I SAB/Sz 34/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Przewodniczący asesor WSA Joanna Świerzko-Bukowska po rozpoznaniu w dniu 2 kwietnia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Fundacji O. z siedzibą w K. na bezczynność Rady Izby Lekarsko-Weterynaryjnej w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej postanawia: odrzucić skargę. Pismem z dnia 17 lutego 2025 r. Fundacja [...] z siedzibą w K. (dalej: "Fundacja", "skarżąca"), wniosła skargę na bezczynność Rady Zachodniopomorskiej Izby Lekarsko-Weterynaryjnej w Szczecinie (dalej: "Rada") w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej na wniosek z dnia 17 grudnia 2024 r. W odpowiedzi na skargę Rada wniosła o jej odrzucenie jako niedopuszczalnej, z powodu braku legitymacji do wniesienia skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył co następuje. Skarga Fundacji podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna. Zgodnie z art. 58 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm., dalej: "p.p.s.a.") Sąd odrzuca skargę: 1) jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego; 2) wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia; 3) gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi; 4) jeżeli sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami jest w toku lub została już prawomocnie osądzona; 5) jeżeli jedna ze stron nie ma zdolności sądowej albo jeżeli skarżący nie ma zdolności procesowej, a nie działa za niego przedstawiciel ustawowy albo jeżeli w składzie organów jednostki organizacyjnej będącej stroną skarżącą zachodzą braki uniemożliwiające jej działanie; 5a) jeżeli interes prawny lub uprawnienie wnoszącego skargę na uchwałę lub akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, nie zostały naruszone stosownie do wymagań przepisu szczególnego; 6) jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Odrzucenie skargi następuje w drodze postanowienia, które może zapaść na posiedzeniu niejawnym (art. 58 § 3 p.p.s.a.). Niedopuszczalność skargi będzie miała miejsce zarówno z przyczyn przedmiotowych, jak i podmiotowych. Przyczyny podmiotowe obejmują sytuacje wniesienia skargi przez podmiot, który nie jest legitymowany do jej wniesienia. Zgodnie z art. 50 § 1 i 2 p.p.s.a. uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym oraz inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi. Jak wynika z treści skargi, odpowiedzi na skargę i dołączonej do nich dokumentacji, pismem z dnia 17 grudnia 2024 r. D. K. wystąpił do Rady z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej, obejmującej przesłanie dokumentów i odpowiedź na pytania zawarte w piśmie. W treści wniosku D. K. wskazał, iż występuje w imieniu Gazety [...]. Rada uznała, że wnioskodawcą jest D. K.. Pismem z dnia 29 stycznia 2025 r., skierowanym do D. K., Prezes Rady, działający w imieniu Rady, udzielił odpowiedzi na wniosek z dnia 17 grudnia 2024 r. Legitymowanym do wniesienia skargi na bezczynność w zakresie udostępnienia informacji publicznej jest ten, kto ma interes prawny, czyli kto ma prawo żądać od organu udzielenia odpowiedzi na żądanie udostępnienia informacji publicznej. Prawo do żądania udzielenia odpowiedzi na wniosek z dnia 17 grudnia 2024 r. z pewnością miał jego bezpośredni nadawca – tj. D. K. – jako osoba fizyczna. Biorąc pod uwagę treść rzeczonego wniosku, w którym D. K. wskazał, że występuje w imieniu Gazety [...], zasadne jest przyjęcie, że wniosek mógł być również rozpatrywany jako żądanie udostępnienia informacji publicznej przez prasę. Czasopismo "[...]" zostało wpisane do rejestru dzienników i czasopism (co wynika z postanowienia Sądu Okręgowego w S. z dnia [...] listopada 2024 r., sygn. akt [...] oraz spełnia kryteria kwalifikacji jako prasa w rozumieniu definicji legalnej z art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 26 stycznia 1984 r. Prawo prasowe (t.j. z 2018 r. poz. 1914, dalej: "u.p.p."). Zgodnie z art. 3a u.p.p., w zakresie prawa dostępu prasy do informacji publicznej stosuje się przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz. U. z 2022 r., poz. 902). Przedstawiciele prasy mają zatem zagwarantowaną prawnie możliwość pozyskiwania informacji w dwojakim trybie – dostępu do informacji publicznej lub korzystając ze szczególnej regulacji – art. 4 u.p.p., nakładającej na określone podmioty obowiązki udzielania informacji prasie. Nakładając regulacje Prawa prasowego na przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej, należy dojść do wniosku, że żądanie udzielenia informacji publicznej może złożyć zarówno dziennikarz, jak i podmiot reprezentujący dany periodyk, tj. redaktor naczelny – jako kierujący redakcją (art. 25 ust. 1 u.p.p.). Z powyższego wywodu wynika zatem, że prawo do żądania udzielenia odpowiedzi na wniosek o udostępnienie informacji publicznej, złożony przez przedstawiciela prasy w rozumieniu Prawa prasowego, ma zarówno bezpośredni wnioskodawca, jak i podmiot reprezentujący dany periodyk, tj. redaktor naczelny. Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy – prawo do żądania udzielenia odpowiedzi na wniosek z dnia 17 grudnia 2024 r. miał jego bezpośredni nadawca – tj. D. K., względnie redaktor naczelny "[...]". Tym samym legitymowanym do wniesienia skargi na bezczynność w zakresie rozpoznania wniosku z dnia 17 grudnia 2024 r. jest bezpośredni wnioskodawca lub redaktor naczelny "[...]". Takiej legitymacji nie ma skarżąca, będąca wydawcą czasopisma "[...]". Wobec powyższego Sąd uznał skargę wniesioną przez Fundację za niedopuszczalną i na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 oraz § 3 p.p.s.a. skargę odrzucił.