I SA/Sz 992/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Sokołowska Sędziowie Sędzia WSA Ewa Wojtysiak (spr.), Sędzia WSA Elżbieta Woźniak Protokolant starszy sekretarz sądowy Edyta Wójtowicz po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 14 lutego 2018 r. sprawy ze skargi S. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za okres od 1 lipca 2015 r. i od 1 sierpnia 2015 r. oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia 27 września 2017 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy R. z dnia 7 czerwca 2017 r. znak: [...] określającą S. B. (dalej: "skarżący") wysokość opłaty za gospodarowanie opłatami komunalnymi za okres od 1 lipca 2015 r. w wysokości [...] zł i za okres od 1 sierpnia 2015 r. w wysokości [...] zł, z nieruchomości położonej w P. przy ul. [...], oznaczonej ewidencyjnie jako działka nr [...], dla której Sąd Rejonowy w G. prowadzi Kw nr [...] Powyższe decyzje zapadły w następującym stanie faktycznym sprawy. Skarżący, pismem z 2 grudnia 2015 r., został wezwany przez Wójta Gminy R. do złożenia deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi z nieruchomości położonej w P. przy ul. [...]. Skarżący w złożonej w dniu 31 grudnia 2015 r. deklaracji podał, że odpady są zbierane przez właściciela zgodnie z oświadczeniem z dnia 26 listopada 2015 r. W ww. piśmie z dnia 26 listopada 2015 r. podał, że domek w P. przy ul. [...] jest 2-4 osobowy, ma charakter letniskowy, jest przeważnie wykorzystywany na pobyty weekendowe, w czasie których nie prowadzi się "tradycyjnego" gospodarstwa domowego i nie powstają typowe odpady gospodarcze. Te, które powstają, są zabierane w drodze powrotnej do stałego miejsca zamieszkania albo są dostarczane na wysypisko koło G. albo do stałego miejsca zamieszkania. Z uwagi na bezskuteczność wystosowanego wezwania, postanowieniem z dnia 12 stycznia 2016 r., organ I instancji wszczął z urzędu wobec skarżącego postępowanie w sprawie określenia wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi dla ww. nieruchomości. Decyzją z dnia 6 marca 2016 r. Wójt Gminy R. określił skarżącemu wysokość ww. opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za okres od lipca 2015 r. w wysokości [...] zł miesięcznie oraz za okres od 1 sierpnia 2015 r. w wysokości [...] zł miesięcznie. Decyzja ta została na skutek wniesionego odwołania uchylona przez SKO w S. decyzją z dnia 30 maja 2016 r. a sprawa przekazana do ponownego rozpoznania. Kolejną decyzją z dnia 21 września 2016 r. organ I instancji określił ww. opłatę za okres od 1 lipca w wysokości [...] zł i za okres od 1 sierpnia w wysokości [...] zł. Została ona uchylona decyzją SKO w S. z dnia 23 stycznia 2017 r. a sprawa przekazana do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wskazało min., że decyzja nie zawierała dostatecznego uzasadnienia prawnego w zakresie podnoszonego zarzutu w przedmiocie uznania nieruchomości za zamieszkała, zabrakło wyjaśnienia, dlaczego organ cytując § 3 ust. 1 uchwały z dnia 13.12.2013 r. nr XLVI/348/13, w myśl którego zużycie wody będące podstawą ustalenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi stanowi opomiarowanie zużycia wody z nieruchomości za rok poprzedni, ustalone w oparciu o wodomierz główny, z wyłączeniem wody odrębnie opomiarowanej, przyjmuje dla naliczenia opłaty za miesiące lipiec i sierpień 2015 r. zużycie wody według odczytów wodomierza głównego za rok 2015, tym bardziej, że organ odwołując się wcześniej do art. 21 § 2 ustawy Ordynacja podatkowa, wskazywał, ze decyzja zastępuje niezłożoną lub nieprawidłowo złożoną deklarację. W toku ponownego rozpoznania sprawy, Wójt Gminy R., na podstawie sporządzonego w dniu 6 kwietnia 2017 r. wydruku odczytu wodomierza zlokalizowanego w P. przy ul. [...], ustalił, że w 2014 r. na ww. nieruchomości odnotowano zużycie wody w miesiącu lipcu w ilości 29 m3 oraz w miesiącu sierpniu – 26 m3. W pozostałych miesiącach zużycie wynosiło 0. Organ ten wydał w dniu 7 czerwca 2017 r. decyzję nr [...] określającą skarżącemu wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi z nieruchomości położonej w P. przy ul. [...] za okres od 1 lipca 2015 r. – [...] zł miesięcznie, za okres od 1 sierpnia 2015 r. w wysokości [...] zł miesięcznie. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia wskazał art. 6o ust.1 i art. 6q ust. 1 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz. U. z 2013 r" poz. 1399 z późn. zm., dalej: "u.u.c.p.g.") w zw. z art. 26 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jedn.: Dz. U. z 2013 r., poz. 594 ze zm.), art. 21, art. 47 § 1 i art. 207 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613 z późn. zm., dalej "O.p.") oraz § 1 i § 5 uchwały Rady Gminy R. nr XLVI/348/13 z dnia 29 listopada 2013 r. w sprawie ustalenia wysokości stawek opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi oraz ustalenia stawek opłaty za pojemnik o określonej pojemności (Dz. Urz. Woj. Zachodniopomorskiego, poz. 4466 z 13 grudnia 2013 r., dalej: "uchwała z 2013 r.") i § 1 ust.1 uchwały Rady Gminy R. nr U/391/14 z dnia 11 kwietnia 2014 r. w sprawie zmian w uchwale Nr XLVI/348/13 (Dz. Urz. Woj. Zachodniopomorskiego, poz. 1713 z 18 kwietnia 2014 r., dalej: "uchwała z 2014 r."). Organ ten wyjaśnił, powołując się na art. 6i pkt 1 u.u.c.p.g., że obowiązek uiszczenia opłaty w odniesieniu do nieruchomości zamieszkanych, powstaje za każdy miesiąc, w którym na danej nieruchomości zamieszkuje mieszkaniec. Organ zwrócił uwagę, że powstanie tego obowiązku jest uzależnione nie od faktu wytwarzania odpadów komunalnych, jakby tego chciał skarżący, lecz od faktu samego zamieszkiwania na danej nieruchomości. Dalej organ wyjaśnił, że użyte w treści art. 6c ust. 1 u.u.c.p.g. pojęcie nieruchomości, na której zamieszkują mieszkańcy należy wiązać z faktycznym jej zamieszkiwaniem, a nie odwoływać się do rozumienia terminu "zamieszkiwania" jakie przypisuje się mu na gruncie Kodeksu cywilnego. Powołując się na uzasadnienie projektu ustawy z dnia 1 lipca 2011 r. o zmianie u.u.c.p.g., organ stwierdził, że zamiarem ustawodawcy nie było zatem utożsamianie nieruchomości, na której zamieszkują mieszkańcy, wyłącznie z nieruchomościami zamieszkałymi stale. Wskazując na treść art. 6c u.u.c.p.g. oraz orzecznictwo sądów administracyjnych, wyjaśnił, że zgodnie z wolą ustawodawcy wszystkie nieruchomości, na których mieszkają mieszkańcy, choćby robili to nieregularnie, wchodzą w zakres nieruchomości zamieszkanych, w przeciwieństwie do tych, na których nie mieszkają mieszkańcy w ogóle, a na których prowadzona jest działalność gospodarcza, w związku z którą powstają odpady. Organ ustalił w toku postępowania zużycie wody w przedmiotowej nieruchomości i określił skarżącemu wysokość opłaty stosownie do § 1 uchwały z 2013 r. oraz § 1 ust. 1 uchwały z 2014 r., biorąc pod uwagę ilość zużytej wody w roku 2014. Strona wniosła odwołanie od decyzji organu I instancji, zarzucając obrazę prawa materialnego, uchybienia formalnoprawne, błędy w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wydania decyzji. Organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Organ ten stwierdził na podstawie zużycia wody w miesiącach lipiec i sierpień oraz braku pracy licznika zużycia wody w pozostałych miesiącach, a także oświadczenia skarżącego, że przedmiotowa nieruchomość pozostawała zamieszkana przez dwa miesiące w 2014 r. i wskazał na konieczność zastosowania w sprawie 6i u.u.c.p.g., zgodnie z którym opłata ciąży na właścicielu nieruchomości za okres jej zamieszkiwania. Dokonanie obliczenia opłaty z zastosowanie konkretnych i rzeczywistych wskaźników mieści się w pojęciu "uzasadnione szacunki", o których mowa w art. 6o ust. 1 u.u.c.p.g. Organ odwoławczy stwierdził również, że nie ma wątpliwości, iż