I SAB/Sz 54/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Anna Sokołowska po rozpatrzeniu w Wydziale I na posiedzeniu niejawnym w dniu 13 maja 2024 r. sprawy ze skargi M. J. na bezczynność Inne w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej p o s t a n a w i a: odrzucić skargę, M. J. (dalej: "Skarżący") wniósł za pośrednictwem platformy ePUAP do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę z 20 marca 2024 r. i pismo ją doprecyzowujące z 18 kwietnia 2024 r. w związku z bezczynnością Inne w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej na wniosek z 20 marca 2024 r. We wniosku o udostępnienie informacji publicznej Skarżący, powołując się na art. 2 ust. 1 i art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2016 r., poz. 1764 z e zm. – dalej: "u.d.i.p."), zwrócił się do Inne o udostępnienie informacji dotyczących: przyczyn i powodów niewykonania czynności zawnioskowanych w wiadomości z 7 marca 2024 r., godz. 17:45; powodów nieprofesjonalnego zlekceważenia kolejnych prób i wniosków wynikających z wiadomości z 10 marca 2024 r., godz. 1:47; z 12 marca 2024 r, godz. 1:55; z 13 marca 2024 r., godz. 5:50 i z 16 marca 2024 r., godz. 16:08; zdarzeń i okoliczności powodujących i skutkujących podjęciem czynności ograniczonych tylko do sporządzenia wiadomości wynikającej z treści pisma z 19 marca 2024 r., godz. 12:04, powstałego w związku z wiadomością z 19 marca 2024 r., godz. 10:46; terminu wykonania czynności zgodnych z treścią wiadomości z 7 marca 2024 r. godz. 17:45 oraz ich późniejszym uszczegółowieniem wynikającym z wiadomości z 13 marca 2024 r., godz. 5:50 i 19 marca 2024 r., godz. 10:46. Skarżący zawnioskował o przesłanie informacji pocztą elektroniczną na podany adres i przeslanie informacji w formie wydruku pocztą na podany adres. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2022 r., poz. 2492 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że sądy administracyjne nie orzekają merytorycznie, tj. nie wydają orzeczeń, co do istoty sprawy, lecz badają zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami procedury administracyjnej, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Z brzmienia art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm. – dalej: "p.p.s.a.") wynika, że w przypadku, gdy sąd stwierdzi bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. W świetle art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a. W przypadku skarg na bezczynność, kontroli sądu poddawany jest brak aktu lub czynności w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie. Dla dopuszczalności skargi na bezczynność nie mają znaczenia powody, dla jakich akt nie został podjęty lub czynność nie została dokonana, jak również – czy bezczynność organu spowodowana została zawinioną lub niezawinioną opieszałością organu. W sprawach o udostępnienie informacji publicznej skarga na bezczynność przysługuje nie tylko w przypadku faktycznego "milczenia" podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji, ale również w sytuacji, gdy podmiot ten uznaje, że żądana informacja nie stanowi informacji publicznej. Wówczas sąd zobligowany jest do rozpoznania skargi i rozstrzygnięcia, czy żądana informacja jest informacją publiczną, i czy rzeczywiście wnioskodawca może domagać się jej udostępnienia. Sąd wskazuje, że niespornym jest, że Skarżący skierował wniosek z 20 marca 2024 r. o udostępnienie informacji publicznej do Inne. W ocenie Sądu z akt sprawy wynika, że wniosek został skierowany do osób prowadzących kwiaciarnię ([...]). Tak więc przedmiotową skargę należy rozpatrywać, jako skargę na bezczynność Inne, a nie skargę na bezczynność organu administracji. Sąd podkreśla, że rozstrzygnięcie w przedmiotowej sprawie stanowią przepisy u.d.i.p. na gruncie, której każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną i podlega udostępnieniu oraz ponownemu wykorzystaniu na zasadach i w trybie określonych w tejże ustawie (art. 1 ust. 1 u.d.i.p.). Zgodnie z art. 4 ust. 1 u.d.i.p. obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności: 1) organy władzy publicznej; 2) organy samorządów gospodarczych i zawodowych; 3) podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa; 4) podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego; 5) podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. Stosownie do art. 4 ust. 2 u.d.i.p. obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są organizacje związkowe i pracodawców, reprezentatywne w rozumieniu ustawy z dnia 24 lipca 2015 r. o Radzie Dialogu Społecznego i innych instytucjach dialogu społecznego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2232, z 2020 r. poz. 568 i 2157 oraz z 2021 r. poz. 2445), oraz partie polityczne. Natomiast na podstawie art. 4 ust. 3 u.d.i.p. obowiązane do udostępniania informacji publicznej są podmioty, o których mowa w ust. 1 i 2, będące w posiadaniu takich informacji. Sąd wskazuje, również na art. 6 u.d.i.p., w którym wskazano, na przedmiot informacja publiczna, podlegającej udostępnieniu przez właściwe podmioty. Trzeba przy tym zaznaczyć, że informacją publiczną są wiadomości dotyczące faktów, zarówno wytworzone przez władzę publiczną lub inny podmiot wykonujący funkcje publiczne, jak i jedynie odnoszone (skierowane) do tych podmiotów. Sąd stoi na stanowisku, że Inne nie są osobami, które wpisują się w katalog podmiotów zobowiązanych do udostępniania informacji publicznej w rozumieniu u.d.i.p. Osoby te prowadzą kwiaciarnię, co wynika z materiałów nadesłanych przez samego Skarżącego. Zaakceptować należy pogląd, wyrażany w orzecznictwie sądów administracyjnych, że zgodnie z art. 4 ust. 1 u.d.i.p. obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne. W ocenie Sądu rozpoznającego niniejszą sprawę W. F. i D. F.-B. nie sposób zaliczyć do żadnej kategorii wskazanej w art. 4 ust. 1 u.d.i.p. Konkludując wskazać należy, że skoro osoby te nie są podmiotami zobowiązanymi do udostępnienia informacji publicznej, to do wniosku Skarżącego skierowanego do Inne nie mają zastosowania przepisy u.d.i.p. Co za tym idzie skarga na bezczynność tych osób nie mieści się, w tym zakresie w katalogu spraw poddanych kognicji sądów administracyjnych zawartym w art. 3 p.p.s.a. W tym stanie rzeczy skarga podlegała odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a.