I SAB/Sz 226/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie Przewodniczący sędzia WSA Wiesława Achrymowicz po rozpoznaniu w Wydziale I w dniu 5 lutego 2025 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D. J. na bezczynność Burmistrza Miasta w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej w zakresie dopuszczalności skargi postanawia I. odrzucić skargę; II. zwrócić D. J. kwotę [...]([...]) złotych uiszczoną tytułem wpisu od skargi. Stan sprawy przedstawia się następująco: D. J. (Skarżąca) 10 września 2024 r. wystąpiła do Burmistrza Miasta (organ) o udostępnienie informacji publicznej dotyczącej działek ze złożami żwiru nr: 22, 23, 24/3, 25/1, a konkretnie na jaką kwotę wyceniono grunt, a na jaką kwotę wyceniono złoża, znajdujące się na tych działkach. Organ w piśmie z 23 września 2024 r. poinformował Skarżącą, że: "wartość rynkowa nieruchomości z operatu szacunkowego sporządzonego na dzień 30 kwietnia 2020 roku wynosiła [...] zł. Wartość została oszacowana metodą dochodową i uwzględniała założenia eksploatacji kruszywa naturalnego oraz rynkowe ceny kruszywa w tamtym okresie. Zgodnie z dokumentacją geologiczną tj. Koncesję [...] na poszukiwanie i rozpoznanie złoża kruszywa naturalnego W. z dnia 01.09.2008 r. wydana przez Marszałka Województwa Z. przyjęto parametry złoża kruszywa naturalnego W. na [...] tys. ton." Skarżąca w piśmie z 1 października 2024 r. ponownie domagała się od organu udzielenia informacji publicznej zgodnie z wnioskiem z 10 września 2024 r. Stwierdziła, że odpowiedź organu nie jest precyzyjna, bo nie zawiera wyceny gruntu oraz kruszywa. Przedstawiła argument dotyczący "ustawiania przetargów". Organ 3 października 2024 r. odpowiedział, że złoże kopaliny zostało uwzględnione w wartości wymienionych działek jako ich część składowa. Działki te zostały wycenione metodą zysków jako nieruchomości z udokumentowanym złożem kopaliny. Następnie 26 listopada 2024 r. D. J. złożyła skargę na bezczynność organu w związku z nieudzieleniem odpowiedzi na wnioski z 10 września 2024 r. i 1 października 2024 r. Skarżąca sprecyzowała, że wniosek z 16 października 2024 r. został wymieniony w skardze omyłkowo (pismo Skarżącej z 31 stycznia 2025 r.). Skarżąca domagała się zobowiązania organu do rozpoznania wniosków z 10 września 2024 r. i 1 października 2024 r. w terminie 14 dni od otrzymania prawomocnego wyroku oraz zasądzenia kosztów postępowania sądowego. Zdaniem Skarżącej, organ nie udzielił odpowiedzi, skoro nie wymienił wartości złoża kruszywa. Organ, odpowiadając na skargę, wniósł o jej oddalenie Motywował, że udzielił Skarżącej odpowiedzi na wniosek z 10 września 2024 r. zgodnie z posiadanymi informacjami. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Skarga jest niedopuszczalna. Skarżąca domagała się od organu informacji publicznej w zakresie odrębnej wyceny gruntu i odrębnej wyceny złoża w granicach działek nr: 22, 23, 24/3, 25/1. Organ w pismach z 23 września 2024 r., a następnie z 3 października 2024 r. udzielił Skarżącej odpowiedzi adekwatnych do posiadanych informacji, a więc do treści posiadanego operatu szacunkowego. Zgodnie z art. 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2024.935 - P.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie (art. 3 § 1 P.p.s.a.). Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które przysługuje zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego, postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających; 4b) opinie, o których mowa w art. 119zzl § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa i odmowy wydania tych opinii; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw (art. 3 § 2 P.p.s.a.). W tym stanie prawnym bezczynność organu jest przedmiotem sądowej kontroli legalności tylko wówczas, gdy ten konkretny organ, którego dotyczy skarga na bezczynność, jest zobowiązany do podjęcia czynności. Stosownie do art. 149 P.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania (art. 149 § 1 P.p.s.a.). Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a P.p.s.a.). Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2, może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego (art. 149 § 1b P.p.s.a.). Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 (art. 149 § 2 P.p.s.a.). Z treści przytoczonego art. 149 P.p.s.a. wynika zatem, że sądowa kontrola legalności ma służyć zdyscyplinowaniu organu pozostającego w bezczynności. Zatem z perspektywy art. 149 P.p.s.a. niedopuszczalne jest - co do zasady - zobowiązywanie organu do załatwienia sprawy, którą organ już rozpatrzył. W uchwale sygn. II OPS 5/19 (por. strona internetowa orzeczenia.nsa.gov.pl) Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnił, że wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania poprzez wydanie decyzji ostatecznej stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 P.p.s.a. W motywach tej uchwały Naczelny Sąd Administracyjny między innymi podkreślił, że zasadniczym celem skargi na bezczynność organu administracji publicznej jest doprowadzenie do usunięcia stanu bezczynności. Kontrolowany w wyniku skargi na bezczynność stan rzeczy musi istnieć w dacie wniesienia ponaglenia i następnie skargi do sądu. Ocena zasadności skargi na bezczynność może być dokonana jedynie na dzień wniesienia skargi. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, nie sposób przyjąć, aby skarga na bezczynność mogła być wnoszona także po zakończeniu postępowania administracyjnego. W podsumowaniu rozważań prawnych, które legły u podstaw uchwały sygn. II OPS 5/19, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że system ustawowego rozwiązania kwestii braku działania organu w indywidualnej sprawie, daje stronie postępowania dotkniętego wadliwością w zakresie szybkości i prostoty postępowania określone instrumenty procesowe, których wykorzystanie wymaga aktywności i konsekwencji samej strony dbającej o własne interesy i najlepiej zorientowanej co do wagi dotrzymania przez organ warunku terminowego załatwienia jej sprawy oraz ewentualnych negatywnych dla niej skutków milczenia władzy. Wszystkie przedstawione wyżej argumenty prawne prowadzą do stwierdzenia, że analizowana w niniejszej sprawie skarga na bezczynność organu jest niedopuszczalna. Jeszcze przed wniesieniem skargi na bezczynność, organ udzielił odpowiedzi. Wyjaśnił, jakie posiada informacje, dotyczące wartości działek nr: 22, 23, 24/3, 25/1, w jaki sposób były one szacowane, na czym polegało uwzględnienie wartości kruszywa. Okoliczność, że Skarżąca oczekiwała od organu innej odpowiedzi, a więc określenia odrębnie ceny gruntu oraz odrębnie ceny złoża kruszywa, nie oznacza, że organ pozostaje w bezczynności w związku z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej z 10 września 2024 r., powtórzonym w piśmie z 1 października 2024 r. W ramach odpowiedzi na wniosek Skarżącej o udzielenie informacji publicznej organ miał obowiązek udzielić takich informacji, jakie zawierają dokumenty, pozostające w dyspozycji organu, w tym przypadku powołany operat szacunkowy. Natomiast wniosek o udzielenie informacji publicznej nie zobowiązywał organu do sporządzenia operatu szacunkowego nieruchomości według kryteriów oczekiwanych przez Skarżącą, a więc do określania wartości odrębnie dla gruntu i odrębnie dla złoża. W konsekwencji w ramach rozstrzygania skargi na bezczynność sąd nie był uprawniony do zobowiązywania organu, aby oszacował wartość nieruchomości w sposób przyjęty przez Skarżącą. Spór o prawidłowość oszacowania nieruchomości, przyjętej metody szacunku - co do zasady - nie podlega rozpatrzeniu i rozstrzygnięciu w ramach udostępnienia informacji publicznej. Jeśli Skarżąca nie zgadza się z wielkościami, jakie przedstawił organ, udzielając informacji publicznej, to kwestia ta nie podlega weryfikacji na podstawie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Natomiast dla wyniku niniejszej sprawy kluczowe znaczenie ma okoliczność, że organ, jeszcze przed wniesieniem skargi na bezczynność, udzielił Skarżącej informacji o wartości nieruchomości, jakimi dysponował na podstawie posiadanych dokumentów. Z powodów omówionych wyżej niedopuszczalna skarga podlegała odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6, § 3 P.p.s.a. Sąd był zobowiązany zwrócić wpis od odrzuconej skargi na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a.