I SAB/Sz 3/18

Sygn. [...] I SAB/Sz 3/18 P O S T A N O W I E N I E Dnia 9 marca 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA - Bolesław Stachura po rozpoznaniu w Wydziale I w dniu [...] r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi H. O. na bezczynność Dyrektora Z. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w S. w zakresie rozpoznania zażalenia p o s t a n a w i a: odrzucić skargę. Sygn. akt I SAB/Sz [...] U Z A S A D N I E N I E Jak wynika z akt sprawy postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z siedzibą w Z. odmówił wszczęcia postępowania o wypłatę płatności na zalesienie w związku ze złożonym przez H. O. (dalej: "Skarżący") wnioskiem. Pismem z dnia [...] r. Skarżący złożył zażalenie na ww. postanowienie. Pismem z dnia [...] r., Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w S. wezwał Skarżącego do uzupełnienia braku formalnego zażalenia, przez jego podpisanie,w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania. Wezwanie zostało odebrane przez Skarżącego [...] r. W dniu [...] r. Skarżący przesłał na adres organu odwoławczego podpisane zażalenie na postanowienie nr [...]. Mając powyższe na uwadze, pismem z dnia [...] r. organ pozostawił wniosek bez rozpoznania, stwierdzając, że Skarżący nie uzupełnił braku formalnego zażalenia na postanowienie nr [...], lecz na postanowienie nr [...]. Pismem z dnia [...] r. H. O. wniósł skargę na bezczynność Dyrektora Z. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w S. w zakresie rozpoznania zażalenia. W piśmie z dnia [...] r. Dyrektor Z. Oddziału Regionalnego ARiMR poinformował, że przed złożeniem skargi, Skarżący nie składał ponaglenia w trybie ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) - dalej: "p.p.s.a.". Skarżący nie udzielił odpowiedzi na wezwanie Sądu z dnia [...] r. do przedłożenia dowodu na ponaglenie organu w trybie art. 53 § 2b p.p.s.a., przed złożeniem do Sądu skargi na bezczynność organu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie uznał, co następuje: Zgodnie z art. 52 § 1 p.p.s.a., skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.). Na podstawie art. 17 ust. 2 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017 r. poz. 935) w niniejszej sprawie znajduje zastosowanie art. 53 § 2b p.p.s.a. w brzmieniu obowiązującym od 1 czerwca 2017 r. Zgodnie z tym przepisem skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu. Warunkiem koniecznym skutecznego wniesienia skargi do sądu administracyjnego na bezczynność organu administracji jest zatem uprzednie, tj. przed złożeniem skargi do sądu administracyjnego, wniesienie ponaglenia. Zgodnie z art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257 ze zm.) – dalej: "k.p.a.", stronie służy prawo do wniesienia ponaglenia, jeżeli: 1) nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 (bezczynność); 2) postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy (przewlekłość). Ponaglenie zawiera uzasadnienie (§ 2). Ponaglenie wnosi się: 1) do organu wyższego stopnia za pośrednictwem organu prowadzącego postępowanie; 2) do organu prowadzącego postępowanie - jeżeli nie ma organu wyższego stopnia (§ 3). Złożenie ponaglenia w trybie art. 37 k.p.a. ma określone konsekwencje związane z obowiązkiem jego rozpatrzenia. W wypadku złożenia ponaglenia na bezczynność zgodnie z art. 37 § 6 k.p.a. organ rozpatrujący ponaglenie wydaje bowiem postanowienie, w którym: wskazuje, czy organ rozpatrujący sprawę dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania, stwierdzając jednocześnie, czy miało ono miejsce z rażącym naruszeniem prawa, a w przypadku stwierdzenia bezczynności lub przewlekłości: zobowiązuje organ rozpatrujący sprawę do załatwienia sprawy, wyznaczając termin do jej załatwienia, jeżeli postępowanie jest niezakończone i zarządza wyjaśnienie przyczyn i ustalenie osób winnych bezczynności lub przewlekłości, a w razie potrzeby także podjęcie środków zapobiegających bezczynności lub przewlekłości w przyszłości.. Zgodnie z art. 10 ust. 1 ustawy z 9 maja 2008 r. o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (Dz.U. z 2017 r. poz. 2137 ze zm.) w postępowaniu administracyjnym organem wyższego stopnia w rozumieniu Kodeksu postępowania administracyjnego w stosunku do dyrektorów oddziałów regionalnych jest Prezes Agencji, a w stosunku do kierowników biur powiatowych - dyrektor oddziału regionalnego. Tym samym, zgodnie z art. art. 37 w związku z art. 17 § 3 p.p.s.a. organem wyższego stopnia nad Dyrektorem Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w S. jest Prezes Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa. W związku z powyższym Skarżący, stosownie do treści przywołanych powyżej przepisów obowiązany był przed skierowaniem skargi do sądu administracyjnego wnieść ponaglenie do właściwego organu i dopiero po uzyskaniu postanowienia w tym zakresie wydanego przez Prezes Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, złożyć skargę na bezczynność. Z akt administracyjnych sprawy oraz udzielonych wyjaśnień wynika, że Skarżący nie wykorzystał trybu o którym mowa w art. 37 § 1 k.p.a. i art. 52 § 2b p.p.s.a. i nie złożył ponaglenia do właściwego organu. Tym samym, w sprawie nie zostały wyczerpane wszystkie przysługujące stronie środki zaskarżenia, co oznacza, że skarga na bezczynność jest niedopuszczalna. W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 w związku z art. 52 § 1 i 2 oraz 53 § 2b p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.