I SAB/Sz 188/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Bukowiecka-Kleczaj (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Sokołowska, Sędzia WSA Krzysztof Szydłowski po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 4 grudnia 2025 r. sprawy ze skargi P. S. na bezczynność Burmistrza Nowogardu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. stwierdza, że Burmistrz Nowogardu dopuścił się bezczynności oraz, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; II. umarza postępowanie w zakresie zobowiązania organu do rozpoznania wniosku P. S. z 14 sierpnia 2025 r; III. zasądza od Burmistrza Nowogardu na rzecz strony skarżącej kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Wnioskiem z dnia 14 sierpnia 2025 r., złożonym drogą komunikacji elektronicznej (e-mail), P. S. (dalej: "skarżący", "wnioskodawca"), zwrócił się do Burmistrza Miasta o udostępnienie informacji w związku z ogłoszonym w dniu 17 marca 2025 r. konkursem na stanowisko prezesa [...] Fundacji [...] poprzez udzielenie odpowiedzi na następujące pytania: 1. Gdzie można zapoznać się z wynikiem konkursu? Kto został prezesem Fundacji? 2. Jakie działania podejmują władze Gminy N. w kierunku powołania nowych władz Fundacji, aby organizacja miała możliwość organizacji działań w zakresie takim jak w latach ubiegłych? 3. Czy na przestrzeni 2025 roku został skompletowany pełny skład Rady Fundacji? Kto obecnie zasiada w Radzie Fundacji [...]? Ile obecnie występuje wakatów w Radzie Fundacji? 4. Jaki jest obecnie status Fundacji [...]? Czy Fundacja realizuje swoje cele statutowe i w jakim zakresie, czy jest w likwidacji, czy jest zawieszona? Wobec braku odpowiedzi na wskazany wniosek P. S. pismem z dnia 15 września 2025 r. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie na bezczynność Burmistrza Miasta w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. W uzasadnieniu skarżący podniósł, że [...] Fundacja [...]" w N. posiada status fundacji - została wpisanej do KRS pod numerem [...] i przynajmniej od roku 2024, pozostaje nieaktywna, choć wcześniej dała się poznać jako organizacja prężnie działająca na rzecz ochrony zdrowia mieszkańców gminy N.. Zmiany nastąpiły w roku 2024, gdy rezygnację złożyła wieloletnia prezes. Od tego czasu Gmina N., stara się prowadzić rekrutację na stanowisko Prezesa Fundacji. Do ogłoszenia ostatniego konkursu, doszło w dniu 17 marca 2025 roku. Od tego czasu brak jest nowych informacji w zakresie możliwości kontynuowania działania organizacji. Skoro jednym z fundatorów Fundacji jest Gmina N., zatem posiada ona kompetencje w zakresie powołania jej władz statutowych - Prezesa, Rady Fundacji, czy też Komisji Rewizyjnej. Do dnia sporządzenia niniejszej skargi organ nie odpowiedział na wniosek, nie udzielił żadnej informacji, ani nie wydał decyzji odmownej, czym naruszył ustawowy, 14-dniowy termin wskazany w art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tj. Dz.U. 2022, poz. 902), w rezultacie zdaniem skarżącego Burmistrz Miasta dopuścił się rażącej bezczynności w powołanym zakresie. Organ wykazał bowiem brak jakiejkolwiek reakcji na wniosek, a ponadto zignorował ustawowe terminy wskazane w ustawie o dostępie do informacji publicznej, a także nie uzasadnił opóźnienia. Według skarżącego istotne jest również to, że organ nie przesłał choćby zdawkowej informacji o stanie lub powodach opóźnienia. Mając powyższe na względzie skarżący wniósł o: 1. zobowiązanie Burmistrza Miasta do rozpatrzenia wniosku o udostępnienie informacji publicznej w terminie wskazanym przez Sąd, 2. zasądzenie od Burmistrza Miasta na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych, 3. uznanie, że bezczynność Burmistrza Miasta nastąpiła z rażącym naruszeniem prawa. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podnosząc, że odpowiedź na przedmiotowy wniosek została udzielona w dniu 22 września 2025 r., czyli już po wpływie niniejszej skargi do organu. Jednocześnie wyjaśnił, że w wyniku analizy korespondencji, która wpłynęła do organu i została zarejestrowana w Biurze Obsługi Interesanta nie odnaleziono wniosku skarżącego. W wyniku dalszych czynności ustalono, że wniosek skarżącego znajdował się w folderze Spam. W tych okolicznościach, brak jest podstaw do zarzucenia organowi umyślnej winy w związku z brakiem udzielenia odpowiedzi na wniosek, gdyż sytuacja jaka miała miejsce w tym wypadku wynikła z nieprawidłowego potraktowania korespondencji przez program obsługujący skrzynkę pocztową dla adresu sekretariat@[...] niezwłocznie po powzięciu wiadomości o wpływie wniosku, podjął czynności i udostępnił informację publiczną we wnioskowanym zakresie. Do akt sprawy zostało dołączone pismo organu z dnia 22 września 2025 r. stanowiące odpowiedź na wniosek wraz z potwierdzeniem jego wysłania skarżącemu, w którym podano, że: ad 1. konkurs nie został rozstrzygnięty z uwagi na brak zgłoszeń do objęcia stanowiska prezesa [...] Fundacji [...] ad 2. w celu powołania nowych władz Fundacji został ogłoszony konkurs na stanowisko prezesa, między innymi w przedmiotowej tematyce, odbyły się dwa spotkania ze Stowarzyszeniem [...] ad 3. do dnia 19 marca 2025 roku skład Rady [...] Fundacji [...]" składał się z trzech członków: K. K., K. K., S. S.. Po rezygnacji K. K. w składzie Rady powstał jeden wakat; ad. 4. z uwagi na braki w organach Fundacji, jej działalność została zawieszona. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Sądowa kontrola bezczynności przeprowadzona w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm. dalej "p.p.s.a."), doprowadziła do stwierdzenia, że skarga zasługuje na uwzględnienie. W orzecznictwie sądowym oraz doktrynie prawniczej zgodnie przyjmuje się, że z bezczynnością mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie, lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności. Na gruncie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r. poz. 902, dalej: "u.d.i.p.") o bezczynności możemy mówić, o ile wniosek o udzielenie informacji dotyczy informacji publicznej, a jego adresatem jest podmiot zobowiązany do jej udzielenia, który to pozostaje w zwłoce w załatwieniu sprawy wobec braku realizacji obowiązku jej udostępnienia w formie i terminach określonych w u.d.i.p. Podkreślić należy, że zgodnie z art. 10 i art. 4 u.d.i.p. udzielenie informacji publicznej następuje na wniosek, zaś podmiotem zobowiązanym do jej udostępnienia są m.in. organy władzy publicznej. Stosownie do art. 13 ust. 1 u.d.i.p. udostępnienie informacji na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni, z wyjątkiem sytuacji przewidzianej w art. 13 ust. 2 i art. 15 ust. 2 u.d.i.p. W myśl art. 13 ust. 2 u.d.i.p. jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku. Udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku (art. 14 ust. 1). Za wniosek w rozumieniu art. 10 ust. 1 u.d.i.p. uznawane jest przesłanie wniosku pocztą elektroniczną (e-mailem) i to nawet wtedy, gdy do jego autoryzacji nie zostanie użyty podpis elektroniczny (por. wyrok NSA z 16 marca 2009 r. sygn. I OSK 1277/08). W orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się, że do obowiązków organu administracji publicznej należy taka konfiguracja poczty elektronicznej, w tym filtrów antyspamowych oraz takie zorganizowanie obsługi technicznej poczty elektronicznej organu, aby zapewnić bezproblemowy i niezwłoczny odbiór przesłanych na ten adres podań (por. postanowienia NSA: z 10 września 2015r. sygn. I OSK 1968/15 i z 3 listopada 2015r. sygn. I OSK 1940/15). Podkreślane jest także, że skutki błędów i nieprawidłowości w zakresie kształtowania i obsługiwania przez organy administracji publicznej oficjalnych systemów służących do komunikacji z tymi organami (poczty elektronicznej, systemów ePUAP) nie mogą być przerzucane na korzystających z tych systemów (por. postanowienie NSA z 5 listopada 2015r. sygn. I OZ 1414/15 i wyroku NSA z 16 lutego 2016r. sygn. I OSK 2186/14). Nieodebranie czy też nieodczytanie przez organ wysłanego do niego przy użyciu poczty elektronicznej wniosku, nie może obciążać wnioskodawcy (por. postanowienie NSA z 18 listopada 2015r. sygn. I OSK 2897/15). Przepisy omawianej ustawy nie przewidują żadnej szczególnej formy udzielenia informacji publicznej, stąd jej udostępnienie realizowane jest w formie czynności materialno-technicznej. Ustawa przewiduje też załatwienie wniosku poprzez wydanie decyzji administracyjnej w przypadku odmowy udostępnienia informacji publicznej lub umorzenia postępowania. Z kolei, jeśli żądanie strony nie dotyczy informacji publicznej, bądź zastosowanie ma odmienny tryb dostępu do informacji lub zobowiązany podmiot nie jest w jej posiadaniu, to wniosek podlega załatwieniu poprzez pisemne powiadomienie wnioskodawcy o przyczynach uzasadniających nieudostępnienie informacji. W rozpoznawanej sprawie nie budzi żadnych wątpliwości, że Burmistrz Miasta jako organ władzy publicznej należy do kręgu podmiotów zobowiązanych do udostępnienia informacji publicznej wymienionych w art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Przechodząc do kwestii, czy żądanie objęte wnioskiem skarżącego z dnia 14 sierpnia 2025 r. stanowi informację publiczną wyjaśnić trzeba, że zagwarantowane w art. 61 Konstytucji prawo do informacji publicznej obejmuje prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne jak i działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa, w tym prawo to obejmuje dostęp do dokumentów. Pojęcie informacji publicznej ustawodawca określił w art. 1 ust. 1 u.d.i.p. wskazując, że każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie. Przykładowy, otwarty katalog informacji publicznych zawiera art. 6 u.d.i.p., który stanowi, że udostępnieniu podlega informacja publiczna, w szczególności o polityce wewnętrznej i zagranicznej (pkt 1), podmiotach, o których mowa w art. 4 ust. 1 (pkt 2), zasadach funkcjonowania podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1 (pkt 3), danych publicznych (pkt 4) i majątku publicznym (pkt 5). Na podstawie wskazanych przepisów przyjąć należy, że informacją publiczną jest każda informacja wytworzona przez władze publiczne, przez osoby pełniące funkcje publiczne oraz inne podmioty, które wykonują funkcje publiczne lub gospodarują mieniem publicznym, jak również informacje odnoszące się do wspomnianych władz, osób i innych podmiotów. Innymi słowy rzecz ujmując pojęcie informacji publicznej odnosi się do wszelkich faktów dotyczących spraw publicznych i tych, które odnoszą się do publicznej sfery działalności, a oceny w tym zakresie należy dokonywać każdorazowo na tle konkretnej sprawy. Zdaniem Sądu informacja, której domagał się skarżący odnosząca się do organów Fundacji [...]" w N., której działalność wspierana jest majątkiem publicznym Gminy N. – ma walor informacji publicznej w rozumieniu u.d.i.p., co nie było kwestionowane przez adresata wniosku. W takiej sytuacji obowiązkiem organu było albo udzielenie - w terminie określonym w art. 13 u.d.i.p.- wnioskowanej informacji publicznej, albo wydanie w ww. terminie decyzji odmownej. Brak działania tego rodzaju oraz udzielenie odpowiedzi na pytania objęte wnioskiem - pismem z dnia 22 września 2025 r., czyli po upływie terminów określonych w art. 13 ust. 1 i 2 u.d.i.p. stanowi o bezczynności organu w rozpatrzeniu wskazanego wniosku skarżącego (art. 149 § 1 p.p.s.a.). Przechodząc do oceny charakteru stwierdzonej bezczynności - jak tego wymaga art. 149 § 1a p.p.s.a. stwierdzić należy, że nie miała ona miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Sąd miał na względzie to, że o rażącym naruszeniu prawa można mówić, gdy zwłoka w załatwieniu sprawy jest znaczna i jest efektem działań (zaniechań) organów, które można zinterpretować jako unikanie podejmowania rozstrzygnięcia, bądź lekceważenie praw strony. Samo przekroczenie terminu załatwienia sprawy nie świadczy o rażącym charakterze opóźnienia. W rozpoznawanej sprawie organ wyjaśnił, że wniosek skarżącego trafił do folderu Spam, a zatem jego wpływ na skrzynkę e-mail dla adresu sekretariat@[...].pl nie został zarejestrowany. W takiej sytuacji nie można mówić o oczywistym lekceważeniu wniosku strony. Tym bardziej, że organ po wnisieniu skargi z której dowiedział się o złożeniu wniosku, niezwłocznie udzielił żądanej odpowiedzi. Sąd nie dostrzegł jakichkolwiek przesłanek wskazujących, że bezczynność była wynikiem złej woli organu lub celowego zaniechania. Okoliczność załatwienia wniosku po wniesieniu skargi, lecz przed rozpoznaniem sprawy przez Sąd, czyni w oczywisty sposób zbędnym zobowiązanie organu do rozpoznania wniosku z dnia 14 sierpnia 2025 r. (art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a.) i uzasadnia umorzenie postępowania w zakresie zobowiązania organu do załatwienia wniosku, stosownie do art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. (pkt II sentencji wyroku). Natomiast w przedmiocie kosztów postępowania (pkt III) postanowiono stosownie do art. 200 oraz art. 205 § 1 p.p.s.a. Orzeczenia przywołane w treści niniejszego uzasadnienia dostępne są w Internecie w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych.