I SAB/Sz 1/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Marian Jaździński Sędziowie: Sędzia WSA Marzena Kowalewska Sędzia WSA Kazimierz Maczewski (spr.) Protokolant Anna Kalisiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 czerwca 2008 r. sprawy ze skargi S. P. -J. W. nr [...] w U. na bezczynność Wójta Gminy w przedmiocie wypłaty oprocentowania nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2003 r. postanawia: odrzucić skargę Decyzją z dnia [...] nr [...] Wójt Gminy P. orzekł o stwierdzeniu nadpłaty w podatku od nieruchomości obciążającym J. W. w U. za rok 2003 w kwocie [...] zł. Pismem z dnia 16 kwietnia 2007 r., zatytułowanym odwołanie, podatnik zwrócił się do SKO w K. o zmianę wymienionej decyzji "poprzez jej uzupełnienie" o rozstrzygnięcie w przedmiocie należnych J. W. odsetek w kwocie [...] zł od ww. nadpłaty, za okres od 1 stycznia 2004 r. do 28 marca 2007 r. Uznając, że pismo to stanowi wniosek o uzupełnienie tej decyzji, Kolegium pismem z 8 czerwca 2007 r. przesłało pismo podatnika wraz z aktami sprawy organowi właściwemu do jego załatwienia, tj. Wójtowi Gminy P. Postanowieniem z dnia [...] nr [...] Wójt Gminy P. odmówił uzupełnienia własnej decyzji z dnia [...], wskazując przede wszystkim na fakt, iż pismo skarżącej J. W. w U. z dnia 16 kwietnia 2007 r. stanowiło odwołanie, nie zaś wniosek o uzupełnienie tejże decyzji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. postanowieniem z dnia [...] nr [...] postanowiło utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie Wójta Gminy P., wskazując w uzasadnieniu rozstrzygnięcia, iż zwrot oprocentowania nadpłaty stanowi czynność materialno-techniczną, a zatem nie wymaga wydania decyzji przez organ podatkowy. Organ podatkowy kwestię oprocentowania nadpłaty powinien załatwić w ten sposób, iż winien wypłacić to oprocentowanie (czynność materialno-techniczna), bądź też wydać decyzję dotyczącą niezasadności, czy też sposobu obliczenia wysokości oprocentowania nadpłaty - w przypadku gdy organ ustali, że oprocentowanie w żądanej we wniosku wysokości podatnikowi nie przysługuje. Podatnik pismem z dnia 5 października 2007 r. wezwał Wójta Gminy P. do wypłaty oprocentowania, bądź wydania stosownej decyzji. Pismem z dnia 17 października 2007 r. Wójt uchylił się od rozpoznania kwestii oprocentowania, stwierdzając, iż swoje stanowisko w przedmiocie nadpłaty zawarł w decyzji z dnia [...], w której nie przyznano podatnikowi oprocentowania nadpłaty, zaś rozstrzygnięcie tej kwestii w formie decyzji byłoby wydaniem kolejnego orzeczenia w tej samej sprawie. Wobec powyższego pismem z dnia 5 listopada 2007 r. podatnik wezwał Wójta Gminy P. do usunięcia naruszenia prawa poprzez niezwłoczne podjęcie czynności materialno-technicznej w postaci wypłaty podatnikowi oprocentowania nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2003 r. w kwocie [...] zł (oprocentowanie wyliczone od 1 stycznia 2004 r. do 28 marca 2007 r. włącznie), bądź też rozpoznanie podania podatnika z 30 marca 2007 r. poprzez wydanie stosownej decyzji, merytorycznie rozstrzygającej o zasadności żądania podatnika, tj. rozstrzygającej o niezasadności żądania podatnika lub też kwestionującej sposób obliczenia wysokości oprocentowania nadpłaty. Odpowiadając na to wezwanie Wójt Gminy P. pismem z dnia 4 grudnia 2007 r. stwierdził, iż nie znajduje podstaw prawnych i faktycznych do zastosowania się do żądania podatnika. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. na bezczynność Wójta Gminy P. J. W. wniosła o zobowiązanie organu podatkowego do wypłaty żądanego oprocentowania nadpłaty w określonym terminie albo do wydania w takim terminie stosownej decyzji, merytorycznie rozstrzygającej o zasadności żądania podatnika w przedmiocie wypłaty tego oprocentowania. Odpowiadając na skargę Wójt Gminy P. stwierdził, że skarga jest oczywiście bezzasadna, również z tego powodu, iż akta sprawy dotyczące stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2003 r. są obecnie w dyspozycji Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. w sprawie o sygn. akt [...], w związku ze skargą podatnika na ww. ostateczne postanowienie SKOw K. z dnia [...] Organ podatkowy nie był więc nawet w stanie rozważyć potrzeby wydania żądanego przez skarżącego podatnika orzeczenia. Ponadto Wójt stwierdził, że wydając decyzję o nadpłacie, a następnie odmawiając jej uzupełnienia, przedstawił tym samym swoje stanowisko w przedmiocie oprocentowania nadpłaty, zatem zarzut bezczynności skierowany przeciwko organowi podatkowemu co do zaniechania wydania w tej sprawie kolejnej decyzji, odrębnie dotyczącej oprocentowania nadpłaty, jest w tych warunkach całkowicie niezrozumiały, bowiem organ ten nie ma zarówno możliwości faktycznych (brak akt sprawy), jak i podstaw prawnych, do uwzględnienia żądania podatnika. Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. u z n a ł, co następuje: W myśl art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy te sprawują w zakresie swojej właściwości wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Kontrola ta - stosownie do art. 3 § 2 pkt 1 - 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej: "p.p.s.a." - obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Ponadto, w myśl art. 3 § 2 pkt 8 tejże ustawy, kontrola sądowa obejmuje także orzekanie w sprawach skarg na "bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4". Zgodnie z art. 52 § 1 p.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. W myśl § 2 tegoż artykułu: "Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie". Stosownie do art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn (niż wymienione w pkt 1 - 5, niemających znaczenia w niniejszej sprawie) wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Wobec tego, iż przedmiotem niniejszej sprawy jest bezczynność organu podatkowego w załatwieniu sprawy, a więc w istocie niezałatwienie sprawy w terminach wskazanych przepisami Ordynacji podatkowej (art. 139 i art. 140), skarżącemu podatnikowi przysługuje prawo wniesienia ponaglenia do organu podatkowego wyższego stopnia, przewidziane w art. 141 § 1 pkt 1 O. p. - tj. do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. Wprawdzie w powołanym wyżej przepisie art. 52 § 2 p.p.s.a. wśród środków zaskarżenia nie wymieniono wprost "ponaglenia", o kt. mowa w art. 141 § 1 pkt 1 O. p., jednak w literaturze prawniczej i orzecznictwie dominuje pogląd, iż ponaglenie takie również należy do środków zaskarżenia, a wyliczenie tych środków zawarte w art. 52 § 2 p.p.s.a. jest jedynie przykładowe (por.: J. P. Tarno: "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", Wyd. Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2006, str.147-148; P. Pietrasz w pracy zbiorowej pod red. C. Kosikowskiego "Ordynacja podatkowa. Komentarz", Dom Wydawniczy ABC, str. 549; postanowienie NSA z dnia 06.07.2006 r. I OSK 480/06 - dot. art. 37 § 1 k.p.a., przewidującego zażalenie na niezałatwienie sprawy administracyjnej w terminie). Podzielając taki pogląd, Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie uznał, że wniesienie przedmiotowej skargi na bezczynność organu podatkowego powinno być poprzedzone ponagleniem do organu podatkowego wyższego stopnia. Wobec tego, iż skarżąca J. W. nie złożyła takiego ponaglenia, oznacza to, że nie wyczerpała przysługujących jej środków zaskarżenia (o czym mowa w art. 52 p.p.s.a.), co równocześnie nakazuje uznać wniesioną skargę za niedopuszczalną i dlatego - na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 52 § 1 p.p.s.a. - skargę należało odrzucić.