I SA/Sz 98/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Sędzia WSA - Joanna Wojciechowska po rozpatrzeniu w dniu 26 lutego 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosków A B o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz o zawieszenie postępowania w sprawie z jego skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r. znak [...] w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych od przychodu uzyskanego w 2007 r. p o s t a n a w i a 1) odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, 2) odmówić zawieszenia postępowania. Skarżący A B wraz ze skargą na wyżej opisaną decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego z tytułu zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych od przychodu uzyskanego w 2007 r. z odpłatnego zbycia spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego nr [...] położonego w S przy ul. S, złożył wniosek o wstrzymanie jej wykonania. Złożony również w skardze, a kierowany do organu wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, nie został uwzględniony przez Dyrektora Izby Skarbowej. Postanowieniem z dnia [...]r. znak [...] (k.28), Dyrektor Izby Skarbowej odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku skarżący podniósł, że wykonanie decyzji może spowodować wyrządzenie znacznej szkody, a skutki egzekucji będą dla niego nieodwracalne. Skarżący wyjaśnił dalej, że w chwili obecnej jego sytuacja finansowa jest ciężka, ma na utrzymaniu dwoje dzieci, a miesięczne dochody nie przekraczają [...] zł. Wnosząc jednocześnie w skardze o zawieszenia postępowania na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), skarżący, odnosząc się do okoliczności sprawy podniósł, że zgodnie z zawartą umową przedwstępną z dnia [...]r., umowa przyrzeczona miała zostać zawarta w terminie 6 miesięcy od dnia wydania lokalu. Wyjaśniając, że do wydania lokalu nie doszło, skarżący podniósł, że jego roszczenie o zwarcie umowy przyrzeczonej nie jest jeszcze wymagalne, co uniemożliwia dochodzenie zawarcia umowy przyrzeczonej na drodze sądowej. Z uwagi na tę szczególną sytuację, zasadnym jest, zdaniem skarżącego zawieszenie postępowania do czasu uzyskania przez skarżącego realnej możliwości doprowadzenia do zawarcia umowy przyrzeczonej, a więc do czasu wydania przedmiotowego lokalu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270), dalej: p.p.s.a., wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, zgodnie z przepisem art. 61 § 3 zdanie pierwsze p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu w całości lub części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Jak wynika z przytoczonej powyżej regulacji prawnej, warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zdaniem Sądu, skarżący nie wykazał, że zaistniały okoliczności świadczące o możliwości wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Wnioskujący ograniczył się bowiem wyłącznie do ogólnikowego powołania się na sytuację rodzinna i finansową. Wskazać należy, że uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. Konieczna jest spójna argumentacja, poparta faktami oraz odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Nieodzowne jest w jej ramach wykazanie zaistnienia przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a., tj. zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Brak jakiegokolwiek uzasadnienia wniosku lub uzasadnienie go w sposób lakoniczny, uniemożliwia Sądowi ocenę, czy przesłanki te w sprawie zachodzą (vide: postanowienie NSA z 18 maja 2004 r. FZ 64/04 niepubl.). Dodać przy tym należy, że przez szkodę, o jakiej mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. należy rozumieć szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. Przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest należność pieniężna, a więc z natury rzeczy świadczenie odwracalne, którego zwrot (wraz z odsetkami) może być skutkiem ewentualnego uwzględnienia skargi. Sąd podziela pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażony w postanowieniu z 20 grudnia 2004 r. sygn. akt GZ 138/04 (dostępny w bazie orzeczeń NSA, www.orzeczenia.nsa.gov.pl), w którym definiując przesłanki wyrządzenia znacznej szkody stwierdzono, iż chodzi o taką szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony innym przedmiotem, a jego wartość nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu. Tego zaś nie wykazano. Sąd zwraca przy tym uwagę, że ze znajdującego się w aktach sprawy, opisanego wyżej postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r., wynika, że skarżący posiada zaległość podatkową w związku z zobowiązaniem określonym zaskarżoną decyzją w łącznej kwocie [...]zł (należność główna wraz z odsetkami i kosztami egzekucyjnymi), innych zaległości podatkowych nie posiada. Z ustaleń tego organu wynika również, że pracodawca strony poinformował o przeszkodach w realizacji zajęcia egzekucyjnego z powodu płacy minimalnej. Mając na uwadze powyższe, stwierdzić należy, że strona skarżąca nie wykazała, że wykonanie zaskarżonej decyzji mogłoby wyrządzić jej znaczną szkodę lub spowodować trudne do odwrócenia skutki, i dlatego, na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a, orzeczono jak w punkcie 1 sentencji. Odnosząc się z kolei do wniosku skarżącego o zawieszenie postępowania, należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym. Sąd nie stwierdził, aby w sprawie zaistniała przewidziana w tym przepisie okoliczność uzasadniająca zawieszenie postępowania sądowego, dlatego odmówił zawieszenia postępowania w sprawie, o czym postanowił w punkcie 2 sentencji.