I SAB/Sz 13/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Bolesław Stachura po rozpoznaniu w dniu 6 października 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. G. na przewlekłość Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w przedmiocie rozliczenia składek i przeliczenia wysokości świadczenia emerytalnego p o s t a n a w i a: umorzyć postępowanie sądowe Pismem z dnia 2 maja 2017 r. A. G. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, skargę na przewlekłość Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w przedmiocie rozliczenia składek i przeliczenia wysokości świadczenia emerytalnego. Pismem z dnia 13 września 2017 r. skarżąca oświadczyła, że w związku z tym, iż ZUS spełnił jej oczekiwania, cofa skargę. Do pisma dołączono kserokopię pełnomocnictwa upoważniającego S. G. do występowania w imieniu skarżącej w każdej sprawie przed wszystkimi instytucjami, urzędami, sądami (...). Pismo o cofnięciu skargi, zostało podpisane przez stronę skarżącą oraz pełnomocnika strony skarżącej (S. G.). Zarządzeniem z dnia 19 września 2017 r. wezwano S. G. do przedłożenia aktualnego na dzień 13 września 2017 r. oryginału pełnomocnictwa lub jego uwierzytelnionego odpisu do działania w imieniu strony skarżącej przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem pozostawienia pisma z dnia 13 września 2017 r. bez rozpoznania, oraz do wykazania, że należy do kręgu osób wymienionych w art. 35 § 1 p.p.s.a., w terminie 7 dni, pod rygorem odmowy dopuszczania do udziału w sprawie w charakterze pełnomocnika strony skarżącej. Odpis powyższego zarządzenia doręczono pełnomocnikowi strony skarżącej w dniu 23 września 2017 r. Zobowiązanie Sądu zostało wykonane w terminie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm. zwanej dalej p.p.s.a.), skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi zaś wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Cofnięcie skargi należy zatem do czynności dyspozycyjnych strony i jest niedopuszczalne jedynie wówczas, gdy może wywołać skutki, o których mowa w powołanym przepisie. Zdaniem Sądu takie okoliczności w rozpoznawanej sprawie nie zachodzą. Wobec powyższego, cofnięcie skargi przez A. G. uznać należało w pełni za skuteczne. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, działając na mocy art. 161 § 1 pkt 1 oraz art. 161 § 2 p.p.s.a., w myśl którego sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli strona skarżąca skutecznie cofnie skargę, orzekł jak w sentencji postanowienia.