I SA/Sz 98/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA – Jolanta Kwiecińska po rozpoznaniu w Wydziale I w dniu 9 kwietnia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Gminy [...] na decyzję Dyrektora Z. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia 11 grudnia 2024 r. nr 9016-2024-000411-6410 w przedmiocie przyznania płatności dla obszarów z ograniczeniami naturalnymi lub innymi szczególnymi ograniczeniami na 2023 r. p o s t a n a w i a: odrzucić skargę. G. K. w piśmie z [...] stycznia 2025 r. za pośrednictwem organu wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] grudnia 2024 r. nr [...] w przedmiocie przyznania płatności dla obszarów z ograniczeniami naturalnymi lub innymi szczególnymi ograniczeniami na 2023 r. Przekazane do sądu ww. pismo procesowe nie zostało podpisane przez Stronę. W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącej Wydziału I z 24 lutego 2024 r. wezwano Skarżącą m.in. do podpisania skargi lub nadesłania egzemplarza podpisanej skargi oraz wezwano do złożenia dokumentu (np. statutu, zaświadczenia o wpisie do rejestru kościołów i innych związków wyznaniowych) w oryginale lub uwierzytelnionej kopii, określającego sposób reprezentowania strony skarżącej. Jednocześnie pouczono stronę, że czynności należy dokonać w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi (art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a.). Odpowiadając na ww. wezwanie, Skarżąca do przesłanego egzemplarza podpisanej przez T. T. skargi, załączyła kolorową fotokopię zaświadczenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 1 marca 2022 r. o posiadaniu przez G. K. osobowości prawnej jako jednostki Kościoła Naturalnego, wpisanego w dziale A Rejestru kościołów i innych związków wyznaniowych pod pozycją [...]. W zaświadczeniu podano również, że do reprezentowania na zewnątrz oraz zaciągania zobowiązań majątkowych w imieniu G. K. uprawniony jest Przełożony Gminy. Funkcję Przełożonego Gminy pełni T. T.. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie u z n a ł, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Rozpoznanie merytoryczne skargi poprzedza sprawdzenie czy skarga jest dopuszczalna pod względem formalnym. W związku z powyższym sąd zobligowany jest do zbadania czy skarga nie zawiera braków, o których mowa w art. 58 § 1 pkt 1 - 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2024.935 t.j. ze zm.; dalej: "P.p.s.a."). W przypadku stwierdzenia przez sąd, że w sprawie zaistniały przesłanki odrzucenia skargi, o jakich mowa w ww. przepisie, na mocy art. 58 § 3 P.p.s.a. sąd odrzuca skargę postanowieniem. Odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym. Na podstawie art. 57 § 1 P.p.s.a. skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym. Wymagania te zostały określone m.in. w art. 46 § 1 pkt 4 P.p.s.a., zgodnie z którym każde pismo strony powinno zawierać podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika. Jednocześnie stosownie do art. 28 § 1 w zw. z art. 29 P.p.s.a. osoby prawne dokonują czynności w postępowaniu przez organy albo osoby uprawnione do działania w ich imieniu, które mają obowiązek wykazania swojego umocowania dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu. Organy lub osoby uprawnione do działania w imieniu jednostek organizacyjnych muszą udowodnić, że mają prawo do działania za stronę, a przepis art. 29 P.p.s.a. nakazuje, aby udowodnienie umocowania miało formę dokumentu złożonego lub okazanego sądowi przy pierwszej czynności w postępowaniu (por. M. Niezgódka-Medek (w:) B. Dauter, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. IX, Warszawa 2024, art. 29.). Z kolei Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z 27 kwietnia 2007 r., II FSK 615/06 stwierdził, że art. 29 P.p.s.a. nie precyzuje jaki dokument powinien przedłożyć podmiot