I SAB/Sz 169/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Wiesław Drabik Asesor WSA Joanna Świerzko-Bukowska po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 4 grudnia 2025 r. sprawy ze skargi D. J. na bezczynność Burmistrza Wolina w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej oddala skargę. D. J. (dalej: "skarżąca") 24 czerwca 2025 r. złożyła do Burmistrza W. (dalej: "organ") pismo zatytułowane "wniosek o udostępnienie informacji publicznej", w którym nawiązując do obrad XVIII sesji rady miejskiej W. w dniu 18 czerwca 2025 r. zwróciła się o udostępnienie skargi osoby prywatnej jaka wpłynęła do Rady Miejskiej W. na bezczynność Burmistrza Gminy W. o dyskryminację osób niepełnosprawnych. Pismem z dnia 11 lipca 2025 r. Przewodniczący Rady Miejskiej poinformował wnioskodawczynię, że skarga osoby prywatnej wniesiona do organu administracji publicznej w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej nie stanowi informacji publicznej i co do zasady nie podlega udostepnieniu w tym trybie. Organ wyjaśnił, że skarga zwłaszcza osoby prywatnej gdy dotyczy spraw indywidualnych, jest uznawana za dokument prywatny, a nie publiczny. Pismem z dnia 6 sierpnia 2025 r. Skarżąca złożyła skargę na bezczynność organu. Wniosła o: 1. zobowiązanie Przewodniczącego Rady Miejskiej W. do realizacji wniosku z dnia 24 czerwca 2025 r. 2. stwierdzenie, że Przewodniczący Rady Miejskiej W. dopuścił się bezczynności 3. stwierdzenia, że bezczynność Przewodniczącego Rady Miejskiej W. miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa 4. wymierzenie Przewodniczącemu Rady Miejskiej W. grzywny w wysokośco określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. 5. zasądzenie kosztów postepowania według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę Organ wniósł o jej oddalenie. Przewodniczący Wydziału skierował sprawę do rozpoznania na posiedzeniu uproszczonym w składzie trzech sędziów na podstawie art. 119 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935; dalej: "p.p.s.a."). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wskazał co następuje: Przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.) nie definiują pojęcia bezczynności. W piśmiennictwie przyjmuje się jednak, że bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności (T. Woś [w:] T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2011, s. 109). W zakresie dostępu do informacji publicznej, bezczynność podmiotu zobowiązanego do rozpoznania wniosku informacyjnego ma miejsce wówczas, gdy organ "milczy" wobec tego wniosku, tj. nie podejmuje stosownej czynności materialno-technicznej w postaci jej udzielenia (art. 10 ust. 1 u.d.i.p.); nie wydaje decyzji o odmowie jej udostępnienia, ewentualnie decyzji o umorzeniu postępowania (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.); nie informuje wnioskodawcy w formie pisemnej, że nie posiada żądanej informacji publicznej; względnie, że przysługuje odrębny tryb dostępu do wnioskowanej informacji publicznej (art. 4 ust. 3, art. 1 ust. 2 u.d.i.p.); nie informuje wnioskodawcy w formie pisemnej, iż żądana informacja nie ma charakteru informacji publicznej (art. 1 ust. 1 u.d.i.p.). W przypadku złożenia skargi na bezczynność w zakresie udostępnienia informacji publicznej obowiązkiem Sądu jest w pierwszej kolejności ustalenie, czy sprawa mieści się w zakresie podmiotowym i przedmiotowym u.d.i.p. Dopiero bowiem stwierdzenie, że podmiot, do którego zwrócił się skarżący, był obowiązany do udzielenia informacji publicznej oraz, że żądana przez skarżącego informacja miała charakter informacji publicznej w rozumieniu przepisów u.d.i.p., pozwala na dokonanie oceny, czy w konkretnej sprawie można skutecznie zarzucić wskazanemu podmiotowi bezczynność. Przedmiotem niniejszej sprawy jest bezczynność Burmistrza W. w zakresie nieudostępnienia pisma wniesionego przez osobę fizyczną do Przewodniczącego Rady Miejskiej W. na bezczynność Burmistrza W. o dyskryminacje osób niepełnosprawnych. Bezspornie organ jest podmiotem obowiązanym do udostępniania informacji publicznej (art. 4 ust.1 u.d.i.p.). Ograniczenie prawa do informacji publicznej reguluje art. 5 u.d.i.p., zaś przedmiot informacji publicznej zawarty jest w art. 6 u.d.i.p. Udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2 u.d.i.p. (art. 13 ust.1 u.d.i.p.). W niniejszej sprawie Skarżąca kierując pismo z dnia 24 czerwca 2025 r. do Przewodniczącego Rady Miejskiej W. zwróciła się o udostepnienie skargi osoby prywatnej, która wniosła skargę na bezczynność Burmistrza Gminy W. o dyskryminację osób niepełnosprawnych. Organ odpowiedział stronie pismem z dnia 11 lipca 2025 r. wskazując, że skarga osoby fizycznej, wniesiona do organu administracji publicznej, nie stanowi informacji publicznej w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej i co do zasady nie podlega udostepnieniu w tym trybie. Wynika to z fakt, że skarga, zwłaszcza gdy dotyczy to spraw indywidualnych, jest uznawana za dokument prywatny, a nie publiczny. Zgodnie z art. 1 ust. 1 ww. ustawy, prawo do informacji publicznej obejmuje dostęp do informacji, zgodnie z którą każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie o sprawach publicznych. W związku z tym przyjmuje się szerokie rozumienie pojęcia informacji publicznej i definiuje się ją jako każdą wiadomość wytworzoną przez władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne, a także inne podmioty, które realizują zadania publiczne bądź gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa w zakresie swoich kompetencji. Należy podkreślić, że taki charakter ma również wiadomość niewytworzona przez podmioty publiczne, lecz odnosząca się do tych podmiotów, o ile dotyczy faktów i danych. Zgodnie z utrwalonym stanowiskiem sądów administracyjnych, pomimo szerokiego rozumienia pojęcia informacji publicznej, ustawa o dostępie do informacji publicznej nie może być i nie jest środkiem do wykorzystywania w celu uzyskania każdej informacji. Jej zakres przedmiotowy obejmuje bowiem wyłącznie dostęp do informacji publicznej, a zatem jeżeli żądana informacja nie jest objęta zakresem przedmiotowym ustawy, to dopuszczalną i właściwą formą odniesienia się do wniosku o udostępnienie takiej informacji jest pismo zawiadamiające wnioskodawcę o braku możliwości zastosowania przepisów omawianej ustawy z wyjaśnieniem, że żądana informacja nie jest informacją publiczną, w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej. Jak wynika z treści pisma organu z dnia 11 lipca 2025 r. przedmiotem żądania w niniejszej sprawie jest skarga osoby fizycznej, odnosząca się do sprawy o charakterze ściśle prywatnym. Dokument ten dotyczy indywidualnych roszczeń i sytuacji życiowej wnioskodawcy, nie zaś sposobu realizacji zadań publicznych przez organ administracji czy gospodarowania mieniem publicznym. W związku z powyższym, organ uznał, że dokument ten nie stanowi informacji publicznej w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej i udzielił wnioskodawczyni odpowiedzi jak w piśmie z dnia 11 lipca 2025 r. W ocenie Sądu powyższe stanowisko należy uznać za prawidłowe. Zgodnie z utrwalonym w judykaturze stanowiskiem, organ może poprzestać na pisemnym zawiadomieniu wnioskodawcy, gdy nie jest podmiotem zobowiązanym w świetle art. 4 u.d.i.p. lub, gdy żądana informacja nie stanowi informacji publicznej lub, gdy nie dysponuje on przedmiotową informacją albo wnioskowane dane są dostępne w publikatorze oraz, gdy w zakresie żądanej informacji publicznej przepisy prawa wprowadzają odrębny