I SAB/Sz 150/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie Przewodniczący sędzia WSA Wiesława Achrymowicz po rozpoznaniu w Wydziale I w dniu 9 października 2024 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. N. na bezczynność P. S. R. w K. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej w zakresie dopuszczalności skargi postanawia odrzucić skargę. K. N. (skarżący) złożył skargę na bezczynność P. S. R. w K. (organ) w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej na wniosek z 25 lipca 2024 r., który dotyczył: - wniosków o delegacje SSR I. Ł. do Sądów Okręgowych - zgłoszeń "ww Sędziego o powołanie go na SSO"; - wydanych uchwał "KRS dot. Ww Sędziego". Skarżący domagał się: - stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej; - zobowiązanie organu do podjęcia czynności lub wydania aktu w terminie 7 dni od dnia doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; - zasądzenia od organu kosztów postępowania sądowego. Zdaniem skarżącego, wnioskowane dokumenty stanowią informację publiczną. Tymczasem organ w ustawowym terminie nie udostępnił wnioskowanej informacji publicznej ani nie wydał decyzji odmownej. W tym stanie rzeczy, zdaniem skarżącego, organ pozostaje bezczynny, a skarga podlega uwzględnieniu. Ponadto skarżący motywował, że "Tut. Sąd wielokrotnie już wydawał wyroki uznające zasadność moich skargi dotyczących bezczynności ws informacji publicznej. Stąd powołuję się na argumentację prawną z tamtych spraw jako rozszerzenie niniejszej." W przekonaniu skarżącego, "organ narusza art. 34 Konwencji europejskiej albowiem utrudnia mi postępowanie międzynarodowe przed ETPCz." W dalszej kolejności, w ramach uzupełnienia skargi, skarżący tłumaczył, że "Po rozmowie telefonicznej z Panią z sekretariatu Pani Prezesa SR w K. UZNAJĘ, ŻE maila od Pani K. K. otrzymałem 6 sierpnia 2024 r. (popełniono oczywistą OMYŁKĘ W ADRESIE MAILOWYM DO MNIE, ponownie przesłano mi odpowiedź 29 sierpnia 2024 r.) WRAZ Z PISMEM Prezesa SR i 2 x załączniki ( powołanie na funkcję wice Prezesa SR Pana SSR Ł., oraz zgłoszenie swojej kandydatury na delegację do SO w K.). Nie otrzymałem jednak decyzji MS o delegacji i pozostałych żądanych dokumentów, co stanowi o bezczynności organu. Nie pojętym zaś jest, żeby Prezes Sądu nie dysponował kopią wniosku SSR Ł. o powołanie go na sędziego SO w K., w szczególności w sytuacji w jakiej chodzi o sędziego będącego jednocześnie wice Prezesem tego Sądu, który to miał obowiązek wydać mi ten wniosek lub podać miejsce, gdzie on się znajduje. Stanowi to o bezprawnym działaniu organu i bezczynności ws mojego wniosku w tym przedmiocie. Tym też uzupełniam swoją skargę na bezczynność." Organ wniósł o odrzucenie skargi w przedmiocie bezczynności w zakresie udostępnienia wniosku SSR I. Ł. o delegowanie do Sądu Okręgowego w K., o powołanie na sędziego Sądu Okręgowego w K., a także uchwał Krajowej Rady Sądownictwa dotyczącej tego sędziego. Motywował przy tym, że 5 sierpnia 2024 r. zgodnie ze stanem rzeczywistym udzielił skarżącemu odpowiedzi, że nie posiada informacji wymienionych we wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Skarga na bezczynność organu jest niedopuszczalna. Stan sprawy przedstawia się następująco: Skarżący drogą elektroniczną 25 lipca 2024 r. wystąpił do organu w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej (Dz.U.2022.902 - u.d.i.p.) "o wydanie mi informacji w zakresie: 1. wniosków o del. SSR I. Ł. do Sądów Okręgowych 2. zgłoszeń ww Sędziego o powołanie go na SSO, 3. wydanych uchwał KRS dot. Ww Sędziego" Organ 6 sierpnia 2024 r. również drogą elektroniczną odpowiedział, że w załączeniu przesyła między innymi wniosek sędziego o delegację do Sądu Okręgowego w K.. Jednocześnie poinformował, że "tut. Sąd nie posiada wniosku sędziego I. Ł. o powołanie go do Sądu Okręgowego w K. ani uchwał KRS dot. wskazanego sędziego." Następnie 30 sierpnia 2024 r. organ przesłał skarżącemu pominięty wcześniej dokument w postaci powołania "SSR I. Ł. na Wiceprezesa Sądu" (dokument dotyczył wniosku skarżącego o udostępnienie informacji publicznej z 26 lipca 2024 r.). Należy przypomnieć, że zgodnie z art. 1 u.d.i.p. każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie (art. 1 ust. 1). Przepisy ustawy nie naruszają przepisów innych ustaw określających odmienne zasady i tryb dostępu do informacji będących informacjami publicznymi (art. 1 ust. 2). Według art. 6 u.d.i.p. udostępnieniu podlega informacja publiczna, w szczególności o: 1) polityce wewnętrznej i zagranicznej, w tym o: a) zamierzeniach działań władzy ustawodawczej oraz wykonawczej, b) projektowaniu aktów normatywnych, c) programach w zakresie realizacji zadań publicznych, sposobie ich realizacji, wykonywaniu i skutkach realizacji tych zadań; 2) podmiotach, o których mowa w art. 4 ust. 1, w tym o: a) statusie prawnym lub formie prawnej, b) organizacji, c) przedmiocie działalności i kompetencjach, d) organach i osobach sprawujących w nich funkcje i ich kompetencjach, e) strukturze własnościowej podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1 pkt 3-5, f) majątku, którym dysponują; 3) zasadach funkcjonowania podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1, w tym o: a) trybie działania władz publicznych i ich jednostek organizacyjnych, b) trybie działania państwowych osób prawnych i osób prawnych samorządu terytorialnego w zakresie wykonywania zadań publicznych i ich działalności w ramach gospodarki budżetowej i pozabudżetowej, c) sposobach stanowienia aktów publicznoprawnych, d) sposobach przyjmowania i załatwiania spraw, e) stanie przyjmowanych spraw, kolejności ich załatwiania lub rozstrzygania, f) prowadzonych rejestrach, ewidencjach i archiwach oraz o sposobach i zasadach udostępniania danych w nich zawartych, g) naborze kandydatów do zatrudnienia na wolne stanowiska, w zakresie określonym w przepisach odrębnych, h) (uchylona); 4) danych publicznych, w tym: a) treść i postać dokumentów urzędowych, w szczególności: – treść aktów administracyjnych i innych rozstrzygnięć, – dokumentacja przebiegu i efektów kontroli oraz wystąpienia, stanowiska, wnioski i opinie podmiotów ją przeprowadzających, – treść orzeczeń sądów powszechnych, Sądu Najwyższego, sądów administracyjnych, sądów wojskowych, Trybunału Konstytucyjnego i Trybunału Stanu, b) stanowiska w sprawach publicznych zajęte przez organy władzy publicznej i przez funkcjonariuszy publicznych w rozumieniu przepisów Kodeksu karnego, c) treść innych wystąpień i ocen dokonywanych przez organy władzy publicznej, d) informacja o stanie państwa, samorządów i ich jednostek organizacyjnych; 5) majątku publicznym, w tym o: a) majątku Skarbu Państwa i państwowych osób prawnych, b) innych prawach majątkowych przysługujących państwu i jego długach, c) majątku jednostek samorządu terytorialnego oraz samorządów zawodowych i gospodarczych oraz majątku osób prawnych samorządu terytorialnego, a także kas chorych, d) majątku podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1 pkt 5, pochodzącym z zadysponowania majątkiem, o którym mowa w lit. a-c, oraz pożytkach z tego majątku i jego obciążeniach, e) dochodach i stratach spółek handlowych, w których podmioty, o których mowa w lit. a-c, mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów Kodeksu spółek handlowych, oraz dysponowaniu tymi dochodami i sposobie pokrywania strat, f) długu publicznym, g) pomocy publicznej, h) ciężarach publicznych (art. 6 ust. 1). Dokumentem urzędowym w rozumieniu ustawy jest treść oświadczenia woli lub wiedzy, utrwalona i podpisana w dowolnej formie przez funkcjonariusza publicznego w rozumieniu przepisów Kodeksu karnego, w ramach jego kompetencji, skierowana do innego podmiotu lub złożona do akt sprawy (art. 6 ust. 2). W myśl art. 13 u.d.i.p. udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2 (art. 13 ust. 1). Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 2). Stosownie zaś do art. 14 u.d.i.p. udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku (art. 14 ust. 1). Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w sposób lub w formie określonych we wniosku, podmiot obowiązany do udostępnienia powiadamia pisemnie wnioskodawcę o przyczynach braku możliwości udostępnienia informacji zgodnie z wnioskiem i wskazuje, w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie. W takim przypadku, jeżeli w terminie 14 dni od powiadomienia wnioskodawca nie złoży wniosku o udostępnienie informacji w sposób lub w formie wskazanych w powiadomieniu, postępowanie o udostępnienie informacji umarza się (art. 14 ust. 2). Natomiast art. 16 u.d.i.p. stanowi, że odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 przez organ władzy publicznej następują w drodze decyzji (art. 16 ust. 1). W świetle powyższego stanu prawnego i w okolicznościach analizowanego wniosku skarżącego o udostępnienie informacji publicznej należy stwierdzić, że - po pierwsze - wnioski imiennie wymienionego sędziego o delegowanie bądź o nominację do sądu wyższej instancji nie są informacją publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1, art. 6 u.d.i.p. Przede wszystkim takie wnioski nie stanowią o statusie konkretnego, wymienionego sędziego, o