I SAB/Sz 3/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Sędzia NSA – Krystyna Zaremba po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 10 stycznia 2008 r. sprawy ze skargi H.K. na bezczynność Rady Miasta w przedmiocie zmiany obowiązujących stawek ceny urzędowej za przewozy taksówkami p o s t a n a w i a: odrzucić skargę. W dniu 31 października 2007 r. H.K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, za pośrednictwem Rady Miasta S., skargę na bezczynność Rady Miasta Szczecina w sprawie zmiany obowiązujących stawek ceny urzędowej za przewozy taksówkami. W uzasadnieniu swej skargi skarżący podniósł, iż wysokość obowiązujących stawek ceny urzędowej ogranicza taksówkarzom dostęp do przychodów rynku. Ograniczenie takie jest ograniczeniem działalności gospodarczej i zgodnie z art. 22 Konstytucji może zostać ustanowione przez władze samorządowe tylko ze względu na ważny interes publiczny. Wyrazem ograniczenia dostępu do przychodów rynku wyłącznie ze względu na ważny interes publiczny uwzględniający zakaz dyskryminacji jest rachunek ekonomiczny miejscowego rynku, który wyznacza granicę uznania administracyjnego, obowiązującą Radę Miasta S. dla ustanowienia ograniczenia takiego ograniczenia. W związku z powyższym bezczynność Rady Miasta S., zdaniem skarżącego, narusza jego uprawnienia do działania organów władzy w granicach konstytucyjnych uznania administracyjnego, tj. uprawnienia wyrażonego w art. 7 w związku z art. 22 i 32 Konstytucji. W takim stanie rzeczy skarżący wniósł o zobowiązanie Prezydenta Miasta S. do wniesienia do Rady Miasta S. projektu uchwały o zmianie stawek ceny urzędowej oraz przedstawienie rachunku ekonomicznego miejscowego rynku taksówkowego jako realizacji uprawnienia obywatela o działania organów władzy w granicach zasady dialogu i zasady transparentności. Jednocześnie ze skargą H.K. wezwał Radę Miasta S. do zmiany stawek ceny urzędowej z przewozy taksówkami. Rada Miasta S. w odpowiedzi na skargę wniosła o odrzucenia skargi z powodu złożenia jej bez uprzedniego wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Będąc powołanym do sprawowania wymiaru sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem (art. 1 ustawy z dnia 30.08.2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych - Dz.U. Nr 153, poz. 1269), która to kontrola obejmuje orzekanie m.in. w sprawach skarg na decyzje administracyjne, a także na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie oraz rozstrzygające sprawę co do istoty, a także na inne akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, sąd administracyjny obowiązany jest badać na wstępie, czy wniesienie określonej skargi jest dopuszczalne, bowiem tylko taka skarga może podlegać merytorycznemu rozpatrzeniu, w przeciwnym zaś razie podlega ona odrzuceniu stosownie do przepisu art. 58 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Jednym z warunków dopuszczalności skargi do sądu administracyjnego jest wyczerpanie tzw. toku instancji. W myśl art. 52 wskazanej powyżej ustawy procesowej, skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, co jednakże nie dotyczy skargi wnoszonej przez prokuratora lub Rzecznika Praw Obywatelskich (§ 1). Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuacje, w której stronie nie przysługuje środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (§ 2). Jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty i czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4, a więc dotyczące uprawnień i obowiązków wynikających z przepisów prawa, można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu - w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności - do usunięcia naruszenia prawa. Natomiast w przypadku innych aktów, jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia i nie stanowi inaczej, należy również przed wniesieniem skargi do sądu wezwać na piśmie właściwy organ do usunięcia naruszenia prawa (§ 4). W obu ostatnio wskazanych przypadkach skargę wnosi się w terminie 30 dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na to wezwanie, a jeżeli organ odpowiedzi tej nie udzielił - w terminie 60 dni od dnia tego wezwania (art. 53 § 2). W rozpatrywanej sprawie skarżący H.K. dokonał wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa jednocześnie ze złożeniem skargi na bezczynność tegoż organu. Natomiast zgodnie z art. 53 § 2 ww. ustawy w przypadkach, o których mowa w art. 52 § 3 i 4, skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Tym samym w przedmiotowej sprawie nie spełniona został przesłanka upływu terminu do udzielenia odpowiedzi przez organ wezwany do usunięcia naruszenia prawa. Wobec powyższego wniesiona skarga jako niedopuszczalna podlegała odrzuceniu na postawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Z tych względów orzeczono jak w postanowieniu.