I SA/Sz 994/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Sędzia NSA – Zygmunt Chorzępa po rozpoznaniu w dniu 10 listopada 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku W.S. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w S. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za I, II, III i IV kwartał 2006 r., I kwartał 2007 r. i miesiące od IV doXII 2007 r. oraz miesiące od I do XII 2008 r. p o s t a n a w i a: wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji. Pismem z dnia 1 grudnia 2010 r. skarżący W.S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w S. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za I, II, III i IV kwartał 2006 r., I kwartał 2007 r. i miesiące od IV do XII 2007 r. oraz miesiące od stycznia do grudnia 2008 r. Wnioskiem z dnia 17 stycznia 2011 r. skarżący wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku wskazał na wysokość ustalonego zaskarżoną decyzją zobowiązania podatkowego w kwocie [...] zł. Zdaniem skarżącego, prowadzenie egzekucji tak znacznej kwoty spowoduje trudne do odwrócenia skutki, straci on wszelką realną możliwość poprawienia swojej sytuacji- brak możliwości prowadzenia działalności gospodarczej, brak możliwości uzyskania dochodów z tytułu stosunku pracy. Jak podkreślił skarżący, w chwili obecnej, oprócz dochodzonej kwoty zobowiązania podatkowego, posiada dług przekraczający [...] zł, od którego naliczane są odsetki, co powoduje wymierne szkody, których można by uniknąć w przypadku zawarcia ugód co do spłaty istniejących zobowiązań. Zawarcie takich umów będzie jednak wykluczone w przypadku wykonania decyzji organu podatkowego. Zdaniem skarżącego, za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji przemawia również fakt, iż pozwoliłoby mu to na zebranie środków na systematyczne uregulowanie zobowiązań podatkowych oraz pozostałych długów. Końcowo wskazał, iż w chwili obecnej pozostaje na urlopie bezpłatnym zaś jego jedynym źródłem utrzymania jest działalność gospodarcza. Dodatkowo skarżący podkreślił, iż w sprawie nie zachodzi niebezpieczeństwo przedawnienia się zobowiązań podatkowych. Postanowieniem z dnia 1 czerwca 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie odmówił W.S. wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w S. z dnia [...]. W ocenie Sądu, w przedmiotowej sprawie skarżący ograniczył się w istocie do sformułowania wniosku oraz przytoczenia przesłanek zawartych w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Sąd wskazał, że samo wskazanie możliwości wystąpienia znacznej szkody nie stanowi właściwego uzasadnienia wniosku i nie uzasadnia wystąpienia przesłanki, o której mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem W.S. wniósł zażalenie na powyższe postanowienie podnosząc, że Sąd nie rozstrzygnął złożonego przez niego wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji, bazując jedynie na ogólnych stwierdzeniach o braku dostarczonych przez stronę argumentów i dowodów mogących być podstawą do przychylenia się do złożonego wniosku. Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 6 października 2011 r. sygn. akt I FZ 239/11, uchylił postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu orzeczenia Sąd wskazał, iż z uzasadnienia postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie nie wynika, czy Sąd ten oprócz analizy wniosku badał także akta sprawy. Sąd rozpatrując wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji powinien uwzględnić nie tylko treść samego wniosku, ale także mieć na uwadze całe akta sprawy w rozumieniu art. 133 P.p.s.a. Oznacza to, że sąd może udzielić ochrony tymczasowej zawsze, gdy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, a nie tylko, gdy strona udowodni we wniosku, że niebezpieczeństwo takie zachodzi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm. zwanej dalej P.p.s.a), Sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. W myśl art. 61 § 3 P.p.s.a., sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zdaniem Sądu zaistniały przesłanki, o których mowa w art. 61 § 3 p. p. s. a. Wykonanie zaskarżonej decyzji, ustalającej skarżącemu zobowiązania podatkowe na łączną kwotę [...] zł, przed zbadaniem jej legalności przez sąd administracyjny, może spowodować wystąpienie okoliczności, o których mowa w art. 61 § 3 p. p. s. a. Potencjalna egzekucja tej należności mogłaby doprowadzić do następstw trudnych do odwrócenia, gdyż nie sposób nie zauważyć, że natychmiastowe wykonanie decyzji może spowodować pogorszenie i tak już trudnej sytuacji materialnej skarżącego oraz uniemożliwić zawarcie ugód, co do spłaty istniejących zobowiązań i w konsekwencji spowodować utratę płynności finansowej. Należy nadmienić, że w postanowieniu referendarza sądowego WSA w Szczecinie z dnia 11 marca 2011 r. przyznającemu skarżącemu prawo pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od wpisu od skargi, ponad kwotę [...] zł wskazano, że skarżący wykazał, że w chwili obecnej nie posiada środków pieniężnych w wysokości pozwalającej ponieść wpis sądowy w kwocie [...] zł. W ocenie Sądu realizacja zaskarżonej decyzji w odniesieniu do okoliczności faktycznych podanych przez stronę i wynikających z akt sprawy, mogłaby spowodować poważne konsekwencje finansowe w majątku strony, a tym samym mogła być uznana za okoliczność powodującą powstanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z powyższych względów, na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji.