I SAB/Sz 102/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wiesław Drabik Sędziowie Sędzia WSA Renata Bukowiecka-Kleczaj, Asesor WSA Joanna Świerzko-Bukowska (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 11 grudnia 2025 r. sprawy ze skargi M. K. na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w Szczecinie w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. stwierdza, że Komendant Wojewódzki Policji w Szczecinie dopuścił się bezczynności w rozpoznaniu wniosku skarżącego M. K. z dnia 1 maja 2025 r. II. stwierdza, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, III. zobowiązuje Komendanta Wojewódzkiego Policji w Szczecinie do rozpoznania wniosku skarżącego M. K. z dnia 1 maja 2025 r. w terminie 14 dni od dnia otrzymania prawomocnego wyroku. M. K. (dalej: "skarżący") w dniu 1 maja 2025 r., za pośrednictwem poczty elektronicznej zwrócił się do Komendanta Wojewódzkiego Policji w Szczecinie (dalej: "Komendant Wojewódzki", "organ") z wnioskiem o udostępnienie jako informacji publicznej nagrania z 3 dowolnych interwencji z kamery nasobnej funkcjonariusza, które miały miejsce w kwietniu 2025 r. W odpowiedzi na powyższy wniosek Komendant Wojewódzki, pismem z dnia 2 maja 2025 r., poinformował, że nie zawiera on precyzyjnego określenia zakresu żądanych informacji. Z jego treści nie wynika bowiem jakich dokładnie interwencji dotyczy. Brak jest wskazania dat, miejsc, uczestników lub innych cech pozwalających zidentyfikować poszukiwane materiały. Organ wyjaśnił, że dokładne wskazanie jakich interwencji dotyczy żądanie jest niezbędne aby możliwe było ustalenie czy żądane informacje w ogóle istnieją, czy stanowią informację publiczną czy też nie zachodzą przesłanki prawne ograniczające ich udostępnienie. Wobec tego Komendant Wojewódzki stwierdził, że wniosek skarżącego nie stanowi wniosku o informację publiczną w rozumieniu ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r., poz. 902, dalej: "u.d.i.p."), a w konsekwencji nie podlega rozpatrzeniu w jej trybie. W związku odpowiedzią organu skarżący wskazał, że sprecyzował we wniosku, że mają być to dowolne nagrania. W piśmie z dnia 5 maja 2025 r. Komendant Wojewódzki podtrzymał wcześniej wyrażone stanowisko. Skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej na jego wniosek z dnia 1 maja 2025 r., zarzucając organowi naruszenie art. 10 ust. 1 w zw. z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. i wnosząc o stwierdzenie, że Komendant Wojewódzki dopuścił się bezczynności w rozpoznaniu jego wniosku z dnia 1 maja 2025 r. oraz zobowiązanie organu do rozpoznania wniosku w terminie 14 dni od dnia zwrotu akt z prawomocnym wyrokiem. Skarżący w pierwszej kolejności zaznaczył, że wniesienie skargi na bezczynność organu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej nie musi być poprzedzone żadnym środkiem zaskarżenia na drodze administracyjnej, ponagleniem czy wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa. Wskazał, że niewątpliwie Komendant Wojewódzki jest organem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej na gruncie art. 4 ust. 1 pkt 1 u.i.d.p. Nie budzi również wątpliwości, że nagrania z kamer nasobnych policjantów stanowią, zgodnie z art. 1 ust. 1 u.d.i.p., informację o sprawach publicznych, a stosownie do art. 6 ust. 1 pkt 3 lit d i pkt 4 lit a i b u.d.i.p., będąc rodzajem informacji o sposobie załatwienia (rozstrzygania) spraw, podlegają udostępnieniu w trybie i na zasadach określonych w u.d.i.p. Skarżący nie zgodził się ze stanowiskiem organu, że jego wniosek jest nieprecyzyjny. Podniósł, że w przywołanym przez organ wyroku NSA z dnia 25 sierpnia 2016 r., sygn. akt I OSK mowa jest o wnioskach zawierających sformułowania chaotyczne, nielogiczne, wadliwe językowo itp., tj. takich, które obiektywnie nie pozwalają ustalić treści żądania wnioskodawcy. Według skarżącego jego wniosek został skutecznie wniesiony i podlega rozpoznaniu w trybie i na podstawie przepisów u.i.d.p. Przedmiotem wniosku są 3 dowolne nagrania z interwencji Policji KWP w Szczecinie, które miały miejsce w kwietniu 2025 r. Wniosek ten został sformułowany w języku polskim, w sposób prawidłowy i zrozumiały. Organ nie musi się domyślać ani domniemywać co jest przedmiotem wniosku, a jedynie musi dokonać swobodnego wyboru 3 nagrań z interwencji Policji, które miały miejsce w kwietniu 2025 r., a następnie udostępnić je skarżącemu, czego nie chce uczynić. W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki