I SAB/Sz 146/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie : Przewodniczący sędzia WSA Wiesława Achrymowicz po rozpoznaniu w Wydziale I w dniu 25 września 2024 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. S. na bezczynność D. A. Ś. w S. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej w zakresie dopuszczalności skargi postanawia odrzucić skargę R. S. (Skarżący) złożył skargę na bezczynność D. A. Ś. w S. (organ). Domagał się: - zobowiązania organu do udzielenia informacji publicznej zgodnie z wnioskiem z 17 czerwca 2024 r. złożonym organowi 18 czerwca 2024 r., - uznania bezczynności za rażące naruszenie prawa, - przyznania od organu sumy pieniężnej, - "zasądzenia grzywny" w wysokości [...] zł. Skarżący zaznaczył przy tym, że ma wątpliwości, czy wszystkie jego skargi są przekazywane sądowi. Motywował, że w wymienionym wniosku domagał się od organu udostępnienia statutu Aresztu Śledczego obowiązującego w latach 2015-2023. Organ, odpowiadając na skargę, wniósł o jej oddalenie. Wyjaśnił, że po analizie treści wniosku z 17 czerwca 2024 r. "Wychowawca przeprowadził rozmowę ze Skarżącym zapoznając go z treścią informacji dot. wniosku zawartych na stronie głównej Aresztu, jak i na stronach BIP prosząc jednocześnie o sprecyzowane informacji, których potrzebuje osadzony w ramach złożonego wniosku. Skarżący odebrał oryginał złożonego wniosku deklarując, że zmieni jego treść. Wniosek nie został zwrócony przez Skarżącego. W związku z powyższym Organ uznał, iż Skarżący został usatysfakcjonowany uzyskanymi informacji." Organ zwrócił uwagę, że wniosek o udostępnienie informacji publicznej musi zawierać jasne określenie przedmiotu i zakresu żądania. Natomiast żądanie oczywiście niejasne lub niezrozumiałe nie stanowi wniosku o udostępnienie informacji publicznej. W dalszej kolejności organ motywował, że "Mając na uwadze, iż Skarżący przebywając w A. od [...] r. (z przerwą od [...] r. do [...] r.) złożył 50 wniosków o udzielenie informacji publicznej i złożone wnioski nie zawsze są sformułowane precyzyjne, z osadzonym została przeprowadzona rozmowa celem uszczegółowienia wniosku. Brak jego ponownego złożenia potwierdza, iż Skarżący otrzymał żądaną informację." W tym stanie sprawy, zdaniem organu, nie pozostaje on w bezczynności. Do odpowiedzi na skargę organ dołączył notatkę służbową z 1 sierpnia 2024 r. o treści: "Poniżej przedstawiam moje stanowisko, w sprawie zarzutów postawionych w skardze z dnia 24.06.2024 osadzonego S. R.. Informuję, iż odebrałem od osadzonego wniosek o udostępnienie informacji publicznej z dnia 18.06.2024 r. Chcąc rzetelnie podejść do prośby po konsultacji z działami merytorycznie odpowiedzialnymi przeprowadziłem z osadzonym rozmowę na temat złożonego wniosku. W rozmowie poprosiłem o sprecyzowanie jakie osadzony potrzebuje informacje. W celu wyjścia na przeciw oczekiwaniu osadzonego osobiście sprawdziłem poszukiwane sprawy na stronach rządowych Służby Więziennej. Sprawdziłem zawarte we wniosku zagadnienia oraz zapoznałem osadzonego z treścią informacji zawartych zarówno na stronie głównej jednostki penitencjarnej jak i na stronie BIP. Wobec braku precyzyjnego sformułowania o jakie informacje chodzi poprosiłem osadzonego o wyszczególnienie brakujących informacji, w sytuacji gdyby przytoczone w trakcie rozmowy dane były dla niego niewystarczalne. Pokazałem osadzonemu pismo, które osobiście mi złożył. Osadzony owe pismo wziął i zadeklarował, ze zmieni jego treść, aby było jaśniejsze o jakie informacje publiczne mu chodzi. Nadmienię bardzo istotny fakt, iż osadzony każdego dnia składa znaczną ilość wniosków. Osadzony wrócił do celi z oryginalnym, własnoręcznie napisanym pismem, które jemu przekazałem, aby je sprecyzował, bądź poprawił. Następnego dnia oraz w dniach dalszych do tematu prośby nie wrócił. Błędem w działaniu wychowawcy oddziału A1 było przekazanie owego pisma osadzonemu, a także nie dopilnowanie, aby osadzony oddał mi pismo. Jednakże na moją obronę przemawia fakt, że chcąc jak najlepiej pomóc uznałem, że gdy poprawi lub sprecyzuje pismo, to przekaże je niezwłocznie odpowiednim działom merytorycznie za, to odpowiedzialnym. Niestety nie dopilnowałem, aby pismo wróciło z uwagi na bardzo duża liczbę wniosków i składane kolejne sprawy w dniach następnych przez osadzonego. Do przeszłej sprawy nie powróciłem skupiając się