pytaniami prejudycjalnymi, których treść jest całkowicie zbieżna z treścią i tematyką będącą przedmiotem skargi. W ocenie Skarżącego, odpowiedzi na powyższe (przytoczone) pytania będą korzystne dla Niego. W związku z tym, wniosek o zawieszenie postępowania sądowego oraz wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest zasadny. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zw. dalej: P.p.s.a.), wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, zgodnie z przepisem art. 61 § 3 P.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu w całości lub części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Jak wynika z przytoczonej powyżej regulacji prawnej, warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie wniosku powinno więc odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. Konieczna jest spójna argumentacja, poparta faktami oraz odnoszącymi się nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Brak jakiegokolwiek uzasadnienia wniosku lub uzasadnienie go w sposób lakoniczny, uniemożliwia Sądowi ocenę, czy przesłanki te w sprawie zachodzą (vide: postanowienie NSA z 18 maja 2004 r. FZ 64/04 niepubl.). Dodać przy tym należy, że przez szkodę, o jakiej mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. należy rozumieć szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. Przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest należność pieniężna, a więc z natury rzeczy świadczenie odwracalne, którego zwrot (wraz z odsetkami) może być skutkiem ewentualnego uwzględnienia skargi. Sąd podziela pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażony w postanowieniu z 20 grudnia 2004 r. sygn. akt GZ 138/04 (dostępny w bazie orzeczeń NSA, www.orzeczenia.nsa.gov.pl), w którym definiując przesłanki wyrządzenia znacznej szkody stwierdzono, iż chodzi o taką szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Tego zaś w niniejszej sprawie nie wykazano. Skarżący nie powołał się na żadne konkretne fakty i zdarzenia, które świadczyłyby o tym, że wstrzymanie wykonania wskazanej decyzji byłoby zasadne. Wskazał jedynie lakonicznie, że wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jako ewidentnie naruszającej prawo - jest zasadny. Tymczasem Sąd zauważa, że podnoszona przez Skarżącego okoliczność wadliwości zaskarżonej decyzji, nie może być brana pod uwagę przy orzekaniu w zakresie środka ochrony tymczasowej, jaki przewiduje art. 61 § 3 P.p.s.a. Na tym etapie postępowania Sąd nie ocenia bowiem merytorycznych zarzutów zawartych w skardze, gdyż niweczyłoby to sądową kontrolę legalności aktu administracyjnego, jakim jest zaskarżona w sprawie decyzja. Mając na uwadze przedstawione powyżej okoliczności, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, na podstawie art. 61 § 3 i 5 P.p.s.a., postanowił jak w punkcie 1 sentencji. Odnosząc się z kolei do wniosku Skarżącego o zawieszenie postępowania sądowego należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 P.p.s.a., sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym. Sąd nie stwierdził, aby w sprawie zaistniała przewidziana w tym przepisie okoliczność uzasadniająca zawieszenie postępowania sądowego, dlatego odmówił zawieszenia postępowania w sprawie, o czym postanowił w punkcie 2 sentencji. Końcowo Sąd wskazuje, że w przypadku pozytywnego dla strony rozstrzygnięcia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, Skarżący ma możliwość złożenia ponownego wniosku o wznowienie postępowania, na podstawie przesłanki określonej w art. 240 § 1 pkt 11 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm., zw. dalej: "O.p."), zgodnie z którym w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli orzeczenie Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości ma wpływ na treść wydanej decyzji. Podkreślenia wymaga, że wznowienie postępowania z ww. przyczyny, następuje tylko na żądanie Strony, wniesione w terminie miesiąca od dnia publikacji sentencji orzeczenia Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej ( art. 241 § 2 pkt 2 O.p.) .