I SAB/Sz 27/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Sędzia WSA – Elżbieta Woźniak po rozpoznaniu w dniu 20 listopada 2015 r. na posiedzeniu niejawnym skargi [....] na bezczynność Starosty [...] w zakresie niewydania oryginału tytułu wykonawczego p o s t a n a w i a: odrzucić skargę. Pismem z dnia 8 sierpnia 2014 r. skarżąca [...] wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę na bezczynność Starosty [....]w zakresie niewydania oryginału tytułu wykonawczego W odpowiedzi na skargę organ wniósł o odrzucenie skargi, ewentualnie o oddalenie skargi w całości. W uzasadnieniu zajętego stanowiska podniósł, że skarga jest dotknięta brakiem formalnym, gdyż skarżąca naruszyła przepis art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej zwanej: "p.p.s.a.") poprzez niewyczerpanie wszystkich środków zaskarżenia przysługujących skarżącej w postępowaniu przed organem administracji. Dodatkowo podniósł, że skarga jest niezasadna z tego względu, że w odpowiedzi na pismo strony z dnia 12 czerwca 2014 r. dotyczące wydania oryginału tytułu wykonawczego, organ pismem z dnia 16 czerwca 2014 r., poinformował ją, że oryginał tego tytułu wykonawczego znajduje się w Urzędzie Skarbowym wobec czego Starosta nie możliwości spełnienia żądania strony. Powyższe oznacza, że organ niezwłocznie udzielił skarżącej odpowiedzi wobec czego nie można mówić o jego bezczynności w sprawie. Zarządzeniem z dnia 7 października 2015 r. Sąd wezwał skarżącą do wyjaśnienia, czy przed wniesieniem skargi do Sądu wnosiła do Samorządowego Kolegium Odwoławczego zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stosownie do art. 37 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267, dalej: "k.p.a.") – w terminie siedmiodniowym od dnia otrzymania niniejszego wezwania pod rygorem odrzucenia skargi. W odpowiedzi na zobowiązanie Sądu skarżąca w piśmie z dnia 4 listopada 2015 r. oświadczyła, że "skarga została złożona do właściwego odpowiedzialnego za swoje postępowania i oskarżanego w tej sprawie organu", który miał obowiązek dochować drogi kodeksowej i szczególnie zwracać uwagę żeby strona nie poniosła szkody z powodu nieznajomości prawa i przekazać pismo właściwej jednostce odwoławczej. Podniosła także, że z uwagi na to, że organ administracji publicznej, który powinien ją pouczyć co do możliwości zaskarżenia swojego postępowania ze wskazaniem organu odwoławczego, tego nie zrobił, to należy uznać, że skargę za pośrednictwem tego organu wniesiono domyślnie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Stosownie do przepisu art. 52 § 1 p.p.s.a., skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.). Warunkiem decydującym o skutecznym złożeniu skargi do Sądu jest wyczerpanie wszystkich możliwych, służących skarżącej środków zaskarżenia. Zgodnie z przepisem art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. (w brzmieniu obowiązującym do dnia 15 sierpnia 2015 r.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postepowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Skuteczne wniesienie skargi na przewlekłość lub bezczynność organu administracji wymaga wcześniejszego wniesienia, zgodnie z art. 37 k.p.a., zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie do organu wyższego stopnia. Dopiero po wyczerpaniu tego trybu, strona może wnieść skargę zarówno na bezczynność danego organu jak i na przewlekłe prowadzenie przez ten organ postępowania. Przy czym skarga jest dopuszczalna niezależnie od tego, czy zażalenie to zostanie rozpatrzone oraz niezależnie od stanowiska zajętego przez organ wyższego stopnia w razie jego rozpatrzenia. Innymi słowy, dla uznania wyczerpania toku zażaleniowego przez stronę wystarczające jest wykazanie złożenia przez nią stosownego zażalenia do organu wyższego stopnia, zaś przy ocenie dopuszczalności skargi na bezczynność organu lub na przewlekłość postępowania nie ma znaczenia sposób rozpoznania takiego zażalenia przez właściwy organ wyższego stopnia (por. wyrok WSA w Lublinie z dnia 22 stycznia 2013r., w sprawie II SAB/Lu 108/12, publikowane na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W niniejszej sprawie organem wyższego stopnia nad Starostą jest Samorządowe Kolegium Odwoławcze. Tak więc, skarżąca powinna wnieść zażalenie na bezczynność Starosty do SKO. Wobec ustalenia, że w aktach administracyjnych przekazanych do Sądu brak było dowodu wyczerpania środków prawnych przed wniesieniem skargi przez skarżącą, Sąd wezwał [...] do złożenia wyjaśnień w tym przedmiocie, w szczególności czy przed wniesieniem skargi do Sądu wniosła zażalenie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego na bezczynność Starosty w zakresie niewydania oryginału tytułu wykonawczego. Z odpowiedzi udzielonej przez skarżącą pismem z dnia 4 listopada 2015 r. wynikało, że skarżąca nie poprzedziła złożenia skargi na bezczynność wniesieniem zażalenia do Samorządowego Kolegium Odwoławczego stosownie do powołanego wyżej art. 37 § 1 k.p.a., lecz jedynie pismem z dnia 12 czerwca 2014 r. zwróciła się do Starosty o wydanie oryginału tytułu wykonawczego a następnie wniosła w dniu 8 sierpnia 2014 r. skargę do Sądu. W tej sytuacji należało stwierdzić, że skarżąca przed złożeniem skargi na bezczynność nie wyczerpała przysługujących jej środków zaskarżenia. Stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Sąd odrzuca skargę jeżeli z innych przyczyn, niż te wymienione w pkt od 1-5 powołanego artykułu, wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Sąd odrzuca skargę postanowieniem, odrzucenie może nastąpić na posiedzeniu niejawnym (art. 58 § 3 p.p.s.a.). Zarówno w orzecznictwie sądów administracyjnych, jak i w judykaturze wyrażono pogląd, zgodnie z którym jedną z "innych" przyczyn niedopuszczalności skargi, o których mowa w powołanym przepisie jest niewyczerpanie środków zaskarżenia (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 grudnia 2008 r., sygn. akt I FSK 1993/08, publikowane na stronie internetowej www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W tej sytuacji należało orzec o odrzuceniu skargi, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 oraz art. 58 § 3 p.p.s.a.