wniósł o jej oddalenie. Zdaniem organu nie pozostawał on w bezczynności - niezwłocznie w dniu 2 maja 2025 r. poinformował mailowo skarżącego na podany przez niego adres o swoim stanowisku w zakresie kwalifikacji tego wniosku w świetle ustawy o dostępie do informacji publicznej, a następnie pismem z dnia 5 maja 2025 r., przesłanym w tym samym dniu, poinformował skarżącego, że jego wniosek uniemożliwia jednoznaczne określenie zakresu żądanej informacji, a tym samym nie spełnia przesłanek przewidzianych ustawą o dostępie do informacji publicznej i nie może być rozpatrzony w jej trybie. Organ wskazał, że nie kwestionował tego, że nagranie interwencji policyjnej zarejestrowanej za pomocą kamery nasobnej policjanta może stanowić informację publiczną, lecz to, że w przypadku wniosku skarżącego, domagającego się udostępnienia nagrań z kamer nasobnych policjantów bliżej niesprecyzowanych interwencji, nie można ustalić przedmiotu żądanej informacji, tj. nagrań jakich konkretnych interwencji dotyczy wniosek, co upoważniało do zawiadomienia wnioskodawcy pismem w formie czynności materialno-technicznej o tym, że wniosek nie może być rozpatrzony w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Według organu podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji nie ma obowiązku poszukiwania miejsca, w którym dana informacja może się znajdować. Z chwilą wniesienia do organu wniosku o udostępnienie informacji publicznej organ powinien ustalić czy jest podmiotem zobowiązanym w zakresie udostępnienia żądanej informacji, czy przedmiot wniosku rzeczywiście dotyczy informacji publicznej, a jeśli tak, to w jakim charakterze (informacji prostej czy przetworzonej) oraz czy udostępnienie żądanych informacji nie podlega ograniczeniu ze względu na wartości prawnie chronione. Brak sprecyzowania we wniosku przedmiotu żądanej informacji to uniemożliwia, uniemożliwiając tym samym rozpoznanie tego wniosku w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył co następuje. Niniejsza sprawa rozpoznana została w trybie uproszczonym. Stosownie do art. 119 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., dalej: "p.p.s.a") sprawa może być rozpoznana w tym trybie, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Stosownie zaś do art. 120 p.p.s.a w trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Podstawę rozpatrzenia złożonej skargi stanowią przepisy art. 149 p.p.s.a. Zgodnie z art. 149 § 1 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.). Z uwagi na przedmiot zaskarżenia należy mieć na względzie przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r., poz. 902, dalej: "u.d.i.p."), która kształtuje prawo do informacji publicznej, a także określa zasady i tryb jej udostępniania. Zgodnie z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. udostępnienie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2. Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w tym terminie, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 2 u.i.d.p.). Na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej przyjmuje się, że stan bezczynności może mieć miejsce w przypadku podmiotu, który będąc właściwym w sprawie i zobowiązanym do zareagowania na wniosek o udostępnienie informacji publicznej w odpowiedni sposób i formie, wbrew przepisom prawa, w okolicznościach w nich przewidzianych ani nie udostępnia w nakazanym terminie żądanej informacji (w drodze tzw. czynności materialno-technicznej), ani też nie podejmuje innego działania mającego na celu załatwienie wniosku. W szczególności nie wydaje decyzji administracyjnej o odmowie udostępnienia informacji publicznej (np. z uwagi na ograniczenia wynikające z art. 5 u.d.i.p. lub - w przypadku informacji przetworzonej - ze względu na brak szczególnie istotnego interesu publicznego) albo o umorzeniu postępowania (w przypadku określonym w art. 14 u.d.i.p.), względnie nie informuje pisemnie wnioskodawcy, że żądana informacja znajduje się w Biuletynie Informacji Publicznej, bądź że jest udostępniana w odrębnym (szczególnym) trybie albo że informacji tej nie posiada, bądź że żądana informacja nie stanowi informacji publicznej. W każdym z tych przypadków, zakreślony w cytowanym art. 13 ust. 1 u.d.i.p. czternastodniowy termin wyznacza podstawowe czasowe ramy, w których organ powinien przeprowadzić działania związane z oceną wniosku o udostępnienie informacji publicznej i jego załatwieniem. W rozpatrywanej