I SAB/Sz 2/21

Sygn. [...] I SAB/Sz 2/21 P O S T A N O W I E N I E Dnia 22 lutego 2021 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Bolesław Stachura po rozpoznaniu w Wydziale I w dniu [...] r. na posiedzeniu niejawnym skargi S. G. na bezczynność Dyrektora Z. Oddziału Regionalnego ARiMR w S. w przedmiocie rozpoznania wniosku o przyznanie płatności dla obszarów z ograniczeniami naturalnymi lub innymi szczególnymi ograniczeniami na rok 2019 p o s t a n a w i a: 1) odrzucić skargę, 2) zwrócić Skarżącej kwotę [...](słownie: [...]) złotych uiszczoną tytułem wpisu od skargi. S. G. (dalej: "Skarżąca"), reprezentowana przez pełnomocnika, w piśmie z dnia [...] października 2020 r. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, wraz ze skargą na czynność Dyrektora Z. Oddziału Regionalnego ARiMR (dalej: "Dyrektor ARiMR") z dnia [...] września 2020 r., skargę na bezczynność organu. Z uzasadnienia skargi wynikało, że Skarżąca zarzuciła bezczynność organu w zakresie rozpoznania wniosku o przyznanie płatności dla obszarów z ograniczeniami naturalnymi lub innymi szczególnymi ograniczeniami na rok 2019. Jak wynika z akt sprawy, decyzją z dnia [...] lipca 2020 r. nr [...] Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w M. odmówił Skarżącej płatności dla obszarów z ograniczeniami naturalnymi lub innymi szczególnymi ograniczeniami (ONW). Decyzję doręczono pełnomocnikowi M. G. w dniu [...] lipca 2020 r. do rąk S. G.. W piśmie z dnia [...] sierpnia 2020 r. Skarżąca, reprezentowana przez pełnomocnika M. G., złożyła odwołanie od ww. decyzji do Dyrektora Oddziału ARiMR. Odwołanie nie zostało podpisane ani przez Skarżącą ani przez pełnomocnika. Wezwaniem z dnia [...] sierpnia 2020 r. Dyrektor ARiMR, wskazując na przepis art. 64 § 2 w związku z art. 61 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2020 r. poz. 256 ze zm., dalej :"k.p.a.") wezwał Skarżącą reprezentowaną przez pełnomocnika od uzupełnienia braku formalnego w postaci braku podpisu na złożonym odwołaniu, w terminie 7 dni, pod rygorem pozostawienia odwołania bez rozpoznania. W dniu [...] września 2020 r. do Dyrektora ARiMR wpłynęło odwołanie Skarżącej, które również nie zostało podpisane ani przez Skarżącą ani przez pełnomocnika. Pismem z dnia [...] września 2020 r. nr [...] Dyrektor ARiMR pozostawił podanie bez rozpoznania. Jako podstawę prawną pisma organ wskazał na przepis art.64 § 2 k.p.a. Do administracyjnych akt sprawy dołączono pełnomocnictwo udzielone M. G. przez Skarżącą w dniu [...] czerwca 2005 r. do reprezentowania jej przed Biurem Powiatowym ARiMR w M. (w zwykłej formie pisemnej) oraz druk wniosku Skarżącej z dnia [...] czerwca 2005 r. o wpis do ewidencji producentów [...] ze wskazanymi danymi pełnomocnika (M. G.). W skardze do Sądu Skarżąca zarzuciła naruszenie: -art. 28 k.p.a. art. 32 k.p.a., art. 33 §1 k.p.a. i art. 40 k.p.a. w zw. z art. 33 §4 k.p.a. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, sprowadzające się do skierowania decyzji, wezwania i zawiadomienia o czynności do osoby niebędącej stroną w sprawie, - naruszenie przepisu art. 64 § 2 k.p.a. w zw. z art. 7, 8, 9 i 10 k.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, sprowadzające się do niewezwania strony ani jej pełnomocnika do przedłożenia do sprawy pełnomocnictwa do działania w postępowaniu administracyjnymi o raz pozostawienia złożonego odwołania bez wezwania do uzupełnienia braków formalnych pisma; - naruszenie przepisu art. 64 §2 k.p.a. w zw. z art. 7, 8, 9 i 10 k.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie skutkujące pozostawieniem bez rozpoznania, bez próby kontaktu ze stroną lub jej pełnomocnikiem, który pozostawał w błędnym przekonaniu, iż braki zostały uzupełnione przez osobę nadającą pismo, jak również poprzez wyznaczenie najkrótszego możliwego terminu do uzupełnienia braków. Skarżąca zawnioskowała o stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności i zobowiązanie organu do dokonania w określonym terminie czynności. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Skarga w niniejszej sprawie dotyczy bezczynności organu w zakresie rozpoznania wniosku o przyznanie płatności dla obszarów z ograniczeniami naturalnymi lub innymi szczególnymi ograniczeniami na rok 2019. Zgodnie z art. 52 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm. – dalej: p.p.s.a.) skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka (§ 1). Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie (§ 2). Przepis art. 53 § 2b p.p.s.a. stanowi zaś, że skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu. Zgodnie z art. 4 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 (Dz.U. z 2020 r. poz. 217 ze zm., dalej: "ustawa z dnia 20 lutego 2015 r."), "z zastrzeżeniem zasad i warunków określonych w przepisach, o których mowa w art. 1 pkt 1, do postępowań w sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji administracyjnej stosuje się przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2020 r. poz. 256, 695, 1298 i 2320 oraz z 2021 r. poz. 54), zwanej dalej "Kodeksem postępowania administracyjnego", chyba że ustawa stanowi inaczej". Postępowanie zainicjowane wnioskiem Skarżącej o przyznanie płatności na rok 2019 przed organami obydwu instancji toczyło się według reguł określonych w k.p.a. Przepisy przywołanej wyżej ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. nie ograniczają prawa strony do skorzystania z art. 37 k.p.a. Wobec tego, w przypadku bezczynności organu w sprawie administracyjnej, strona, przed wniesieniem skargi obowiązana jest wyczerpać środek zaskarżenia przewidziany w art. 37 k.p.a., który aktualnie w § 1 stanowi, że stronie służy prawo do wniesienia ponaglenia, jeżeli nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 (bezczynność), względnie – jeżeli postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy (przewlekłość). W § 3 tego artykułu przewidziano, że ponaglenie wnosi się do organu wyższego stopnia za pośrednictwem organu prowadzącego postępowanie albo do organu prowadzącego postępowanie – jeżeli nie ma organu wyższego stopnia. Z powołanych wyżej przepisów wynika zatem, że wniesienie ponaglenia stanowi niezbędny warunek złożenia skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ administracji publicznej. Dotyczy to również postępowania odwoławczego w razie pozostawienia odwołania bez rozpoznania i niezałatwienia sprawy z wniosku o przyznanie płatności dla obszarów z ograniczeniami naturalnymi lub innymi szczególnymi ograniczeniami na rok 2019. Stronie przysługuje w takiej sytuacji środek zaskarżenia w postaci ponaglenia, o którym mowa w art. 37 k.p.a. Tym samym skargę do sądu administracyjnego, stosownie do art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a., musi poprzedzać wezwanie organu odwoławczego do usunięcia naruszenia prawa. Brak ponaglenia czyni skargę niedopuszczalną. W konsekwencji, jeżeli strona skarżąca przed wniesieniem skargi nie wyczerpie przysługującego środka zaskarżenia, to skarga podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. (por. postanowienie NSA z dnia 28 października 2016 r. sygn. akt I OSK 125/15). Jak wynika z samej skargi, a także z odpowiedzi na skargę oraz akt administracyjnych, Skarżąca przed wniesieniem niniejszej skargi nie wyczerpała służących jej środków zaskarżenia, gdyż nie wniosła do właściwego organu ponaglenia, o którym mowa w art. 37 § 1 pkt 1 k.p.a. W związku z powyższym Sąd uznał, że wniesienie skargi było niedopuszczalne, a skarga podlega odrzuceniu. W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie powołanych przepisów orzekł, jak w pkt 1. sentencji postanowienia. O zwrocie uiszczonego wpisu Sąd rozstrzygnął w pkt 2. sentencji, na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 i § 2 p.p.s.a.