I SAB/Sz 14/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alicja Polańska, Sędziowie Sędzia WSA Marzena Kowalewska,, Sędzia WSA Ewa Wojtysiak (spr.), Protokolant starszy sekretarz sądowy Edyta Wójtowicz, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 9 stycznia 2014 r. sprawy ze skargi J. C. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji I. oddala skargę, II. przyznaje od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie na rzecz adwokata E. J. kwotę [...] ([...]) złotych powiększoną o kwotę należnego podatku od towarów i usług z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej. J. C., pismem opatrzonym datą 30.06.2013 r., a nadanym w urzędzie pocztowym w dniu 29.06.2013 r. (data stempla pocztowego na kopercie), wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego, polegającą na nienadaniu biegu i nierozpoznaniu jego wniosku z dnia 27.05.2013 r. o stwierdzenie nieważności decyzji. Samorządowe Kolegium Odwoławczego, w dniu 07.08.2013 r. przekazało do tut. Sądu skargę J. C. wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę, w której wniosło o oddalenie tej skargi. Z dokumentów znajdujących się w aktach nadesłanych przez organ wynika zaś następujący stan sprawy. Decyzją z dnia 22.01.2013 r., nr [...], Burmistrz ustalił B. i J. C. wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości na 2013 r. Decyzja ta została doręczona Stronie w dniu 21.02.2013 r. i w związku z tym, że nie wniesiono od niej odwołania, zyskała ona przymiot decyzji ostatecznej. Pismem z dnia 21.02.2013 r., które wpłynęło do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w dniu 20.03.2013 r. (data z prezentaty organu na piśmie z dnia 15.03.2013 r., do którego załączono wniosek Strony) J. C. wniósł o stwierdzenie nieważności opisanej powyżej decyzji Burmistrza z dnia 22.01.2013 r. Decyzją z dnia 17.05.2013 r., nr [...] , Kolegium odmówiło J. C. stwierdzenia nieważności ww. decyzji Burmistrza. Decyzję tę doręczono Stronie w dniu 27.05.2013 r. Pismem z dnia 27.05.2013 r. (nadanym w tej samej dacie w urzędzie pocztowym) J. C. zakwestionował prawidłowość decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 17.05.2013 r., zarzucając, że jest ona dokumentem zaocznym i fałszywym, a Strona pozbawiona została udziału w postępowaniu. Pismo to zostało uznane za odwołanie od decyzji z dnia 17.05.2013 r. Pismem z dnia 30.06.2013 r., złożonym w dniu 01.07.2013 r. w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Szczecinie, J. C. podniósł zarzuty jak w piśmie z dnia 27.05.2013 r. i zarzucił, że Prezes SKO pozostawił bez biegu i odpowiedzi Jego wniosek z dnia 27.05.2013 r. Decyzją z dnia 23.07.2013 r., nr [...], doręczoną Stronie w dniu 24.07.2013 r., Samorządowe Kolegium Odwoławczego orzekło o utrzymaniu w mocy ww. decyzji tego organu z dnia 17.05.2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie uznał, co następuje: Na wstępie wskazać należy, że zgodnie z treścią art. 1 i art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – zwanej dalej "P.p.s.a.", sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej przez rozpoznawanie skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Zgodnie zaś z art. 134 § 1 P.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W ocenie Sądu, pismo skarżącego z dnia 30.06.2013 r. (wpływ do Sądu w dniu 01.07.2013 r.) w istocie jest skargą na bezczynność organu w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a. W świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego brak jest jednak podstaw do uwzględnienia skargi na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji. Podkreślić należy, że zgodnie z art. 125 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r. poz. 749 ze zm.) – zwanej dalej "O.p.", organy podatkowe powinny działać w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia. Przy czym na organie prowadzącym postępowanie spoczywa obowiązek podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do załatwienia sprawy (art. 122 i art. 187 § 1 O.p.). Kwestia terminów załatwiania spraw w postępowaniu podatkowym została uregulowana w art. 139 O.p., który stanowi, że: "§ 1. Załatwienie sprawy wymagającej przeprowadzenia postępowania dowodowego powinno nastąpić bez zbędnej zwłoki, jednak nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu 2 miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, chyba że przepisy niniejszej ustawy stanowią inaczej. § 2. Niezwłocznie powinny być załatwiane sprawy, które mogą być rozpatrzone na podstawie dowodów przedstawianych przez stronę łącznie z żądaniem wszczęcia postępowania lub na podstawie faktów powszechnie znanych i dowodów znanych z urzędu organowi prowadzącemu postępowanie. § 3. Załatwienie sprawy w postępowaniu odwoławczym powinno nastąpić nie później niż w ciągu 2 miesięcy od dnia otrzymania odwołania przez organ odwoławczy, a sprawy, w której przeprowadzono rozprawę lub strona złożyła wniosek o przeprowadzenie rozprawy - nie później niż w ciągu 3 miesięcy". Sąd prezentuje pogląd, że o bezczynności organu administracyjnego można mówić dopiero wtedy, gdy mimo upływu ustalonego prawem terminu organ ten nie podjął żadnych czynności, do których był zobowiązany, jak również wówczas, gdy prowadził postępowanie w sprawie, lecz nie zakończył go wydaniem decyzji albo nie zakończył go w innej formie określonej w O.p. Dla stwierdzenia stanu bezczynności organu nie ma przy tym znaczenia fakt, z jakich powodów dany akt administracyjny nie został podjęty, a w szczególności, czy ta została spowodowana zawinioną lub też niezawinioną opieszałością organu w jego podjęciu. W literaturze przyjmuje się, że bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie określonym terminie wymieniony organ nie podejmie żadnych czynności w sprawie lub gdy wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, jednakże – mimo istnienia ustawowego obowiązku – nie zakończył go wydaniem stosownego aktu lub nie podjął czynności (T. Woś (w:) T. Woś (red.), H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Postępowanie..., 2010, s. 70). Instytucja skargi na bezczynność organu ma na celu ochronę strony przez doprowadzenie do wydania rozstrzygnięcia w sprawie. Badając zasadność takiej skargi, Sąd czyni to według stanu prawnego i na podstawie akt sprawy, istniejących w dacie wydania orzeczenia sądowego. Z analizy dokumentów znajdujących się w aktach podatkowych sprawy jednoznacznie wynika, że na dzień podjęcia niniejszego orzeczenia sprawa zainicjowana wnioskiem Skarżącego o stwierdzenie nieważności decyzji organu podatkowego I instancji została już ostatecznie zakończona. Wbrew zarzutom skargi z dnia 30.06.2013 r. złożonej w Sądzie w dniu 01.07.2013 r., organ odwoławczy nadał bieg sprawie z wniosku Strony z dnia 27.05.2013 r. i rozpoznał to pismo jako odwołanie od decyzji Kolegium z dnia 17.05.2013 r. w drodze decyzji wydanej w dniu 23.07.2013 r., którą utrzymano w mocy decyzję organu I instancji z 17.05.2013 r., co świadczy, że organ odwoławczy podjął decyzję przed upływem 2 miesięcy od dnia otrzymania odwołania przez organ odwoławczy, stosownie do art. 139 § 3 O.p. W świetle powyższych okoliczności stwierdzić zatem należy, że skarga na bezczynność Kolegium jest bezpodstawna. Nie budzi wątpliwości Sądu w świetle akt administracyjnych rozpoznawanej sprawy, że wskazany organ administracji publicznej wywiązał się w ustawowym terminie z obowiązków wynikających z powołanych wyżej przepisów O.p. W tym stanie sprawy, na podstawie art. 151 P.p.s.a., Sąd orzekł o oddaleniu skargi. W kwestii zaś przyznania wynagrodzenia adwokatowi z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu Sąd orzekł zgodnie z art. 250 P.p.s.a. i § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c) oraz § 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 461).