na sprawach teraźniejszych. Konkluzja z postępowania osadzonego jest taka, że był usatysfakcjonowany informacją, która uzyskał lub tak naprawdę nie chciał on uzyskać żadnej informacji publicznej, tylko pragnął zdezorganizować pracę moją i innych działów. Gdyby informacja publiczna był dla osadzonego niezbędna, to sam przypomniałby, że ma niezałatwioną sprawę i niezwłocznie zgłosił mi fakt, że pilnie potrzebuje odpowiedzi na swój złożony wniosek. Tak nie było, osadzony trzymał przekazane pism, aby po około miesiącu złożyć powyższą skargę z zarzutami o nieudzielenie informacji publicznej. Celem było "wytkanie" błędu funkcjonariuszowi, a nie podkreślona w skardze "bezczynność" za, która osadzony żąda rekompensata w postaci grzywny. Ja jako wychowawca wychodząc naprzeciw osadzonemu, udzieliłem mu informacji i prosiłem o sprecyzowanie. Osadzony tego nie zrobił, co za tym idzie nie zależało mu na odpowiedzi na wniosek, tylko na znalezieniu błędu w postępowaniu funkcjonariusza. Przyjmując codziennie dużą ilość wniosków od osadzonego, powoduje, to natłok mojej pracy, co za tym idzie niemożność prowadzenia pracy resocjalizacyjnej z innymi osadzonymi." W piśmie z 6 września 2024 r. Skarżący wyjaśnił, że organ wprowadza sąd w błąd. Wniosek o udostępnienie informacji publicznej wpłynął do organu i został zarejestrowany. Nie może potwierdzić żadnej rozmowy dotyczącej tego wniosku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Skarga na bezczynność organu jest niedopuszczalna. W myśl art. 10 ustawy o dostępie do informacji publicznej (Dz.U.2022.902 - u.d.i.p.) informacja publiczna, która nie została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej lub portalu danych, jest udostępniana na wniosek (ar. 10 ust. 1). Informacja publiczna, która może być niezwłocznie udostępniona, jest udostępniana w formie ustnej lub pisemnej bez pisemnego wniosku (art. 10 ust. 2). Następnie według art. 13 u.d.i.p. udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2 (art. 13 ust. 1). Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 2). Odnosząc się do analizowanej skargi, organ wykazał, że Skarżący nie pozostawił wniosku z 17 czerwca 2024 r. o udostępnienie informacji publicznej w dyspozycji organu. Jest to równoznaczne ze stwierdzeniem, że przed organem nie toczyła się sprawa o udostępnienie informacji publicznej z wniosku Skarżącego z 17 czerwca 2024 r., biorąc pod uwagę treść art. 10 ust. 1 u.d.i.p. Konsekwentnie w takiej sytuacji nie rozpoczął się bieg terminu z art. 13 ust. 1 u.d.i.p., skoro omawiany wniosek był w dyspozycji wnioskodawcy i wyłączony z dyspozycji organu. W zaistniałych okolicznościach proceduralnych skarga na bezczynność organu jest przedwczesna i z tego powodu niedopuszczalna. Dopuszczalność skargi na bezczynność organu w zakresie udostępnienia informacji publicznej otwiera złożenie wniosku organowi o udostępnienie informacji publicznej i zamyka ją załatwienie tego wniosku przez organ. Nie może przy tym ulegać wątpliwości, że przez czas od złożenia organowi aż do załatwienia przez organ wniosek o udostępnienie informacji publicznej pozostaje w dyspozycji organu, nie zaś wyłącznie wnioskodawcy. Zgodnie z uchwałami Naczelnego Sądu Administracyjnego sygn.: II OPS 5/19, II OPS 1/21 (dostępne na stronie internetowej orzeczenia.nsa.gov.pl), wniesienie skargi na bezczynność bądź przewlekłość po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania poprzez wydanie decyzji ostatecznej stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny. Konsekwentnie z perspektywy przytoczonego stanowiska prawnego, przyjętego we wspomnianych uchwałach, skarga na bezczynność organu jest niedopuszczalna nie tylko po załatwieniu przez organ wniosku o udostępnienie informacji publicznej, ale także przed jego złożeniem organowi w rozumieniu pozostawienia tego wniosku w dyspozycji organu. W podsumowaniu przedstawionych rozważań należy stwierdzić, że niedopuszczalna jest skarga na bezczynność organu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej w sytuacji, w której wniosek o udostępnienie informacji publicznej nie pozostaje w dyspozycji organu, ale wnioskodawcy. Z powodów omówionych wyżej niedopuszczalna skarga na bezczynność organu podlegała odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6, § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2024.935). .