I SAB/Sz 2/22
PostanowienieWSA w Szczecinie2022-04-14
Skład orzekający: Joanna Wojciechowska
Analiza orzeczenia
Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.
Zagadnienie prawne
Czy skarga na bezczynność organu administracji publicznej jest dopuszczalna, jeśli organ wydał decyzję merytorycznie rozstrzygającą wniosek strony, mimo że skarżący uważał tę decyzję za niezgodną z jego oczekiwaniami?Ratio decidendi
Skarga na bezczynność organu jest niedopuszczalna, jeśli organ wydał decyzję merytorycznie rozstrzygającą wniosek strony, nawet jeśli skarżący nie jest zadowolony z treści tej decyzji. W takim przypadku organ nie pozostaje w bezczynności, a skarżący powinien skorzystać ze środków zaskarżenia przysługujących od wydanej decyzji.Stan faktyczny
Skarżący złożył skargę na bezczynność Naczelnika Urzędu Skarbowego w przedmiocie nierozpoznania jego wniosku z dnia 17 marca 2021 r. o umorzenie podatku VAT i przyznanie pomocy publicznej. Organ poinformował, że wezwał skarżącego do uzupełnienia wniosku i przedstawił materiał dowodowy, a następnie wydał decyzję z dnia 30 kwietnia 2021 r. odmawiającą umorzenia zaległości podatkowych. Skarżący nie złożył odwołania od tej decyzji, która stała się ostateczna. Skarżący wniósł skargę na bezczynność, podtrzymując swoje stanowisko i domagając się stwierdzenia rażącej bezczynności organu.Rozstrzygnięcie
Odrzucono skargę i zwrócono skarżącemu wpis sądowy.Pełny tekst orzeczenia
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Joanna Wojciechowska po rozpoznaniu w Wydziale I w dniu 14 kwietnia 2022 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. P. na bezczynność Naczelnika Urzędu Skarbowego w przedmiocie rozpoznania jego wniosku z dnia [...] marca 2021 r. p o s t a n a w i a 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić skarżącemu wpis sądowy w wysokości [...]) złotych
Sygn. akt I SAB/Sz [...]
U Z A S A D N I E N I E
R. P. (dalej "skarżący") złożył skargę na bezczynność Naczelnika Urzędu Skarbowego (dalej "organ")
w przedmiocie nierozpoznania jego wniosku z dnia 17 marca 2021 r.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi. Wskazał, że skarżący złożył wniosek z 17 marca 2021 r. o umorzenie podatku od towarów i usług w części w ramach Rządowego Projektu Tarczy Antykryzysowej
i przyznanie mu pomocy publicznej de minimis. Organ podał, że w dniu 25 marca 2021 r. wezwał skarżącego do przedstawienia aktualnej sytuacji majątkowej, lecz skarżący nie odpowiedział na ww. wezwanie. Również w tym dniu organ zawiadomił skarżącego o możliwości wypowiedzenia się co do zebranego materiału dowodowego w sprawie o umorzenie zaległości podatkowej. Organ podał, że w dniu 30 kwietnia 2021 r. wydał decyzję nr [...], w której odmówił skarżącemu umorzenia zaległości w podatku od towarów i usług za październik, listopad i grudzień 2020 r. (dotyczyło to wniosku skarżącego z 27 stycznia 2021 r.) oraz umorzenia w części 90 % podatku od towarów i usług za styczeń 2021 r. (dotyczyło to wniosku skarżącego z 17 marca 2021 r.). Organ wskazał, że skarżący nie złożył odwołania od ww. decyzji, która stała się ostateczna.
Pismem procesowym z 12 kwietnia skarżący ustosunkował się do odpowiedzi organu i podtrzymał swoje stanowisko w sprawie. Skarżący wniósł m.in. o stwierdzenie rażącej bezczynności organu; uznanie wymagalności kwoty [...]zł na podstawie art. 112c K.p.a.; zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania w wysokości [...] zł.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje:
Jak wynika z akt, skarżący złożył do organu wniosek z 17 marca 2021 r., który został rozpoznany przez organ decyzją z dnia 30 kwietnia 2021 r. Skargę
w przedmiocie bezczynności organu skarżący złożył bezpośrednio w WSA w Szczecinie w dniu 7 lutego 2022. Skargę przekazano organowi w celu wniesienia jej do Sądu wraz z aktami sprawy z zachowaniem procedury, wynikającej z art. 54 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej "p.p.s.a."). Organ przekazał Sądowi akta sprawy wraz ze skargą strony i odpowiedzią na skargę w dniu 10 marca 2022 r.