skarżący pozostaje jedynym właścicielem przedmiotowej nieruchomości, zobowiązanym do uiszczenia opłaty stosownie do art. 6h u.u.c.p.g. Odnosząc się do twierdzeń skarżącego co do samodzielnego wywozu nieczystości, organ odwoławczy wskazał na wynikający z art. 6h i art. 6c ust. 1 u.u.c.p.g. obowiązek ponoszenia na rzecz gminy, na terenie której położone są ich nieruchomości, opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi za każdy miesiąc, w którym na danej nieruchomości zamieszkuje mieszkaniec. Organ dalej stwierdził, że opłata za gospodarowanie odpadami komunalnymi nie stanowi świadczenia za usługę wywozu odpadów z danej nieruchomości; jest daniną publicznoprawną, której obowiązek ponoszenia realizuje się w razie zaistnienia wskazanych w ustawie warunków, do których nie należy odbieranie odpadów przez gminę. Z art. 6c u.u.c.p.g. wynika, że gmina jest zobowiązana do zorganizowania odbierania odpadów. Jednakże niewywiązanie się przez nią z tego obowiązku nie zwalnia osoby będącej właścicielem nieruchomości zamieszkanej z obowiązku ponoszenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Jest to opłata nie tylko za odbieranie odpadów, ale także za ich segregowanie, składowanie i utylizowanie. Sfinansowanie wszystkich tych czynności odbywa się z opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Organ odwoławczy nie dopatrzył się również podnoszonego przez stronę naruszenia przepisów postępowania. W skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skardze na opisaną wyżej decyzję skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz o umorzenie postępowania, podnosząc zarzuty: obrazy prawa materialnego, uchybień formalno-prawnych, błędów w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę do wydania decyzji i orzeczenia odwoławczego. W uzasadnieniu skarżący wskazał na poprzednio wydane decyzje organu I instancji w sprawie i zarzucił, że wystąpiły w nich rażące uchybienia przy określaniu podstawy wymiaru opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Na tej podstawie skarżący podniósł zarzut naruszenia art. 191 i 192 O.p. a także art. 199 O.p. poprzez m.in. nie uwzględnienie deklaracji skarżącego z dnia 28 grudnia 2015 r. w sprawie odpadów komunalnych stwierdzającej, że na nieruchomości skarżącego nie występują odpady komunalne przeznaczone do odbioru. Skarżący zwrócił uwagę, że dane w niej wykazane nie uległy zmianie, a zatem nie podlegają korekcie. Ponadto, skarżący wskazał, że gospodarką odpadami komunalnymi na terenie Gminy R. zajmuje się Celowy Związek Gmin [...] z siedzibą w N., co zgodnie z art. 6r ust. 1a, 1aa, i 1b u.u.c.p.g. ustanawia zarząd związku międzygminnego jako organ umocowany prawnie do wszystkich czynności w tym zakresie, a nie gminę. Skarżący wskazał, że będąc letnikiem przebywającym w swojej nieruchomości w P. w miesiącach lipiec i sierpień nie jest mieszkańcem Gminy, a zatem art. 6c u.u.c.p.g. nie ma do niego zastosowania. Do skargi dołączył kopię wydanych decyzji w sprawie w I i II instancji, odwołań skarżącego, deklaracji skarżącego z dnia 28 grudnia 2015 r. pism skarżącego z dnia 26 listopada 2015 r. i 26 stycznia 2015r. o letniskowym charakterze jego nieruchomości i samodzielnym wywożeniu odpadów do pojemników na śmieci w miejscu zamieszkania lub na wysypisko śmieci koło G., które to dokumenty znajdując się w aktach sprawy. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji. Sąd postanowił na podstawie art. 111 §2 ustawy z dnia ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r. poz.1369 ze zm., zwanej dalej: "p.p.s.a.") połączyć sprawy o sygn. akt: I SA/Sz 992/17 i I SA/Sz 979/17 do wspólnego rozpoznania i odrębnego rozstrzygnięcia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje. Stosownie do treści art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2016 r. poz. 1066), kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 p.p.s.a. –- sprawowana jest przez sądy administracyjne w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, w celu wyeliminowania z obrotu prawnego aktu wydanego przez organ administracji konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, lub ustalenie, że akt taki dotknięty jest wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 1 i 2 p.p.s.a.). Zgodnie z treścią art. 134 § 1 p.p.s.a., rozstrzygając daną sprawę, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a (dotyczy skargi na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego). Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.). W wyniku przeprowadzonej kontroli legalności zaskarżonej decyzji skargę należało oddalić, Sąd nie znalazł bowiem podstaw do stwierdzenia, że decyzja ta wydana została z naruszeniem przepisów prawa materialnego lub procesowego, uzasadniającym jej uchylenie. Istota skargi sprowadza się do kwestionowania wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za miesiące lipiec i sierpień 2015 r. należnej od nieruchomości stanowiącej własność skarżącego, położonej w P. przy ulicy [...]. Zatem zbadać należy, czy organ w zgodzie z prawem ustalił skarżącemu wysokość opłaty z tytułu gospodarowania odpadami komunalnymi we wskazanym okresie 2015 r. Nie jest sporne, że skarżący jest właścicielem wyżej wskazanej nieruchomości oraz, że przebywał w tej nieruchomości w okresie lipiec i sierpień 2015 r. W spornej kwestii znajdują zastosowanie przepisy u.u.c.p.g. w brzmieniu obowiązującym w 2015 roku oraz wskazane niżej przepisy prawa miejscowego obowiązujące w 2015 roku na terenie Gminy R. (uchwały). Przechodząc do oceny legalności kontrolowanej decyzji należy przypomnieć, że zgodnie z art. 3 ust. 2 pkt 3 u.u.c.p.g. w gminach gminy zapewniają czystość i porządek na swoim terenie i tworzą warunki niezbędne do ich utrzymania, a w szczególności obejmują wszystkich właścicieli nieruchomości na terenie gminy, systemem gospodarowania odpadami komunalnymi. Na mocy art. 6c ust. 1 u.u.c.p.g.: "Gminy są obowiązane do zorganizowania odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości, na których zamieszkują mieszkańcy.". Natomiast w myśl ust. 2: "Rada gminy może, w drodze uchwały stanowiącej akt prawa miejscowego, postanowić o odbieraniu odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości, na których nie zamieszkują mieszkańcy, a powstają odpady komunalne.". Przepis art. 6c u.u.c.p.g. wprowadza rozróżnienie właścicieli nieruchomości: na tych, na których zamieszkują mieszkańcy, i na których nie zamieszkują mieszkańcy, a powstają odpady komunalne. W przypadku nieruchomości, na których zamieszkują mieszkańcy gmina jest obowiązana ex lege do zorganizowania systemu odbierania odpadów komunalnych od właścicieli tych nieruchomości. Natomiast w przypadku nieruchomości, na których nie zamieszkują mieszkańcy, ale powstają odpady komunalne, rada gminy postanawia fakultatywnie, w uchwale stanowiącej akt prawa miejscowego, o odbieraniu takich odpadów od właścicieli tych nieruchomości. Ustawodawca w art. 6c ust. 1 u.u.c.p.g. wyraźnie zobowiązał gminę do zorganizowania odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości, na których zamieszkują mieszkańcy. S. zasady utrzymania czystości i porządku na terenie gminy dotyczące m.in. zasad i trybu odbioru odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości położonych na terenie gminy określa regulamin utrzymania czystości i porządku na terenie gminy, stanowiący akt prawa miejscowego (art. 4 ust. 2 u.u.c.p.g.). Skarżący argumentował, że na gruncie art. 6c ust. 1 u.u.c.p.g. pod pojęciem "mieszkańcy" należy rozumieć tylko osoby stale zamieszkałe na terenie gminy. W jego ocenie, nie sposób uznać właściciela nieruchomości letniskowej położonej na terenie gminy R. jako jej mieszkańca, skoro przebywa na terenie tej gminy tylko w miesiącach