tryb dostępu (por. wyrok NSA z dnia 27.01.2016 r., sygn. akt I OSK 127/15 i powołane tam orzecznictwo oraz wyrok NSA z dnia 18.01.2017 r., sygn. akt I OSK 1789/16.) Kluczowa zatem dla niniejszej sprawy jest regulacja art. 1 u.d.i.p., zgodnie z którym każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie. Przyjmuje się szerokie rozumienie pojęcia informacji publicznej. Definiuje się ją jako każdą wiadomość wytworzoną przez władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne, a także inne podmioty, które realizują zadania publiczne bądź gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa w zakresie swoich kompetencji, Podkreśla się, że taki charakter ma również wiadomość niewytworzona przez podmioty publiczne, lecz odnosząca się do tych podmiotów, o ile dotyczy faktów i danych. Pomimo szerokiego rozumienia pojęcia informacji publicznej, ustawa o dostępie do informacji publicznej nie może być i nie jest środkiem do wykorzystywania w celu uzyskania każdej informacji. Jej zakres przedmiotowy obejmuje dostęp do informacji wyłącznie publicznej. Jeśli zatem żądana informacja nie jest objęta zakresem przedmiotowym ustawy, to dopuszczalną i właściwą formą odniesienia się do wniosku o udostępnienie takiej informacji jest wyłącznie pismo zawiadamiające wnioskodawcę o braku możliwości zastosowania przepisów omawianej ustawy z wyjaśnieniem, że żądana informacja nie jest informacją publiczną, w rozumieniu ustawa o dostępie do informacji publicznej (zob. wyrok WSA w Warszawie z 24 marca 2020 r., sygn. akt II SAB/Wa 15/20). Należy przyznać rację organowi, że sprawy skargowe dotyczące osób, które składają wnioski, pisma w sprawach dotyczących ich sytuacji prywatnej nie są pismami, które stanowią informacje publiczną i jako takie nie mogą być doręczane innym osobą, które w ramach ustawy o dostępie do informacji publicznej o takie pisma się zwrócą. Z takim wnioskiem wystąpiła Skarżąca bowiem wnosiła o doręczenie jej pisma osoby, która zwróciła się do organu w indywidualnej sprawie. Nie jest rolą organu wyjaśnienie intencji wnioskodawcy co jego autor miał na myśli i jakimi intencjami się kierował. Treść wniosku Skarżącej jest jednoznaczna "doręczenie odpisu skargi osoby prywatnej". Należy zauważyć, że jeżeli żądana informacja nie ma charakteru informacji publicznej, podmiot do którego zwrócono się z wnioskiem o udzielenie takiej informacji nie jest zobligowany do wydania decyzji o odmowie udostępnienia informacji, a jedynie do zawiadomienia o tym wnioskodawcy. Zgodnie bowiem z art. 16 ust. 1 u.d.i.p. forma decyzji została przewidziana dla odmowy udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenia postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2, który również dotyczy wyłącznie informacji publicznej. W niniejszej sprawie nie spełniony pozostał warunek przedmiotowy wniosku o udzielenie informacji publicznej. Nie ulega wątpliwości, że organ wywiązał się z obowiązku zawiadomienia wnioskodawczyni o braku waloru informacji publicznej w zakresie jej żądania zwartego we wniosku z 24 czerwca 2025 r., udzielając stosownej odpowiedzi pismem z 11 lipca 2025 r. W sytuacji bowiem gdy żądana informacja nie ma charakteru informacji publicznej, załatwienie sprawy może nastąpić poprzez pisemne poinformowanie wnioskodawcy o przyczynach uzasadniających nieudostępnienie informacji. A zatem skoro żądane pismo nie stanowiło informacji publicznej w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej, to nie może być mowy o bezczynności organu. W świetle powyższego stwierdzić należy, że organ na dzień wniesienia skargi nie pozostawał w bezczynności. Mając na uwadze powyższe, działając na podstawie art. 151 w związku z art. 119 pkt 4 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.