Zgodnie z art. 53 § 2b p.p.s.a. skargę na bezczynność postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu. Skarżący złożył ponaglenie pismami z 30 listopada 2021 r. i 10 stycznia 2022 r., których kopie załączył do skargi.
W skardze i piśmie procesowym z 12 kwietnia 2022 r. skarżący wskazał, że jego zdaniem, organ dopuścił się rażącej bezczynności, gdyż nie udzielił mu wsparcia służącego przedsiębiorcom z uwagi na istniejący stan epidemii [...] w ramach Tarczy Antykryzysowej. Skarżący podał, że od wielu lat prowadzi działalność gospodarczą, zaś za załatwienie jego wniosku nie może być uznana decyzja, w której odmówiono mu wsparcia.
Wskazać należy, że z bezczynnością organu mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ administracji publicznej nie podejmuje żadnych czynności lub wprawdzie prowadzi postępowanie w sprawie, ale mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie kończy go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub innego aktu lub też nie podejmuje przewidzianej prawem czynności. Bezczynność organu, czyli niekorzystanie z kompetencji, którą ze względu na zaistnienie wymaganych przez prawo okoliczności organ jest obowiązany wykorzystać, stanowi specyficzny przejaw nielegalności zachowań administracji publicznej. Takie rozumienie bezczynności wynika wprost z treści art. 140 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r, poz. 1540 ze zm., dalej "o.p."). W myśl tego przepisu bezczynność oznacza, że nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 139 o.p.
W niniejszej sprawie, wbrew twierdzeniu skarżącego, organ nie pozostawał w bezczynności, gdyż rozpoznał jego wniosek z 17 marca 2021 r., kończąc postępowanie administracyjne przez wydanie decyzji z dnia 30 kwietnia 2021 r. Jak wynikało z akt, skarżący nie złożył odwołania od ww. decyzji, mimo prawidłowego pouczenia zawartego w tej decyzji, co skutkowało tym, że decyzja stała się ostateczna. Okoliczność, że wniosek skarżącego został załatwiony odmownie nie świadczy, o tym, że organ pozostaje w bezczynności. Rozpoznanie wniosku przez organ administracyjny nie zawsze jest pomyślne dla wnioskodawcy. Rozpoznanie wniosku wiąże się z postępowaniem organu w zakresie badania danego wniosku na tle zebranego przez organ materiału dowodowego, co nastąpiło w niniejszej sprawie. Podkreślić należy, że organy administracji działają na podstawie przepisów prawa i wydawane przez nich orzeczenia odwołują się do stosownych przepisów. Wskazać należy również, że wniosek strony musi mieć zawsze oparcie w konkretnym przepisie. Z uwagi na istniejący stan epidemii [...], m.in. celu ochrony przedsiębiorców uchwalono szereg ustaw, które zawierały różnego typu preferencje i ulgi, przy czym niekiedy ustawodawca ograniczył czas ich stosowania, czy też wprowadził szereg warunków formalnych np. złożenie stosownego wniosku. Przykładem może być wsparcie w postaci zwolnienia z uiszczenia składek na ubezpieczenie społeczne wprowadzone przez przepisy ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem [...], innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 374 ze zm.).
Sąd nie miał zatem wątpliwości, że wniosek skarżącego z 17 marca 2021 r. został rozpoznany przez organ przez wydanie decyzji z dnia 30 kwietnia 2021 r.
Sąd, kierując się rozważaniami Naczelnego Sądu Administracyjnego zawartymi w uchwale z dnia 7 marca 2022 r. o sygn. akt II OPS [...], uznał, że skarga na bezczynność organu, poprzedzona ponagleniem została złożona po zakończeniu postępowania administracyjnego, wywołanego wnioskiem skarżącego z 17 marca 2021 r. i podlegała odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1
pkt 6 p.p.s.a. jako niedopuszczalna.
Na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Sąd zwróci skarżącemu uiszczony od skargi wpis w wysokości [...] zł po uprawomocnieniu się postanowienia.
Źródło: Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl), pozyskano 18.07.2026. · Źródło