I SAB/Sz 3/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Dożynkiewicz (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Krystyna Zaremba Sędzia WSA Marzena Kowalewska Protokolant Karolina Borowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 października 2006 r. sprawy ze skargi H. K. na bezczynność Prezydenta Miasta w przedmiocie zmiany cen urzędowych za przewozy taksówkami p o s t a n a w i a: 1. umorzyć postępowanie sądowe w przedmiocie bezczynności Prezydenta Miasta wobec cofnięcia skargi, 2. w pozostałej części skargę odrzucić. H. K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na pismo Prezydenta Miasta nr [...], [...] nazywając pismo to decyzją oraz wskazując jako stronę przeciwną Radę Miasta. Skarżący podniósł, że Prezydent nie jest w stanie przedstawić uzasadnienia ekonomicznego dla dalszego stosowania stawek ceny urzędowej za przewozy taksówkami o wysokości ustalonej uchwałą RM [...] z 26 kwietnia 2004 r. Wskazał także , iż wyznaczenie właścicielowi obowiązku stosowania ceny urzędowej jest ograniczeniem własności . Zakaz ograniczania własności w drodze aktów prawnych innych niż ustawa oraz zakaz ograniczania istoty prawa własności wynika zdaniem skarżącego z art. 64 ust.3 Konstytucji . Wobec tego skarżący wniósł o uznanie decyzji Prezydenta o zaniechaniu zmiany wysokości stawek ceny urzędowej za przewozy taksówkami wyznaczonymi wskazaną wyżej uchwałą za nieważną z powodu wady wymienionej w art. 156 k.p.a., wstrzymania obowiązku stosowania stawek ceny urzędowej wynikających z tej uchwały, wypłacenia roszczeń finansowych określonych w skardze z 12 września 2005 r. kierowanej do Rady Miasta S. , wypłacenia zadośćuczynienia za naruszenie praw konstytucyjnych w wysokości 1000 Euro dziennie za czas obowiązywania nierentownych stawek ceny urzędowej. W związku z odpowiedzią na skargę Prezydenta Miasta S. , w której organ ten wniósł o oddalenie skargi skarżącego jako pozbawionej podstaw prawnych oraz zarzucającej niewłaściwy tryb, skarżący w piśmie z 2 stycznia 2006 r. ( k45 akt) wniósł o rozparzenie skargi w trybie art. 101a ustawy o samorządzie gminnym podnosząc , że obowiązująca wysokość stawek ceny urzędowej za przewozy taksówkami jest zbyt niska w stosunku do kosztów działalności taksówkowej i nie daje możliwości uzyskania dodatniego efektu ekonomicznego z działalności transportowej, narażając taksówkarzy na ponoszenie strat. Decyzja Prezydenta o zaniechaniu zmiany stawek ceny urzędowej za przewozy taksówkami jest pozbawiona uzasadnienia merytorycznego, co narusza art. 61 ust. 1 Konstytucji oraz art. 22 tej ustawy przez to, że ogranicza wolność gospodarowania ze względów innych niż ważny interes publiczny ,jak również narusza art. 32 ust. 2 Konstytucji, gdyż jest pozbawiona uzasadnienia pomimo, że wysokość stawek jest zbyt niska w obecnych warunkach ekonomicznych .Skarżący w piśmie z 5 października 2006 r. skierowanym do Sądu zawarł wniosek na podstawie art. 79 Konstytucji RP w związku z art. 3 ustawy o Trybunale Konstytucyjnym o zadanie Trybunałowi Konstytucyjnemu pytania prawnego o następującej treści : czy art. 8 ust. 1 w związku z art. 9 ustawy z 5 lipca 2001 r. o cenach z( Dz. U. Nr 97 ) będący aktem normatywnym dla Rady Miasta S. oraz podstawą prawną czynności Prezydenta wykonywanych na podstawie art. 30 ust. 2 pkt 1 ustawy 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym jest zgodny z art. 22 i art. 32 ust. 2 w związku z art. 61 ust. 1 Konstytucji RP. Na rozprawie w dniu 26 października 2006 r. skarżący oświadczył, ze cofa skargę złożoną w trybie art. 101a ustawy o samorządzie gminnym i wnosi o ustalenie obowiązku Prezydenta Miasta w zakresie uzasadnienia projektów wnoszonych uchwał. Precyzując ten wniosek skarżący wskazał, że chodzi Jemu o nieudzielanie przez Prezydenta odpowiedzi na wniesiony przez skarżącego wniosek w przedmiocie przedstawienia informacji o podstawach stawek przyjętych przez Prezydenta w projektach uchwał przedkładanych Radzie Miasta. Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje: Wobec cofnięcia przez skarżącego skargi na bezczynność Prezydenta Miasta S. ,złożonej w trybie art. 101a ustawy z 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym ( Dz. U. z 2001 r. Nr 142 poz. 1591 ze zm.) należało na podstawie art. 161 §1 pkt 1 w związku z art. 60 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) umorzyć postępowanie sądowe jako, że zdaniem Sądu brak jest podstaw do uznania cofnięcia tego za niedopuszczalne, nie zachodzą bowiem okoliczności określone we wskazanym art. 60 tej ustawy sprzeciwiające się cofnięciu skargi. Skarżący cofając skargę we wskazanym wyżej trybie stwierdził jednocześnie , że w związku z jego wnioskiem skierowanym do Prezydenta Miasta S. o przedstawienie informacji o podstawach stawek za przejazdy taksówkami domaga się ustalenia obowiązku Prezydenta w zakresie uzasadnienia projektów wnoszonych uchwał w tym zakresie. Zgodnie z art. 3 § 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sądy administracyjne dokonują kontroli działalności administracji publicznej poprzez orzekanie w sprawach skarg na : 1) decyzje administracyjne, 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie w sprawie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty, 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa , 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych administracji rządowej, 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej, 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego, 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4. Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach ( vide art. 3 § 3 tej ustawy). Skarżący wnosząc przedmiotową skargę do Sądu wskazywał na pismo Prezydenta Miasta S. z 30 września 2005 r. Domagając się ostatecznie ustalenia obowiązku Prezydenta uzasadnienia projektów wnoszonych uchwał skarżący powołuje się również co wyraźnie wynika z jego pisma złożonego do Sądu 25 października 2006 r. na pismo Prezydenta z 30 września 2005 r. Z treści znajdującego się w aktach sprawy pisma Prezydenta z 30 września 2005 r. wynika, że jest ono odpowiedzią na skargi skarżącego z dnia 12 września skierowane do Rady Miasta S. ( k 13 akt). Skarżący bowiem 12 września 2005 r. w trybie art. 229 pkt 3 k.p.a. złożył skargę do Rady Miasta na zaniechanie przez Prezydenta S. zmiany stawek ceny urzędowej wyznaczonych uchwałą Rady Miasta nr XX/356/04 z 26 kwietnia 2004 r.( vide k 24 akt). W istocie więc skarżący w tej sprawie swoje żądanie opiera na piśmie złożonym organowi w trybie postępowania skargowego uregulowanego w Rozdziale II kodeksu postępowania administracyjnego zatytułowanym "Postępowanie skargowe" Skarga w tym trybie jest rodzajem środka prawnego o charakterze uniwersalnym. Skarga taka nie posiada cech środka prawnego uregulowanego w k.p.a. lub procedurach szczególnych, zawiera ponadto zarzut wadliwej działalności organu lub jego pracownika -vide M. Jaśkowska , A. Wróbel "Kodeks postępowania administracyjnego Komentarz Wyd. Zakamycze 2000 s.1025 i n. Wniesiona skarga uruchamia jednoinstancyjne postępowanie administracyjne o charakterze uproszczonym, kończące się zawiadomieniem o sposobie załatwienia sprawy. Właściwość organów do rozpatrzenia skargi określa przepis art.229 k.p.a. Skarga określona w art. 227 k.p.a. nie jest tożsama ze skargą określoną w ustawie – Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi . Ta ostatnia bowiem przysługuje w przypadkach określonych w art. 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i stosownie do treści art. 52 § 1 tej ustawy po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Skoro pismo Prezydenta Miasta S. z 30 września 2005 r. nie jest żadnym z aktów określonych w art. 3 § 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, nie jest bowiem wbrew temu co początkowo twierdził skarżący też postanowieniem, o których mowa w tym przepisie , a odpowiedzią na skargę złożoną przez skarżącego w trybie art. 227 k.p.a. , to tym samym skargę jako niedopuszczalną należało na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 wskazanej wyżej ustawy odrzucić. Z tych też względów bezprzedmiotowy jest wniosek skarżącego o wystąpienie z pytaniem do Trybunału Konstytucyjnego.