I SAB/Sz 104/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie : Przewodniczący sędzia WSA Wiesława Achrymowicz po rozpoznaniu w Wydziale I w dniu 28 sierpnia 2024 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. A. na bezczynność S. S. w sprawie dofinansowania ze środków PFRON na zakup sprzętu rehabilitacyjnego w przedmiocie dopuszczalności skargi postanawia odrzucić skargę W. A. (Skarżąca) złożyła skargę na bezczynność S. S. (Starosta). Zarzuciła Staroście naruszenie art. 35 § 3 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U.2024.572 - K.p.a.), art. 66 ust. 1 ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz.U.2024.44 ze zm. - u.r.z.s.), § 12 pkt 3a rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej w sprawie określenie rodzajów zadań powiatu, które mogą być finansowane ze środków Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych (Dz.U.2015.926 - rozporządzenie z 25 czerwca 2002 r.) przez niezakończenie postępowania administracyjnego decyzją w terminie 30 dni od złożenia wniosku. W następstwie Skarżąca domagała się stwierdzenia, że Starosta dopuścił się przewlekłości, wymierzania Staroście grzywny i zasądzenie kosztów postępowania sądowego. Skarżąca uzasadniała, że wniosła o przyznanie dofinansowania ze środków Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych (PFRON) na zakup specjalistycznego łóżka rehabilitacyjnego. W odpowiedzi otrzymała pismo z 18 maja 2024 r., które nie zostało podpisane przez osobę upoważnioną przez Starostę. Zdaniem Skarżącej, Starosta miał obowiązek wydać decyzję, skoro sprawa dotyczy dysponowania środkami publicznymi. Jednocześnie Skarżąca zauważyła, że zgodnie z orzecznictwem sądowym informacja o rozstrzygnięciu wniosku ma charakter decyzji administracyjnej. W dalszej kolejności Skarżąca przedstawiła argumentację w celu wykazania, że złożony przez nią wniosek zasługuje na uwzględnienie, a argumenty zawarte w piśmie z 18 maja 2018 r. są nieprawidłowe. Skarżąca podkreślała, że brak wnioskowanego sprzętu stanowi barierę techniczną w poruszaniu się. Dyrektor Powiatowego Centrum Pomocy Rodzinie w S. (Dyrektor PCPR), odpowiadając na skargę, wniósł o jej oddalenie. Motywował, że odmowa wnioskowanego dofinansowania za środków PFRON na zakup specjalistycznego łóżka rehabilitacyjnego celem likwidacji barier technicznych nie mogła nastąpić w formie decyzji. Zgodnie z art. 66 u.r.z.s. stosowanie przepisów ustawy Kodeks postępowania administracyjnego dotyczy tylko tych kwestii, które nie zostały unormowane w przepisach ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych. Natomiast analizowany wniosek Skarżącej podlegał załatwieniu zgodnie z § 12, § 14 rozporządzenia z 25 czerwca 2002 r. W konsekwencji, zdaniem Dyrektora PCPR, negatywne załatwienie wniosku Skarżącej o dofinansowanie ze środków PFRON nie mogło nastąpić w formie decyzji. Natomiast właściwą formą było skierowanie informacji do Skarżącej, co uczynił Dyrektor PCPR. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Skarga jest niedopuszczalna. Po pierwsze - wniosek o dofinansowanie ze środków PFRON Skarżąca złożyła do Powiatowego Centrum Pomocy Rodzinie, natomiast w skardze zarzucała bezczynność Staroście. Po drugie - Dyrektor PCPR w piśmie z 18 maja 2024 r. poinformował Skarżącą o negatywnym rozpatrzeniu jej wniosku o dofinansowanie z PFRON. Skarżąca bezspornie otrzymała wspomniane pismo. Nie zgodziła się z jego treścią i dlatego wystąpiła do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z ponagleniem na bezczynność i przewlekłość postępowania Starosty. W tym stanie sprawy należy stwierdzić, że jeśli Skarżąca złożyła wniosek o dofinansowanie ze środków PFRON do Dyrektora PCPR, to niedopuszczalna jest skarga na bezczynność czy przewlekłość postępowania Starosty. Bezczynność oraz przewlekłość w prowadzeniu postępowania są związane z tokiem sprawy administracyjnej, o czym stanowi art. 37 § 1 K.p.a. W konsekwencji przedwczesna jest skarga na bezczynność, czy przewlekłe postępowanie Starosty w zakresie załatwienia wniosku o dofinansowanie ze środków PFRON, skoro taki wniosek nie został złożony do Starosty. Z kolei przedwczesność skargi sprawia, że jest ona niedopuszczalna. Natomiast analizując skargę z perspektywy pisma Dyrektora PCPR z 18 maja 2024 r., należy zauważyć, że w piśmie tym Dyrektor PCPR odniósł się do merytorycznej zasadności wniosku Skarżącej o udzielenie dofinansowania ze środków PFRON. Tym samym, wbrew twierdzeniom Skarżącej, jej wniosek został załatwiony. Natomiast, czy został załatwiony prawidłowo co do formy i co do treści, czy i jakie środki zaskarżenia zostały przewidziane dla wnioskodawcy od negatywnego stanowiska organu administracji - to są zagadnienia prawne, które nie podlegają ocenie przez sąd w ramach skargi na bezczynność bądź przewlekłość postępowania organu administracji. Jak wynika z uchwał Naczelnego Sądu Administracyjnego sygn.: II OPS 5/19, II OPS 1/21 (por. strona internetowa orzeczenia.nsa.gov.pl) skarga na bezczynność oraz przewlekłość postępowania organu administracji jest niedopuszczalna w sytuacji, w której organ wydał rozstrzygnięcie. W obowiązującym stanie prawnym nie jest dopuszczalne prowadzenie przez Skarżącą sporu o zasadność stanowiska organu administracji w ramach skargi na bezczynność, czy przewlekłe prowadzenie postępowania. Kwestie te podlegają analizie i rozstrzygnięciu wyłącznie w trybie właściwym dla przedmiotu sporu. W związku z tym niedopuszczalna jest skarga na bezczynność złożona 3 lipca 2024 r., w której Skarżąca kwestionuje sposób - co do formy i co do treści - załatwienia 18 maja 2024 r. wniosku o dofinansowanie ze środków PFRON. Poza granicami skargi na bezczynność, przewlekłość postępowania organu administracji pozostaje także analiza, czy Skarżąca uzyskała od Dyrektora PCPR wszystkie niezbędne pouczenia, informujące o jej sytuacji prawnej w związku z negatywnym załatwieniem wniosku o dofinansowanie ze środków PFRON. Jednak ponownie należy wyjaśnić, że w trybie skargi na bezczynność, czy przewlekłość postępowania organu administracji nie może podlegać ocenie prawidłowość postępowania tego organu z punktu widzenia prawa, czy podejmowane przez organ administracji rozstrzygnięcia pozostają w zgodzie z obowiązującym porządkiem prawnym. Z powodów omówionych wyżej niedopuszczalna skarga podlegała odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6, § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2024.935).