letnich. Wbrew zarzutom skargi wskazać należy, że pojęcie: "nieruchomości, na której zamieszkują mieszkańcy", w kontekście konieczności zorganizowania odbioru odpadów komunalnych, należy wiązać z faktycznym jej zamieszkiwaniem, a nie odwoływać się do wąskiego rozumienia terminu "zamieszkiwania", jakie przypisuje się mu na gruncie Kodeksu cywilnego. Zgodnie z art. 25 Kodeksu cywilnego miejscem zamieszkania osoby fizycznej jest miejscowość, w której osoba ta przebywa z zamiarem stałego pobytu. Do uznania określonego miejsca za miejsce zamieszkania konieczne jest, więc łączne spełnienie przesłanek: przebywania w sensie fizycznym w określonej miejscowości (corpus) oraz woli (zamiaru) stałego pobytu w tym miejscu (animus). Niewątpliwie spod takiego cywilistycznego rozumienia terminu "zamieszkiwania" wymykają się nieruchomości zamieszkałe nieregularnie, sezonowo, czy nieruchomości zabudowane obiektami letniskowymi. Stylizacja normatywna art. 6c ust. 1 i ust. 2 u.u.c.p.g. prowadzi do wniosku, że zamiarem ustawodawcy nie było utożsamianie nieruchomości, na której zamieszkują mieszkańcy, wyłącznie z nieruchomościami zamieszkałymi stale. Chodzi o to, aby wszystkie nieruchomości, na których zamieszkują mieszkańcy, choćby robili to nieregularnie, wchodziły w zakres abstrakcyjnego pojęcia "nieruchomości zamieszkanych", w przeciwieństwie do tych, na których nie mieszkają mieszkańcy, a powstają odpady komunalne. Jak podniesiono wyżej ustawodawca przewidział dychotomiczny podział systemu odbioru odpadów komunalnych, w oparciu o relewantną przesłankę "zamieszkiwania na nieruchomości". Trzeba zatem przyjąć, że wytwarzać odpady komunalne mogą zarówno stali mieszkańcy gminy, jak i osoby przebywające na jej terenie tymczasowo, czy nieregularnie. Rolą gminy jest zagwarantowanie i zorganizowanie legalnego systemu odbioru odpadów komunalnych. To, że nieruchomości letniskowe są traktowane odmiennie od nieruchomości mieszkalnych na gruncie ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, czy Prawa budowlanego, nie ma wpływu na postanowienia regulaminu utrzymania czystości i porządku w gminie dotyczące zakresu podmiotowego i przedmiotowego systemu odbioru odpadów komunalnych. Taki pogląd został zaprezentowany przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 14 lutego 2017 r. sygn. akt II OSK 1418/15 i sąd orzekający w sprawie podzielił go w całości. Dalej wyjaśnić należy, że stosownie do art. 6i ust. 1 pkt. 1) u.u.c.p.g. obowiązek ponoszenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi powstaje: w przypadku nieruchomości, o których mowa w art. 6c ust. 1 u.u.c.p.g. - za każdy miesiąc, w którym na danej nieruchomości zamieszkuje mieszkaniec. Z kolei zgodnie z art. 6j ust. 1 u.u.c.p.g. w przypadku nieruchomości, o której mowa w art. 6c ust. 1, opłata za gospodarowanie odpadami komunalnymi stanowi iloczyn: 1) liczby mieszkańców zamieszkujących daną nieruchomość, lub 2) ilości zużytej wody z danej nieruchomości, lub 3) powierzchni lokalu mieszkalnego – oraz stawki opłaty ustalonej na podstawie art. 6k ust. 1. Przepis art. 6k ust. 1 pkt 1 u.u.c.p.g. stanowi, że rada gminy w drodze uchwały dokona wyboru metody ustalenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi spośród metod określonych w art. 6j ust. 1 i 2 oraz ustali stawkę takiej opłaty; dopuszcza się stosowanie więcej niż jednej metody ustalenia opłat na obszarze gminy. Wyjaśnić dalej należy, że zgodnie z art. 6h u.u.c.p.g. oraz na podstawie uchwały (ust. 2), właściciele nieruchomości, o których mowa w art. 6c, są zobowiązani do ponoszenia na rzecz gminy, na terenie której położone są ich nieruchomości, opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Zgodnie zaś z art. 6m u.u.c.p.g. właściciel nieruchomości jest obowiązany złożyć do właściwego organu gminy, deklarację o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi w terminie 