sprawie nie jest sporne, że Komendant Wojewódzki na podstawie art. 4 ust. 1 pkt 1 u.i.d.p. jest podmiotem obowiązanym do udostępniania informacji publicznej, ponieważ jest organem władzy publicznej. Z art. 6 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2025 r. poz. 636 ze zm.) wynika, że właściwym w sprawach ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz utrzymania bezpieczeństwa i porządku publicznego organami administracji rządowej na obszarze województwa jest wojewoda przy pomocy komendanta wojewódzkiego Policji działającego w jego imieniu albo komendant wojewódzki Policji działający w imieniu własnym w sprawach: a) wykonywania czynności operacyjno-rozpoznawczych, dochodzeniowo-śledczych i czynności z zakresu ścigania wykroczeń, b) wydawania indywidualnych aktów administracyjnych, jeżeli ustawy tak stanowią. Co do zasady nie jest również sporne, że nagrania z kamery nasobnej policjanta stanowią informację publiczną. Skarżący odwołując się do orzecznictwa sądowoadministracyjnego wskazuje, że nagrania z przebiegu interwencji zawierają informację o działalności Policji – władzy publicznej, zostały wytworzone w ramach sfery działalności organu i zawierają informację o sposobie załatwienia sprawy. Organ zaś tego nie kwestionuje. Kwestią sporną jest czy wniosek skarżącego wystarczająco precyzyjnie określa zakres żądanych informacji. Według organu wniosek jest na tyle nieprecyzyjny (nie wskazuje jakich konkretnie interwencji dotyczy), że nie mógł zostać potraktowany jako żądanie udostępnienia informacji publicznej w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej. Z kolei według skarżącego sformułowany przez niego wniosek jest jasny – domaga się on udostępnienia 3 nagrań z interwencji funkcjonariuszy KWP w Szczecinie, które miały miejsce w kwietniu 2025 r., dowolnie wybranych przez organ. Wskazać zatem należy, że przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej wprowadzają minimum formalizmu w zakresie procedury wnioskowej, złożenie wniosku o udostępnienie informacji publicznej nie zostało bowiem obwarowane żadną szczególną formą lub wymogami formalnymi. Wniosek nie musi być sformułowany w określony sposób, nie wymaga uzasadnienia faktycznego i uzasadnienia prawnego, a jedynie w miarę precyzyjnego wskazania zakresu żądanych informacji oraz określenia sposobu i formy udostępnienia (odbioru) tych informacji. Wniosek o udzielenie informacji publicznej może przybrać każdą formę, o ile wynika z niego w sposób jasny, co jest jego przedmiotem. Wnioskodawca może to uczynić również drogą elektroniczną, podając adres swojej poczty elektronicznej. W ocenie Sądu, wbrew stanowisku organu, brak wskazania jakich konkretnie interwencji mają dotyczyć nagrania z kamery nasobnej nie stanowi braku uniemożliwiającego rozpatrzenie wniosku skarżącego na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Nie można bowiem uznać, że we wniosku tym nie zostało określone, co jest przedmiotem żądania udostępnienia informacji publicznej czy też że treść wniosku nie pozwala ustalić treści żądania wnioskodawcy. Z treści wniosku wynikało o jaką informację chodzi, tj. miały to być 3 nagrania z interwencji funkcjonariuszy Policji, które miały miejsce w kwietniu 2025 r., dowolnie wybrane przez organ. Skarżący wskazując we wniosku, że mają to być "dowolne" nagrania pozostawił organowi swobodę w udostępnieniu żądanej informacji w tym zakresie. Udostępnienie, względnie odmowa udostępnienia, wybranych przez organ 3 nagrań z interwencji funkcjonariuszy Policji, które miały miejsce w kwietniu 2025 r., wypełniłoby ciążący na organie obowiązek udzielenia odpowiedzi na wniosek o udostępnienie informacji publicznej. Z powyższych względów Sąd w oparciu o art. 149 § 1 pkt 1 i 3 p.p.s.a. stwierdził, że Komendant Wojewódzki dopuścił się bezczynności w rozpoznaniu wniosku skarżącego z dnia 1 maja 2025 r. i zobowiązał organ do jego rozpoznania (pkt I i III sentencji wyroku). Sąd stwierdził jednocześnie, że bezczynności organu nie można przypisać charakteru rażącego naruszenia prawa. Organ nie zignorował bowiem wniosku skarżącego i niezwłocznie przygotował odpowiedź. Działanie organu nie zmierzało do celowego pozbawienia wnioskodawcy konstytucyjnego prawa dostępu do informacji, lecz wynikało z błędnego przyjęcia, że niemożliwe jest ustalenie treści żądania wnioskodawcy. Dlatego też, na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a., orzeczono jak w pkt II sentencji wyroku.