I SAB/Sz 10/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Sokołowska (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Joanna Wojciechowska Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz po rozpoznaniu w dniu 9 lutego 2026 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku P. T. K. w W. o wyłączenie asesora WSA Joanny Świerzko-Bukowskiej od rozpoznania sprawy ze skargi P. T. K. w W.. na bezczynność Prezesa Koła Łowieckiego w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej p o s t a n a w i a: oddalić wniosek o wyłączenie asesora P. T. K. w W., reprezentowane przez profesjonalnego pełnomocnika, dalej jako "skarżący", złożyło skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie na bezczynność Prezesa Koła Łowieckiego w postępowaniu zainicjowanym wnioskiem strony skarżącej z 18 lipca 2025 r. o udostępnienie informacji publicznej. W dniu 25 stycznia 2026 r. strona skarżąca złożyła wniosek o wyłączenie asesora WSA Joanny Świerzko-Bukowskiej od rozpoznania sprawy. Powołując się na art. 19 § 1 p.p.s.a. skarżący wskazał, że w sprawie zachodzą wątpliwości co do bezstronności asesora, wynikające z faktu, że Joanna Świerzko-Bukowska została powołana na urząd asesora z udziałem tzw. nowej Krajowej Rady Sądownictwa, której niezależność i legalność działania została zakwestionowana w licznych orzeczeniach sądów krajowych i europejskich, co może podważać gwarancje do niezawisłego i bezstronnego sądu w rozumieniu art. 6 EKPC i art. 47 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej. W dniu 29 stycznia 2026 r. asesor WSA Joanna Świerzko-Bukowska złożyła pisemne wyjaśnienie, w którym oświadczyła, iż ze skarżącym S., ani z żadnym z jego członków wykazanych w aktach sprawy, nie pozostaje w jakimkolwiek stosunku prawnym lub osobistym i nie zachodzą okoliczności w rozumieniu art. 18 i 19 p.p.s.a., które mogłyby wywołać wątpliwości co do jej bezstronności przy orzekaniu w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: W art. 18 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., dalej: "p.p.s.a.") ustawodawca zrealizował konstytucyjnie zagwarantowane (art. 45 ust. 1 Konstytucji RP) prawo do bezstronnego sądu, poprzez ustanowienie instytucji wyłączenia sędziego z mocy samego prawa. Ustawodawca przewidział również możliwość wyłączenia sędziego na złożony przez niego samego wniosek lub wniosek strony postępowania, jeżeli zachodzą takie okoliczności, które mogłyby wywołać uzasadnione wątpliwości co do bezstronności sędziego (art. 19 p.p.s.a.). Przesłanki z art. 18 p.p.s.a. opierają się na związkach sędziego z przedmiotem lub podmiotami postępowania. Powiązania te są tego rodzaju, iż niezależnie od subiektywnych odczuć osób występujących w sprawie – czynią prawdopodobnym przypuszczenie, że rozpoznanie sprawy nie będzie odpowiadało wymogom bezstronności. W ujęciu art. 19 p.p.s.a., przesłanką wyłączenia sędziego mogą być wszelkie obiektywne okoliczności dające podstawę do podniesienia uzasadnionych zastrzeżeń co do bezstronności sędziego przy rozstrzyganiu danej sprawy. Wątpliwość co do bezstronności sędziego musi wynikać z przekonujących przyczyn oraz musi być realna, a nie potencjalna, i uzasadniona obiektywnymi powodami. Skarżący, we wniosku, wiązał uzasadnienie wyłączenia asesora z okolicznościami towarzyszącymi jego powołaniu. Zgodnie z uchwałą Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 kwietnia 2023 r., sygn. I FPS 3/22, zakres przedmiotowy normy wynikającej z art. 19 p.p.s.a. nie obejmuje badania spełnienia przez sędziego sądu administracyjnego wymogów niezawisłości i bezstronności z uwzględnieniem okoliczności towarzyszących jego powołaniu i jego postępowaniu po powołaniu, o których mowa w art. 5a ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267 ze zm., dalej: "p.u.s.a."). W rozpatrywanej sprawie skarżący w swojej argumentacji odwoływał się do okoliczności związanych z powołaniem asesora, a zatem zachowując formę żądania określonego w art. 19 p.p.s.a. (wyłączenia na wniosek strony), uzasadnienie tego środka oparł na argumentach, które mogą być oceniane tylko w kontekście instytucji określonej w art. 5a p.u.s.a. Zabieg taki nie może jednak odnieść skutku oczekiwanego przez skarżącego, a to wobec akcentowania w przywołanej uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego różnicy wymienionych środków prawnych. Wobec powyższego Sąd uznał, że argumenty prezentowane w uzasadnieniu wniosku nie wskazują na okoliczności, które w rozumieniu art. 19 p.p.s.a. mogłyby być uznane za przesłanki wyłączenia asesora WSA Joanny Świeżko-Bukowskiej od rozpoznania niniejszej sprawy. W tym też kontekście istotne jest, że to wnioskodawca – jak wymaga tego art. 20 § 1 p.p.s.a. – powinien uprawdopodobnić przyczynę wyłączenia. Takie zaś okoliczności – w tym w relacji do oświadczenia asesora oraz przedmiotu postępowania – nie wynikają z wniosku o jego wyłączenie. Z okoliczności sprawy nie wynika również, aby w sprawie zaistniały przesłanki do wyłączenia asesora z mocy ustawy (art. 18 p.p.s.a). Z tych względów, Sąd, na podstawie art. 22 § 1 i 2 w związku z art. 18 i art. 19 p.p.s.a., orzekł, jak w sentencji.