I SA/Sz 972/09

Dnia 4 lutego 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Sędzia NSA - Kazimiera Sobocińska po rozpatrzeniu w dniu 4 lutego 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku W B o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie z Jego skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w S z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie odpowiedzialności osób trzecich za zaległości w podatku od towarów i usług za [...] r. wraz z odsetkami i kosztami postępowania egzekucyjnego p o s t a n a w i a odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W B, reprezentowany przez adwokata, pismem z dnia [...]r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w S z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie odpowiedzialności osób trzecich za zaległości w podatku od towarów i usług za [...]r. wraz z odsetkami i kosztami postępowania egzekucyjnego Jednocześnie ze skargą pełnomocnik skarżącego wystąpił do Sądu z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji do czasu zapadnięcia wyroku w tej sprawie. Uzasadniając wniosek pełnomocnik wskazał, że jest on podyktowany możliwością wyrządzenia skarżącemu niepowetowanej szkody. Zdaniem autora wniosku, rozpoczęcie egzekucji długu określonego zaskarżoną decyzją w ogromnej wysokości w rażącym stopniu wpłynie na sytuację materialną rodziny podatnika i na warunki jej bytowania. Skarżący utrzymuje się bowiem z wynagrodzenia za pracę i ma na utrzymaniu małoletnie dziecko. Jego małżonka pozostaje bez pracy, nie mogąc jej znaleźć. Skarżący jest właścicielem dziesięcioletniego samochodu matki [...]który nie przedstawia żadnej znaczącej wartości. Spłaca też pożyczkę gotówkową zaciągniętą na pokrywanie bieżących potrzeb rodziny w kwocie [...]miesięcznie, a spłata będzie trwać około roku. Wskazano także, że w przypadku ewentualnego uwzględnienia skargi skutki postępowania egzekucyjnego nosiłyby charakter trudnych do odwrócenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.", wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, jak stanowi art. 61 § 3 P.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu w całości lub części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z powołanego przepisu wynika zatem, że przyznanie stronie skarżącej ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym, stanowi odstępstwo od ogólnej reguły, wyrażonej w art. 61 § 1 P.p.s.a., oraz że uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu spoczywa na tej stronie. Natomiast w przypadku, gdy wnioskodawca w uzasadnieniu wniosku nie odniesie się do nich w sposób pozwalający na uznanie, że w sprawie zaistniały przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, okoliczności te nie mogą być przedmiotem domniemań sądu (vide: postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 6 listopada 2008 r., sygn. akt I SA/Po 1100/08, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń i Informacji o Sprawach). Analizując złożony wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji stwierdzić należy, że nie został on przekonująco uzasadniony. Sam wywód pełnomocnika, że wykonanie w drodze egzekucji zaskarżonego aktu i ściągnięcie należności podatkowych z wynagrodzenia skarżącego, który jest jedynym żywicielem rodziny, nie ma większego majątku i spłaca kredyt konsumpcyjny w ratach w wysokości [...]zł miesięcznie, jest bowiem zbyt ogólnikowy, niepoparty wyczerpującą argumentacją ani dokumentami źródłowymi, dotyczącymi opisanej sytuacji finansowej oraz majątkowej strony. Tymczasem konieczność poniesienia finansowego ciężaru wynikającego z decyzji, jak i ewentualny brak środków finansowych, nie mogą stanowić same przez się podstawy do wstrzymania wykonania decyzji, gdyż warunkiem takiego wstrzymania jest nieodwracalność skutków lub realna groźba powstania znacznej szkody w następstwie wykonania obowiązku zapłaty należności pieniężnych. W tym stanie sprawy, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a., Sąd postanowił jak na wstępie.