I SA/Sz 988/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący - Sędzia WSA - Alicja Polańska po rozpoznaniu w Wydziale I w dniu 4 marca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie postępowania egzekucyjnego w sprawie ze skargi B.K. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie nieuznania zarzutu przedawnienia obowiązku w postępowaniu egzekucyjnym p o s t a n a w i a: oddalić wniosek o wstrzymanie postępowania egzekucyjnego. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie B. K. złożył, w trybie art. 35 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, wniosek o wstrzymanie postępowania egzekucyjnego. W ocenie skarżącego wniosek jest uzasadniony z uwagi na przedawnienie należności, a nadto groźbę poniesienia przez zobowiązanego niepowetowanej szkody w razie przymusowej egzekucji przedawnionego roszczenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270), zwanej dalej: "p.p.s.a.", wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Przesłanki, jakimi powinien kierować się sąd przy rozstrzyganiu wniosku o wstrzymanie wykonania, zostały w sposób wyczerpujący określone w art. 61 § 3 p.p.s.a., a mianowicie: po przekazaniu sądowi skargi, sąd może, na wniosek skarżącego, wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu w całości lub części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przy czym w doktrynie podkreśla się, że instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności dotyczy tylko takich z nich, które nadają się do wykonania. Wykonanie aktu administracyjnego oznacza spowodowanie, sprowadzenie w sposób dobrowolny lub w trybie egzekucji takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie (J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2008, s. 186). W sprawie wniosek skarżącego nie może być rozpoznany przez sąd, bowiem złożony został w postępowaniu sądowoadministracyjnym, którego przedmiotem jest ocena legalności postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej wydanego wskutek wniesionego zażalenia na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] r. w przedmiocie nieuznania zarzutu przedawnienia obowiązku objętego tytułem wykonawczym o numerze [...] - Wójta Gminy. Wskazać należy, że sąd nie ma kompetencji do wstrzymania postępowania egzekucyjnego. Kognicja wojewódzkich sądów administracyjnych określona została w art. 3 i art. 4 p.p.s.a. Z przepisów tych wynika, że wstrzymanie prowadzenia egzekucji wykracza poza właściwość sądów administracyjnych, w związku z czym sąd nie jest uprawniony wstrzymać prowadzoną egzekucję, o której mowa we wniosku skarżącego. Na marginesie sąd zauważa, że sformułowany w skardze wniosek o wstrzymanie wykonania postanowienia nie został w sposób wyczerpujący uzasadniony, a tym samym nie wykazano istnienia przesłanek przemawiających za wydaniem pozytywnego rozstrzygnięcia (niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków). Końcowo dodać należy, że wstrzymania czynności egzekucyjnych może dokonać organ egzekucyjny na podstawie art. 35 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Stosowny wniosek podlega rozpoznaniu w postępowaniu egzekucyjnym przez organ właściwy do jego przeprowadzenia, a następnie orzeczenie organu egzekucyjnego podlega kontroli sądowej w zakresie wyznaczonym przepisami ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Sądy administracyjne jedynie sprawują kontrolę działalności administracji publicznej w zakresie wyznaczonym przez przepis art. 3 p.p.s.a. Z tych względów należało, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzec jak w sentencji.