I SA/Sz 974/14

Starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie - Aleksandra Jawoszek po rozpoznaniu w dniu 8 czerwca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku radcy prawnego R. J. o przyznanie wynagrodzenia tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w sprawie ze skargi A. K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie uznania zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym za nieuzasadnione i odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego p o s t a n a w i a: przyznać ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie na rzecz radcy prawnego R.J. kwotę [...] zł ([...] złotych), oraz kwotę [...] zł ([...] złotych [...] groszy) stanowiącą 23 % podatku od towarów i usług za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej, łącznie kwotę [...] zł ([...] siedem złotych [...] groszy). Postanowieniem z dnia 28 października 2014 r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie przyznał skarżącej prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmującym m.in. ustanowienie radcy prawnego. Na tej podstawie, po wystąpieniu Sądu do Okręgowej Izby Radców Prawnych w S., na pełnomocnika skarżącej został wyznaczony radca prawny – R. J. Wyrokiem z dnia 9 kwietnia 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie oddalił skargę A.K. na ww. postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] r. w przedmiocie uznania zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym za nieuzasadnione i odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego oraz przyznał ze środków budżetowych Sądu na rzecz radcy prawnego R.J. tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu kwotę [...] zł. W dniu 3 czerwca 2015 r. (data stempla biura podawczego) do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie wpłynęła skarga kasacyjna sporządzona przez radcę prawnego R.J. od powyższego wyroku. Pełnomocnik zawarł w skardze wniosek o zasądzenie zwrotu kosztów zastępstwa radcowskiego według norm przepisanych, oświadczając, że koszty te nie zostały pokryte w całości ani w części. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 9 marca 2017 r., sygn. akt II GSK 1679/15 oddalił skargę kasacyjną. Po sprawdzeniu w aktach sądowych ustalono, że pełnomocnik nie reprezentował skarżącej na rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w dniu 9 marca 2017 r. W niniejszej sprawie zważono, co następuje: Zgodnie z treścią art. 250 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a wyznaczony adwokat otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Szczegółowe zasady ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata ustanowionego z urzędu reguluje obecnie rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz.U. z 2016 r., poz. 1714), które obowiązuje od dnia 02 listopada 2016 r. W § 22 ww. rozporządzenia wskazano, że do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie rozporządzenia stosuje się przepisy dotychczasowe do czasu zakończenia postępowania w danej instancji. Wcześniej obowiązywało rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz.U. z 2015 r., poz. 1801), które weszło w życie z dniem 1 stycznia 2016 r., i w którym w § 22 tego rozporządzenia wskazano, że do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie rozporządzenia stosuje się przepisy dotychczasowe do czasu zakończenia postępowania w danej instancji. Skarga kasacyjna wpłynęła do Sądu w dniu 3 czerwca 2015 r. (data stempla biura podawczego), a zatem zastosowanie w niniejszej sprawie znajdują przepisy rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.U. z 2013 r., poz. 461 ze zm., powoływanego dalej jako "rozporządzenie"). Przepis § 14 ust. 2 pkt 2 lit b) rozporządzenia stanowi, że za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej albo za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej przysługuje 50 % stawki minimalnej określonej w pkt 1, a jeżeli nie prowadził sprawy ten sam radca prawny w drugiej instancji – 75 % tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł. Zgodnie z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c tego rozporządzenia, stawki minimalne w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji, w sprawie, której przedmiotem zaskarżenia nie jest należność pieniężna ani decyzja, czy też postanowienie Urzędu Patentowego - wynoszą 240 zł. Stosownie do § 2 ust. 3 ww. rozporządzenia w sprawach, w których strona korzysta z pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu, opłaty, o których mowa w ust. 1, sąd podwyższa o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach. Obecnie stawka ta wynosi 23%. W niniejszej sprawie ustanowiony w sprawie radca prawny prowadził sprawę przed wydaniem orzeczenia przez Sąd pierwszej instancji i przyznano jemu za świadczoną pomoc prawną w pierwszej instancji wynagrodzenie w wyroku z dnia 9 kwietnia 2015 r. W ramach pomocy prawnej udzielonej skarżącej w drugiej instancji pełnomocnik sporządził i wniósł skargę kasacyjną od wydanego przez Sąd w dniu 9 kwietnia 2015 r. wyroku. Zasadne jest zatem w takiej sytuacji przyznanie pełnomocnikowi z urzędu wynagrodzenia w wysokości 50 % stawki minimalnej, określonej w § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia (która wynosi 120 zł). Na mocy § 2 ust. 3 rozporządzenia, ustalona opłata ulega podwyższeniu o obowiązującą stawkę podatku od towarów i usług. W konsekwencji w niniejszej sprawie radcy prawnemu R.J. należy się wynagrodzenie w wysokości [...] zł z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu oraz kwota [...] zł stanowiącą 23 % podatku od towarów i usług – łącznie kwota [...] zł. Mając powyższe na uwadze w oparciu o powołane wyżej przepisy oraz art. 258 § 2 pkt 8 p.p.s.a postanowiono jak w sentencji.