I SAB/Sz 11/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Sędzia WSA Alicja Polańska po rozpoznaniu w dniu 29 sierpnia 2006 roku na posiedzeniu niejawnym skargi D.G. na bezczynność Dyrektora Izby Skarbowej w przedmiocie nieuzasadnionej zwłoki we wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie decyzji ustalającej zryczałtowany podatek dochodowy za 1999 rok od przychodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodu p o s t a n a w i a: odrzucić skargę W dniu 6 maja 2006 roku ( data nadania w urzędzie pocztowym ) D.G. złożył skargę na bezczynność Dyrektora Izby Skarbowej w przedmiocie nieuzasadnionej zwłoki we wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie decyzji ustalającej zryczałtowany podatek dochodowy za 1999 rok od przychodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodu. Pismem z dnia [...] Dyrektor Izby Skarbowej poinformował Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, iż skarżący nie składał wcześniej ponagleń na niezałatwienie sprawy w terminie na podstawie przepisu art. 141 Ordynacji podatkowej. Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia - stosownie do art. 52 § 2 wyżej wymienionej ustawy - należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub też nie podjął stosownej czynności ( wyrok z dnia 8 czerwca 2004 roku WSA w Warszawie III SAB/Wa 8/04 LEX nr 160109 ). Ordynacja podatkowa przewiduje w takim wypadku możliwość podjęcia określonych działań dyscyplinujących organ do załatwienia sprawy. Przepis art. 141 § 1 pkt 2 tej Ordynacji stanowi bowiem, iż na niezałatwienie sprawy we właściwym terminie lub terminie ustalonym na podstawie art. 140 stronie służy ponaglenie do ministra właściwego do spraw finansów publicznych, jeżeli sprawa nie została załatwiona przez dyrektora izby skarbowej lub dyrektora izby celnej. Organ podatkowy, do którego ponaglenie takie wpłynęło, jeżeli uzna je za uzasadnione, wyznacza organowi rozpoznającemu sprawę dodatkowy termin jej załatwienia oraz zarządza wyjaśnienie przyczyn i ustalenie osób winnych niezałatwienia sprawy w terminie, a w razie potrzeby także podejmuje środki zapobiegające naruszaniu terminów załatwienia spraw w przyszłości, co wynika z § 2 tegoż art. 141 Ordynacji. Jeżeli strona wystąpiła z ponagleniem na niezałatwienie sprawy w terminie do Ministra Finansów w trybie art. 141 Ordynacji podatkowej, a organ ten nie ustosunkował się do tego wystąpienia, bądź organ zobowiązany do załatwienia sprawy w wyznaczonym terminie nie dochował tego terminu, wówczas strona ma możliwość złożenia skargi do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego na bezczynność organu, który zobowiązany był do rozpatrzenia sprawy. Wniesienie skargi do sądu na bezczynność organu jest zatem możliwe wówczas, gdy strona wyczerpała tryb przewidziany w art. 141 Ordynacji podatkowej, ponieważ ponaglenie, o którym mowa jest w tym przepisie, jest równoznaczne ze środkiem odwoławczym w rozumieniu art. 52 § 1 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W niniejszej sprawie brak jest dowodu na wyczerpanie przez skarżącego trybu określonego w art. 141 Ordynacji podatkowej, co skutkuje niedopuszczalnością skargi. Z tego względu, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd orzekł jak w sentencji postanowienia. Stosownie bowiem do treści wyżej wspomnianego przepisu, Sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn, niż określone w pkt 1-5 tego przepisu, wniesienie skargi jest niedopuszczalne.