I SAB/Sz 1/18

Dnia 31 stycznia 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Elżbieta Woźniak po rozpoznaniu w dniu 31 stycznia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi [...] na przewlekłość Samorządowego Kolegium Odwoławczego w zakresie rozpoznania zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym p o s t a n a w i a odrzucić skargę. Pismem z dnia 29 listopada 2017 r., [...] (dalej: "Skarżący") wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w [...] skargę na przewlekłe prowadzenie przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] (dalej: Kolegium") postępowania dotyczącego rozpatrzenia zarzutów zgłoszonych w sprawie postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] w której podniósł, że wyjaśnienie kwestii czterech nieopłaconych postojów trwające ponad dwa lata pozostaje w sprzeczności z przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego, a w szczególności z art. 7, art. 8, art. 35 § 1-3 tego aktu. W odpowiedzi na skargę Kolegium przedstawiło dotychczasowy przebieg postępowania i wniosło o odrzucenie skargi jako złożonej bez wyczerpania środka zaskarżenia. Kolegium wskazało także na okoliczność wniesienia skargi już po wydaniu aktu administracyjnego kończącego merytorycznie postępowanie, tj. postanowienia z dnia 22 września 2017 r. nr [...], którym - po uprzednim dwukrotnym wydaniu postanowień kasacyjnych (postanowienie z 16 września 2016 r. nr [...] oraz z 27 kwietnia 2017 r. nr [...]) - Kolegium uchyliło w całości postanowienie Prezydenta Miasta [...] z dnia 14 czerwca 2017 r. nr [...] i orzekło reformatoryjnie w przedmiocie zarzutów zgłoszonych w postępowaniu egzekucyjnym w ten sposób, że uznało za uzasadniony zarzut nieistnienia obowiązku w postępowaniu egzekucyjnym prowadzonym na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] w części dotyczącej opłaty dodatkowej w kwocie [...] zł za postój pojazdu marki [...] w dniu 19 grudnia 2013 r. w strefie płatnego parkowania i w tym zakresie umorzyło postępowanie egzekucyjne oraz uznało za nieuzasadnione zarzuty nieistnienia i błędu co do osoby zobowiązanego obowiązku w postępowaniu egzekucyjnym prowadzonym na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] w części dotyczącej opłat dodatkowych w łącznej kwocie [..] zł za postoje pojazdu marki [...] w dniach 17 stycznia 2013 r., 28 maja 2013 r. oraz 25 czerwca 2013 r. w strefie płatnego parkowania i odmówiło umorzenia postępowania egzekucyjnego w tym zakresie. Pismem z dnia 29 stycznia 2018 r., odpowiadając na wezwanie Sądu do wykazania, czy przed wniesieniem skargi na przewlekłość postępowania Kolegium w zakresie rozpoznania zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym Skarżący wyczerpał środek zaskarżenia, Skarżący wskazał, że w trakcie prowadzonego postępowania administracyjnego nie kierował żadnej dodatkowej skargi czy ponaglenia do Kolegium na przewlekłość postępowania prowadzonego rzez organ I instancji czyli Prezydenta Miasta [...], jak również nie kierował do Kolegium oddzielnego wezwania do usunięcia naruszenia prawa bądź ponaglenia. Jedynie w pkt IV zażalenia z dnia 21 czerwca 2017 r. oraz na samym końcu swojego pisma zawarł skargę o następującej treści: "Na podstawie art. 37 § 1 KPA składam zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie przez Prezydenta Miasta [...]. Wprawdzie odpowiedź została udzielona ale po przekroczeniu ustawowego terminu, dopiero po mojej bezpośredniej interwencji oraz według mojej oceny bez jakiegokolwiek wyjaśnienia trawy do czego obligowało urząd postanowienie SKO, czym naruszono zasadę zapisaną w art. 35 § 1 KPA". Tę samą treść (w pkt. 4) Skarżący umieścił w swojej skardze na postanowienie Kolegium skierowanej do Sądu. Skarżący podniósł przy tym, że wszystkie kwestie związane z przewlekłością oraz niezgodnością z prawem postępowania poruszał w swoich pismach kierowanych na każdym etapie prowadzonego postępowania, a także zgłaszał ustnie pracownikom biura SPP, Urzędu Miasta [...] i Kolegium, nie uzyskując jednak żadnej