wymieniony w art. 28 P.p.s.a., by wykazać swoje umocowanie. Nie ulega wątpliwości, że obowiązkiem sądu jest badanie zgodności z prawem i autentyczności dokumentu. Przy czym, zgodnie z art. 48 § 3 P.p.s.a., zamiast oryginału dokumentu strona może złożyć odpis dokumentu, jeżeli jego zgodność z oryginałem została poświadczona przez notariusza albo przez występującego w sprawie pełnomocnika strony będącego adwokatem, radcą prawnym, rzecznikiem patentowym, doradcą podatkowym lub radcą Prokuratorii Generalnej Rzeczypospolitej Polskiej. W doktrynie wyrażone zostało stanowisko, że wykładnia językowa art. 48 § 3 P.p.s.a. wskazuje, że poświadczenia oryginału dokumentu przez pełnomocnika może dokonać wyłącznie pełnomocnik strony występujący w tej konkretnie sprawie. Jeżeli strona nie ma pełnomocnika, o którym mowa w tym przepisie, poświadczenia za zgodność może dokonać jedynie notariusz, nie zaś inny pełnomocnik, który w danej sprawie nie występuje, natomiast występował w innej sprawie z udziałem tej strony. Notariusz lub pełnomocnik wymieniony w art. 48 § 3 P.p.s.a., składając na odpisie dokumentu adnotację, że jest on zgodny z oryginałem, wraz z innymi danymi wymaganymi przez ustawę, de facto zaświadcza, że zapoznał się z oryginalnym dokumentem, a następnie skopiował go w celu wykorzystania w danym postępowaniu (B. Dauter (w:) A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, B. Dauter, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. IX, Warszawa 2024, art. 48). Jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący zgodnie z art. 49 § 1 P.p.s.a. wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Skoro Skarżącą wezwano do uzupełnienia braku formalnego skargi, to - na mocy art. 49 § 1 P.p.s.a. - zastosowanie znajduje art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. Przepis ten stanowi, że sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Odnosząc powyższe uwagi do okoliczności rozpoznawanej sprawy, wskazać należy, że Skarżąca w wykonaniu zarządzenia Przewodniczącej Wydziału I została wezwana m.in. do złożenia w terminie 7 dni dokumentu w oryginale lub uwierzytelnionej kopii (np. statutu, zaświadczenia o wpisie do rejestru kościołów i innych związków wyznaniowych), w którym określony byłby sposób reprezentowania G. K.. W wyznaczonym terminie Skarżąca nadesłała kolorową kserokopię zaświadczenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z [...] marca 2022 r. o posiadaniu przez G. K. osobowości prawnej jako jednostki Kościoła Naturalnego wpisanego w dziale A Rejestru kościołów i innych związków wyznaniowych pod pozycją [...]. Z treści ww. zaświadczenia wynikało ponadto, że do reprezentowania na zewnątrz oraz zaciągania zobowiązań majątkowych w imieniu skarżącej uprawniony jest Przełożony/a Gminy. Funkcję Przełożonego Gminy pełni T. T.. Rekapitulując, stwierdzić należy, że nadesłany na wezwanie dokument zaświadczenia z [...] marca 2022 r. jest fotokopią, na którym widnieje ksero podpisu Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji oraz ksero uwierzytelnienia odpisu zaświadczenia przez sekretarza kancelarii, który dokonał poświadczenia "za zgodność z oryginałem". Tymczasem jak wskazano powyżej, Skarżąca zobowiązana była dołączyć do akt sprawy oryginał zaświadczenia lub wierzytelny odpis zaświadczenia, którym nie jest kolorowa kserokopia ww. dokumentu. Tym samym uznać należało, że pomimo prawidłowo doręczonego Stronie 13 marca 2025 r. wezwania, Skarżąca nie uzupełniła braku formalnego skargi poprzez złożenie dokumentu - w oryginale lub uwierzytelnionej kopii - określającego sposób reprezentowania strony skarżącej. Wobec powyższego termin zakreślony dla dopełnienia tej czynności upłynął bezskutecznie 20 marca 2025 r. (czwartek). Z uwagi na powyższe, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 P.p.s.a., odrzucił skargę.