I SA/Sz 99/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Kazimiera Sobocińska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Nadzieja Karczmarczyk-Gawęcka, Kazimierz Maczewski, Protokolant Anna Kalisiak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 października 2007 r. sprawy ze skargi "S." w O na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2004r. oddala skargę. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...], wydaną w trybie odwoławczym, utrzymało mocy decyzję Wójta Gminy z [...] określającą zobowiązanie podatkowe W. S. P. S. w O. w podatku od nieruchomości za 2004r. w kwocie 122.522,10 zł zamiast zadeklarowanej kwoty 95.554,60 zł. Za podstawę prawną rozstrzygnięcia powołano art.3 ustawy z 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2002r. Nr 9, poz. 84 ze zm.) oraz Uchwałę Rady Gminy K. z [...] w sprawie określenia stawek podatków i opłat lokalnych. W zakresie stanu faktycznego ustalono, że Spółdzielnia prowadzi działalność gospodarczą w będącym jej własnością Ośrodku A. Spółdzielnia nie posiada statusu zakładu opieki zdrowotnej i nie prowadzi leczenia w systemie zamkniętym. Spółdzielnia świadczy usługi rehabilitacyjne w trybie i na zasadach określonych w ustawie z 27 sierpnia 1997r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz o zatrudnieniu osób niepełnosprawnych. Organizacja turnusów rehabilitacyjnych i turnusów dla matek z dziećmi nie jest świadczeniem usług zdrowotnych w rozumieniu ustawy o zakładach opieki zdrowotnej. Charakter taki mają tylko zabiegi medyczne wykonywane przez lekarzy i pielęgniarki w przeznaczonych do tego gabinetach. I dlatego organy podatkowe uznały, że preferencyjna stawka podatku określona w art. 5 ust.1 pkt 2 lit.d ustawy o p.o.l. miała zastosowanie tylko do pomieszczeń zajętych na działalność w zakresie udzielania świadczeń stricte zdrowotnych takich jak gabinety medyczne i baza zabiegowa, w których świadczenia zdrowotne są udzielane oraz korytarzy, toalet, poczekalni, klatki schodowej, pomieszczenia dla personelu – przylegających do gabinetów, bez których nie możnaby z nich korzystać. Powierzchnie te – jak ustalono – wynoszą 393,70 m2 , a nie jak podano w deklaracji 2.751 m2 . Natomiast pozostałe pomieszczenia Ośrodka przeznaczone na zakwaterowanie i wyżywienie osób korzystających z turnusów rehabilitacyjnych oraz turnusów dla matek z dziećmi, zdaniem organów podatkowych, nie są zajęte na świadczenie usług zdrowotnych, są jedynie z tymi usługami zaledwie wiązane, co nie uzasadnia stosowania stawki preferencyjnej w tym zakresie, lecz stawki przewidzianej dla podstawowej działalności gospodarczej. Organ odwoławczy podkreślił nadto, że Spółdzielnia niewłaściwie zrozumiała pismo Ministerstwa Finansów z 11 lipca 2003r. znak LK-1617/LP/03/MS, na które się powołała w odwołaniu bowiem z pisma tego wynika właśnie, że tylko pomieszczenia funkcjonalnie związane z gabinetami medycznymi i bazą zabiegową, w których udzielane są świadczenia zdrowotne objęte są preferencyjną stawką podatku od nieruchomości. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Spółdzielnia domaga się uchylenia zaskarżonej decyzji zarzucając, że wydana została z naruszeniem art. 5 ust.1 pkt 2 lit.d ustawy o p.o.l. W uzasadnieniu skargi Spółdzielnia nie zgadzając się ze stanowiskiem Samorządowego Kolegium Odwoławczego, ponownie powołała się na stanowisko Ministerstwa Finansów z 11 lipca 2003r., w którym stwierdzono, że preferencyjna stawka podatku dotyczy nie tylko pomieszczeń zajętych bezpośrednio na udzielanie świadczeń zdrowotnych ale także tych, które są niezbędne do prawidłowego funkcjonowania zakładu opieki zdrowotnej. Zdaniem skarżącej warunkiem korzystania ze świadczeń zdrowotnych w Ośrodku jest możliwość korzystania z zakwaterowania i wyżywienia. Skarżąca nie zgodziła się ze stanowiskiem organów podatkowych, że turnusy rehabilitacyjne i turnusy dla matek z dziećmi nie są świadczeniami zdrowotnymi w rozumieniu art. 3 ustawy o zakładach opieki zdrowotnej i ustawy o rehabilitacji zawodowej. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje: Skarga nie jest zasadna, nie ma bowiem podstaw do uznania zaskarżonej decyzji za niezgodną z prawem. Zgodnie z art. 5 ust.1 pkt 2 lit.d ustawy o podatkach i opłatach lokalnych preferencyjna stawka podatku od nieruchomości ma zastosowanie do budynków lub ich części zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej zakresie udzielania świadczeń zdrowotnych. Pojęcie "zajętych" jest węższe od pojęcia "związanych" i dotyczy budynków lub ich części, w których faktycznie udzielane są świadczenia zdrowotne. Nie wystarczy zatem sam związek budynku lub jego części z działalnością polegającą na udzielaniu świadczeń zdrowotnych by było możliwe objęcie ich preferencyjną stawką podatku, lecz muszą być w nich wykonywane świadczenia zdrowotne. Definicję świadczenia zdrowotnego zawiera ustawa z 30 sierpnia 1991r. o zakładach opieki zdrowotnej (Dz.U. Nr 91, poz. 408 ze z.). Zgodnie z art. 3 tej ustawy świadczeniem zdrowotnym są działania służące zachowaniu, ratowaniu, przywracaniu i poprawie zdrowia oraz inne działania medyczne wynikające z procesu leczenia lub przepisów odrębnych regulujących zasady ich wykonywania w szczególności związane z badaniem i poradą lekarską, leczeniem, badaniem i terapią psychologiczną, rehabilitacją leczniczą, opieką nad kobietą ciężarną i jej płodem, porodem, połogiem oraz nada noworodkiem, opieką nad zdrowym dzieckiem, badaniem diagnostycznym w tym z analityką medyczną, pielęgnacją chorych, pielęgnacją niepełnosprawnych i opieką nad nimi, opieką paliatywno-hospicyjną, orzekaniem i opiniowaniem o stanie zdrowia, zapobieganiem powstawaniu urazów i chorób poprzez działania profilaktyczne i szczepienia ochronne, czynnościami technicznymi z zakresu protetyki i ortodoncji, czynnościami z zakresu zaopatrzenia w przedmioty ortopedyczne i środki pomocnicze. Ustawa odróżnia w sposób wyraźny świadczenia zdrowotne od innych świadczeń im towarzyszących i tak np. w art. 20 ust.1 wskazuje, że szpital zapewnia pacjentowi: 1/ świadczenia zdrowotne, 2/ środki farmaceutyczne i materiały medyczne, 3/ pomieszczenie i wyżywienie odpowiednie do stanu zdrowia. Podobnie w art. 32 c i art. 32d odróżnia się świadczenia zdrowotne od świadczeń w zakresie pomieszczenia i wyżywienia. Już z powyższych unormowań wynika jednoznacznie, że świadczenia w zakresie pomieszczenia i wyżywienia udzielane osobom korzystającym ze świadczeń zdrowotnych nie są świadczeniami zdrowotnym. Ponadto zgodnie z art.4 ustawy o zakładach opieki zdrowotnej podmiotami uprawnionymi do udzielenia świadczeń zdrowotnych są zakłady opieki zdrowotnej, osoby fizyczne (posiadające wymagane kwalifikacje – art. 13d) wykonujące zawód medyczny, grupową praktykę lekarską, grupową praktykę pielęgniarek, położnych na zasadach określonych w odrębnych przepisach. Dla celów związanych z określeniem podatku od nieruchomości i zastosowania stawki podatkowej, o której mowa w art. 5 ust.1 pkt 2 lit.d omawianej ustawy nie jest istotne czy skarżąca posiada status zakładu opieki zdrowotnej, czy nie, bowiem świadczenie usług zdrowotnych może być wykonywane także przez zatrudniony w tym celu personel medyczny, a ponadto status zakładu opieki zdrowotnej nie przesądza o zastosowaniu preferencyjnej stawki podatkowej do wszystkich budynków. W sprawie niesporne jest, że skarżąca Spółdzielnia wykonuje – poza działalnością podstawową – także działalność w zakresie usług zdrowotnych (jak twierdzi w 35,43%). Okoliczność, że świadczenia zdrowotne odbywają się w ramach zorganizowanych turnusów z zapewnieniem bazy noclegowej i wyżywienia nie oznacza, że baza noclegowa i wyżywienie mieszczą się w pojęciu świadczeń zdrowotnych. jak już wyżej powiedziano w świetle art. 3 oraz art. 20, art.32 c, art. 32d ustawy o zakładach opieki zdrowotnej zapewnienie pacjentowi pomieszczenia i wyżywienia jest świadczeniem odrębnym od świadczeń zdrowotnych. Natomiast art. 5 ust.1 pkt 2 lit. d ustawy o podatkach i opłatach lokalnych jednoznacznie wskazuje, że preferencyjna stawka podatku przysługuje od budynków lub ich części zajętych na działalność gospodarczą w zakresie udzielania świadczeń zdrowotnych, a więc świadczeń o charakterze medycznym. Stawka ta nie ma zatem zastosowania do budynków lub ich części, w których jest wykonywana działalność o innym, niemedycznym charakterze. Dlatego też zasadnie organy podatkowe odmówiły zastosowania preferencyjnej stawki podatkowej w odniesieniu do pomieszczeń bazy noclegowej i związanej z wyżywieniem, gdyż nie są to pomieszczenia zajęte na wykonywanie działań o charakterze medycznym. Nie zachodzi też zarzucana niezgodność ze stanowiskiem Ministerstwa Finansów z 11 lipca 2003r., bowiem jak wynika z ustaleń organów podatkowych do wyliczonej powierzchni zajętej na udzielanie świadczeń zdrowotnych zaliczono korytarze, toalety, poczekalnie, klatki schodowe, pomieszczenia dla personelu – przylegające do gabinetów, bez których nie można by z nich korzystać, czyli niezbędne do prawidłowego wykonywania świadczeń zdrowotnych. Reasumując zaskarżona decyzja odpowiada prawu, a nieuzasadniona skarga podlega oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.