informacji zwrotnej. W podsumowaniu pisma Skarżący oświadczył, że: "Tak więc ze swej strony nie posiadam jakichkolwiek dodatkowych pism, wezwań, skarg, kierowanych czy do UM czy do SKO w sprawie naruszenia prawa i przewlekłości postępowania, a tym samym nie posiadam dowodów nadania (złożenia) takich pism". Wojewódzki Sąd Administracyjny w [...] zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.; dalej: "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Rozpoznając skargę, sąd administracyjny w pierwszej kolejności bada, czy jest ona dopuszczalna. Przez dopuszczalność skargi należy rozumieć zarówno jej przesłanki przedmiotowe tzn. określenie, od jakiego rodzaju form działalności organów administracji publicznej przysługuje skarga, jak i dopuszczalność skargi w zakresie podmiotowym to jest określenie, jakim podmiotom przysługuje legitymacja do jej wniesienia. Warunkami formalnymi skutecznego złożenia skargi są: złożenie skargi od aktu objętego zakresem właściwości rzeczowej sądu określonej w art. 3 § 2 i § 3 oraz art. 5 p.p.s.a., wniesienie skargi po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli przysługiwały one skarżącemu w postępowaniu przed organem oraz wniesienie skargi przez podmiot, któremu zgodnie z art. 50 § 1 lub § 2 p.p.s.a. przysługuje legitymacja do jej wniesienia. Przesłanki te muszą być spełnione łącznie, zatem stwierdzenie braku którejś z nich prowadzi do uznania niedopuszczalności skargi, a w konsekwencji do jej odrzucenia bez merytorycznego rozpoznania sprawy. W szczególności, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę, jeżeli z przyczyn innych niż wymienione w pkt 1-5a wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Przy czym, sąd odrzuca skargę postanowieniem, które może zapaść na posiedzeniu niejawnym (art. 58 § 3 p.p.s.a.). Jak stanowi art. 52 § 1 p.p.s.a., skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Stosownie do art. 52 § 2 p.p.s.a. przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie. Z kolei, w myśl art. 53 § 2b p.p.s.a., skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu. Na mocy art. 17 ust. 2 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017 r., poz. 935) w niniejszej sprawie znajduje zastosowanie art. 53 § 2b p.p.s.a. w brzmieniu obowiązującym od 1 czerwca 2017 r. Zgodnie z tym przepisem, skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu. Warunkiem koniecznym skutecznego wniesienia skargi do sądu administracyjnego na bezczynność organu administracji jest zatem uprzednie, tj. przed złożeniem skargi do sądu administracyjnego, wniesienie ponaglenia. Zgodnie z art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r., poz. 1257), stronie służy prawo do wniesienia ponaglenia, jeżeli: 1) nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 (bezczynność); 2) postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy (przewlekłość). Ponaglenie zawiera uzasadnienie (§ 2). Ponaglenie wnosi się: 1) do organu wyższego stopnia za pośrednictwem organu prowadzącego postępowanie; 2) do organu prowadzącego postępowanie - jeżeli nie ma organu wyższego stopnia (§ 3). Z treści powołanych powyżej przepisów wynika zatem, że uprzednie ponaglenie stanowi niezbędny warunek złożenia skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego na przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ. W przedmiotowej sprawie warunek ten nie został spełniony. Z treści odpowiedzi na skargę Kolegium, jak również z odpowiedzi udzielonej przez Skarżącego na wezwanie Sądu, jednoznacznie wynika, że przed wniesieniem do Sądu skargi z dnia 29 listopada 2017 r. Skarżący nie wniósł ponaglenia, o jakim mowa w art. 37 Kodeksu postępowania administracyjnego. Wobec powyższego należy przyjąć, że skarga Skarżącego została wniesiona z naruszeniem art. 52 § 1 p.p.s.a., co z kolei stanowi podstawę do jej odrzucenia, w myśl art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., jako niedopuszczalnej. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a., Sąd postanowił jak w sentencji.