14 dni od dnia zamieszkania na danej nieruchomości pierwszego mieszkańca lub powstania na danej nieruchomości odpadów komunalnych oraz składania nowych deklaracji w razie zaistnienia zmian danych będących podstawą ustalenia wysokości należnej opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Wynikająca z deklaracji opłata jest uiszczana w trybie i na zasadach określonych w uchwale rady gminy, o której mowa w art. 6I u.u.c.p.g. A zatem, to na właścicielu nieruchomości spoczywa obowiązek złożenia do właściwego organu deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Wskazać również trzeba, że opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, do uiszczania których na rzecz gminy lub ich związków obowiązani są właściciele nieruchomości, są daninami publicznymi o niepodatkowym charakterze. Zgodnie z art. 6q u.u.c.p.g. w sprawach dotyczących opłat stosuje się przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa. Ponadto z treści art. 6o u.u.c.p.g., wynika, że decyzja określająca wysokość opłaty ma charakter deklaratywny. Treść tego przepisu odpowiada częściowo treści art. 21 § 3 w związku z art. 21 § 2 O.p., według którego w razie niezłożenia deklaracji, bądź też stwierdzenia, że wysokość zobowiązania jest inna niż wynikająca z deklaracji organ podatkowy wydaje decyzję, w której określa wysokość zobowiązania podatkowego. Z art. 6m ust. 1 u.u.c.p.g. wynika, że deklarację o wysokości opłaty należy składać w odniesieniu do danej nieruchomości. Zgodnie z art. 6o u.u.c.p.g., w razie niezłożenia deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi albo uzasadnionych wątpliwości co do danych zawartych w deklaracji wójt, burmistrz lub prezydent miasta określa, w drodze decyzji, wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, biorąc pod uwagę dostępne dane właściwe dla wybranej przez radę gminy metody, a w przypadku ich braku - uzasadnione szacunki, w tym w przypadku nieruchomości, na których nie zamieszkują mieszkańcy, średnią ilość odpadów komunalnych powstających na nieruchomościach o podobnym charakterze. Odnosząc się w tym miejscu do podniesionego zarzutu braku podstaw do określenia skarżącemu wysokości opłaty przez organ z uwagi na złożoną przez niego w dniu 31 grudnia 2015 r. deklarację o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, w której skarżący stwierdził, że odpady są zabierane przez właściciela zgodnie z oświadczeniem z dnia 26 listopada 2015 r., Sąd stwierdził, że zarzut ten jest bezzasadny. W ocenie Sądu, w przypadku złożenia przez skarżącego deklaracji o wysokości opłaty, w której nie podał on danych niezbędnych do jej pobrania, zasadnie organ określił w okolicznościach sprawy wysokość tej opłaty w drodze decyzji, biorąc pod uwagę dostępne dane dla wybranej przez Radę Gminy R. metody jej ustalenia. Wskazać zatem należy na obowiązujące w 2015 roku przepisy prawa miejscowego. I tak, Rady Gminy R. wydała w dniu 29 listopada 2013 r. na podstawie art. 6j ust. 5, art. 6k ust. 1 pkt 1 i 2 oraz art. 6k ust. 3 u.u.c.p.g. uchwałę Nr XLVI/348/13 w sprawie ustalenia wysokości stawek opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi oraz ustalenia stawek opłaty za pojemnik o określonej pojemności (Dz. Urz. Województwa Zachodniopomorskiego z 2013 r. poz. 4466 - dalej "uchwała z 2013 r."). Organ ten podjął w dniu 11 kwietnia 2014 r. uchwałę nr LI/391/14 w sprawie zmian w uchwale nr XLVI/348/13 (Dz. Urz. Województwa Zachodniopomorskiego z 2014 r. poz. 1713, dalej: "uchwała z 2014 r."). Za nieuzasadniony uznać zatem należało podniesiony w skardze zarzut braku umocowania gminy R. do podejmowania czynności w zakresie odbioru odpadów komunalnych i wskazanie, że organem właściwym w sprawie jest zarząd związku międzygminnego. W związku bowiem ze złożoną do Sądu skargą na decyzję SKO w S. z dnia 27 września 2017 r. w przedmiocie opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za okres od 1 lipca 2015 r. i od 1 sierpnia 2015 r., a nie skargą na uchwałę Rady Gminy R., Sąd w niniejszej sprawie nie ocenia legalności uchwały w zakresie podstawy prawnej jej wydania, lecz zgodność zaskarżonego rozstrzygnięcia z prawem powszechnie obowiązującym oraz wydanymi na jego podstawie przepisami prawa miejscowego. Rada Gminy R. uchwaliła (§1 uchwały z 2013 r.), że w przypadku nieruchomości, na których zamieszkują mieszkańcy, opłata za gospodarowanie odpadami komunalnymi stanowi iloczyn ilości zużytej wody z danej nieruchomości oraz ustalonej w §5 niniejszej uchwały, stawki za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Z kolei w §5 ust. 1 tej uchwały w związku z §1 ust. 1 uchwały z 2014 r., ustalono, że stawka opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi od właścicieli nieruchomości na których zamieszkują mieszkańcy (...), a powstają odpady komunalne wynosi [...] zł miesięcznie za 1 mł zużytej wody z danej nieruchomości. Mając na uwadze przedstawiony wyżej stan prawny, niesporną okoliczność korzystania przez skarżącego z własnej ww. nieruchomości przez dwa miesiące roku 2015 r. (lipiec i sierpień) oraz znajdujący się w aktach sprawy odczyt zużycia wody w przedmiotowej nieruchomości, należało stwierdzić, że prawidłowo organy określiły wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za lipiec i sierpień 2015 roku w wysokości odpowiednio: [...] zł i [...] zł, przyjmując jako podstawę naliczenia opłaty ilość zużytej wody wskazaną w piśmie W. R. Sp. z o.o. zawierającym odczyt z nieruchomości skarżącego w sierpniu 2014 r. ze zużyciem 26 mł oraz w lipcu 2014 r. ze zużyciem 29 mł. Zdaniem Sądu, zgromadzony w sprawie materiał dowodowy pozwalał na stwierdzenie, że organy dokonały prawidłowego wyliczenia opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi dla wskazanej w decyzji nieruchomości. Dodać na marginesie wypada, że prawidłowo zastosowane przez organ uchwały z 2013 r. i 2014 r. obowiązywały do końca 2015 r. Kolejna uchwała Rady Gminy R. nr XVIII/74/15 z dnia 14 września 2015 r. w sprawie wyboru metody ustalenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi odebranymi z nieruchomości położonych na terenie gminy R. oraz ustalenia stawki tej opłaty (Dz.Urz. Województwa Z. z dnia 25 września 2015 r. poz. 3598), wprowadzająca w § 6 ust. 1, na podstawie art. 6j ust. 3b u.u.c.p.g., ryczałtową stawkę opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi od nieruchomości, na której znajdują się domki letniskowe lub nieruchomości wykorzystywanej na cele rekreacyjno – wypoczynkowe oraz uchylająca uchwałę z 2013 r. i uchwałę z 2014 r., weszła w życie po upływie 14 dni od dnia jej ogłoszenia w Dz. Urz. Województwa Z., z mocą obowiązującą od 1 stycznia 2016 r. Końcowo wskazać nadto należy, że podnoszenie w skardze na decyzję z dnia 27 września 2017 r. zarzuty odnoszące się do opisanych na wstępie, poprzedzających ją kasacyjnych decyzji SKO w S., uchylających poprzednio wydane decyzje organu I instancji i przekazujących sprawę do ponownego rozpoznania, jest nieuzasadnione. Sąd stwierdził, że wskazywane każdorazowo przez organ odwoławczy uchybienia organu I instancji były przez ten organ eliminowane przy wydawaniu kolejnych rozstrzygnięć, dlatego podnoszenie zarzutów rażących uchybień wydanych poprzednio decyzji wydanych w sprawie na obecnym etapie postępowania, tj. w związku ze skargą na decyzję z dnia 27 września 2017 r., utrzymującą w mocy decyzję Wójta Gminy R. z dnia 7 czerwca 2017 r., jest bezpodstawne. W tym stanie sprawy Sąd stwierdził, że kontrolowana decyzja jak i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji nie naruszają przepisów prawa w sposób mający lub mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a tym samym na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę należało oddalić jako niezasadną.