zakresie jego kompetencji, zadań, a więc o treści i warunkach pełnionej służby sędziowskiej zarówno od strony podmiotowej, jak i przedmiotowej. Innymi słowy, analizowane wnioski jeszcze nie przekładają się na faktycznie realizowaną służbę sędziowską rozumianą jako służba publiczna. Mogą one spowodować zmiany w tym zakresie, ale dopiero w przyszłości. Samo ich złożenie takich zmian nie tworzy. Tymczasem jedynie informacje o rzeczywiście pełnionej służbie sędziowskiej mogą stanowić informację publiczną. Inną kwestią jest, jakie zmiany w tej mierze przyniesie przyszłość. Jednak ta nieokreślona przyszłość nie może zostać zaliczona do informacji publicznej. Wnioski imiennie wymienionego sędziego o delegowanie bądź o nominację do sądu wyższej instancji nie mogą też być postrzegane jako nabór kandydatów do zatrudnienia na wolne stanowiska w zakresie określonym w przepisach odrębnych, bowiem tu istotne są kryteria naboru, ich treść, sposób oceny i w efekcie rozstrzygnięcia o wyborze konkretnego kandydata. Wnioski imiennie wymienionego sędziego o delegowanie bądź o nominację do sądu wyższej instancji nie stanowią żadnego z tych elementów procedury naboru kandydatów do zatrudnienia. Po drugie zaś - organ, który nie posiada informacji objętych wnioskiem, nie może być w tym zakresie uznany za pozostającego w stanie bezczynności. Dla ścisłości trzeba zauważyć, że art. 13 ust. 1, ust. 2 u.d.i.p. zakreśla termin na udostępnienie informacji publicznej, art. 14 ust. 1, ust. 2 u.d.i.p. dotyczy wyłącznie sposobu i formy udostępniania informacji publicznej, art. 16 ust. 1 u.d.i.p. odmowy udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenia postępowania w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 u.d.i.p. W konsekwencji w świetle prawa stan bezczynności nie obejmuje sytuacji, w której organ nie dysponuje dokumentami oczekiwanymi przez skarżącego. Niezależnie od powyższego, skarżący przyznał, że 6 sierpnia 2024 r. otrzymał odpowiedź organu, a do tej odpowiedzi miał nie być dołączony akt powołania na Wiceprezesa Sądu Rejonowego w K. (por. k. 7, k.12-18). Oznacza to, że nim skarżący 29 sierpnia 2024 r. wystąpił ze skargą na bezczynność, organ odpowiedział na wniosek o udostępnienie informacji publicznej z 25 lipca 2024 r. Jest to dodatkowy argument przymawiający za niedopuszczalnością analizowanej skargi w świetle uchwały sygn. II OPS 5/19 (por. strona internetowa orzeczenia.nsa.gov.pl). W tej uchwale Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnił, że wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania poprzez wydanie decyzji ostatecznej stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 P.p.s.a. W motywach przyjętego stanowiska prawnego Naczelny Sąd Administracyjny między innymi podkreślił, że zasadniczym celem skargi na bezczynność organu administracji publicznej jest doprowadzenie do usunięcia stanu bezczynności. Kontrolowany w wyniku skargi na bezczynność stan rzeczy musi istnieć w dacie wniesienia ponaglenia i następnie skargi do sądu. Ocena zasadności skargi na bezczynność może być dokonana jedynie na dzień wniesienia skargi. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, nie sposób przyjąć, aby skarga na bezczynność mogła być wnoszona także po zakończeniu postępowania administracyjnego. W podsumowaniu rozważań prawnych, które legły u podstaw uchwały sygn. II OPS 5/19, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że system ustawowego rozwiązania kwestii braku działania organu w indywidualnej sprawie, daje stronie postępowania dotkniętego wadliwością w zakresie szybkości i prostoty postępowania określone instrumenty procesowe, których wykorzystanie wymaga aktywności i konsekwencji samej strony dbającej o własne interesy i najlepiej zorientowanej co do wagi dotrzymania przez organ warunku terminowego załatwienia jej sprawy oraz ewentualnych negatywnych dla niej skutków milczenia władzy. Przedstawione wyżej rozważania prawne prowadzą w sumie do stwierdzenia, że analizowana w niniejszej sprawie skarga na bezczynność organu jest niedopuszczalna. Dodatkowo należy również wyjaśnić, że oczekiwania formułowane przez skarżącego we wniosku z 25 lipca 2024 r. z nawiązaniem do ustawy o dostępie do informacji publicznej w żaden sposób nie przekładają się na kwestie związane z wystąpieniem o ochronę w innych trybach przewidzianych przez prawo krajowe oraz unijne. Z powodów omówionych wyżej niedopuszczalna skarga na bezczynność organu podlegała odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6, § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2024.935).