I SAB/Sz 59/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Wojciechowska Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Sokołowska (spr.), Asesor WSA Joanna Świerzko-Bukowska po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 10 lipca 2025 r. sprawy ze skargi E. Z. na bezczynność Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Kamieniu Pomorskim w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej oddala skargę . Wnioskiem z 13 marca 2025 r., E. Z. zwrócił się do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w K. (PPIS lub organ) o udostępnienie informacji publicznej w zakresie: 1. Ile lat maksymalnie utrzymuje się odporność po podaniu szczepionki osobno dla każdej: przeciwko błonicy, tężcowi, krztuścowi, poliomyelitis, inwazyjnemu zakażeniu haemophilus influenzae, gruźlicy, wirusowemu zapaleniu wątroby, odrze, śwince, różyczce oraz pneumokokom u osób szczepionych na terenie działania Państwa urzędu ? 2. Czy Państwa urząd posiada listę osób dorosłych powyżej 19 roku życia uchylających się od szczepień i czy są one obarczone przymusem administracyjnym? Jaka to liczba za ostatnie 5 lat ? Jeśli nie to dlaczego ? 3. Według informacji od prof. Iwony Paradowskiej - Stankiewicz ogniska odry w Polsce związane są z migracjami (chorują osoby narodowości romskiej, czeczeńskiej i ukraińskiej). Jakie są statystyki wykonanych u takich osób szczepień za ostatnie 5 lat na terenie działania Państwa urzędu ? 4. Ile szczepień zostało odroczonych przez lekarzy w ciągu ostatnich 5 lat na terenie działania Państwa urzędu i kto ustala listę przeciwwskazań do szczepień w Polsce ? Kto ponosi odpowiedzialność za te ustalenia ? 5. Ile nałożono grzywien na lekarzy, którzy nie wywiązali się z ustawowego obowiązku zgłoszenia niepożądanego odczynu poszczepiennego w ciągu ostatnich 5 lat na terenie działania Państwa urzędu ? 6. Ile dzieci i dorosłych do 19 roku życia zmarło do 4 tygodni od szczepienia na terenie działania Państwa urzędu w ciągu ostatnich 5 lat ? 7. Ile odnotowano ciężkich niepożądanych odczynów poszczepiennych na terenie działania Państwa urzędu w ciągu ostatnich 5 lat ? Jakie to były niepożądane odczyny poszczepienne ? 8. Za ile z tych niepożądanych odczynów poszczepiennych wypłacono odszkodowanie? 9. Rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 21 grudnia 2010 r. w sprawie niepożądanych odczynów poszczepiennych oraz kryteriów ich rozpoznawania wyróżnia trzy rodzaje niepożądanych odczynów poszczepiennych: łagodne, poważne i ciężkie. Czy przymuszanie do szczepień, które mogą wywołać te odczyny nie jest sprzeczne z art. 47 Konstytucji RP, który gwarantuje każdemu prawo do ochrony życia prywatnego, rodzinnego oraz do decydowania o swoim życiu osobistym ? 10. W jaki sposób możemy ubiegać się o odszkodowanie za śmierć lub uszczerbek na zdrowiu na skutek niepożądanych odczynów poszczepiennych wymienionych w rozporządzeniu Ministra Zdrowia ? 11. W jaki sposób lekarz może wykluczyć nadwrażliwość na składniki szczepionki przed szczepieniem? Proszę wymienić konkretne badania, które można wykonać w celu wykluczenia nadwrażliwości na składniki szczepionki lub niedoborów odporności. 12. Czy prawdą jest, że Światowa Organizacja Zdrowia zaleca szczepienia ochronne ? Czy zaleca przymuszanie do szczepień ? Jeśli tak, to w jakiej formie ? 13. W świetle wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 9 maja 2023 r. SK 81/19 kalendarz szczepień nie stanowi źródła obowiązkowych szczepień w związku z powyższym w oparciu o jaką podstawę prawną (który artykuł) uważacie Państwo, że akurat te szczepienia są obowiązkowe i wymagalne w stosunku do naszego dziecka? 14. Czy Minister Zdrowia wydając rozporządzenie w sprawie szczepień obowiązkowych zastępujące uchylony przez Trybunał Konstytucyjny komunikat Głównego Inspektora Sanitarnego dokonał analizy sytuacji epidemiologicznej zgodnie z treścią art. 17 ust 10 ustawy o zwalczaniu chorób zakaźnych ? 15. Jeśli tak, to gdzie możemy zapoznać się z tą analizą ? 16. Jeśli nie ma analizy zawartej w delegacji ustawowej upoważniającej Ministra Zdrowia do wydania rozporządzenia, to czy takie rozporządzenie jest zgodne z Konstytucją RP ? 17. Z czego wynika różnica w zakresie szczepień obowiązkowych w dwóch sąsiadujących ze sobą państwach z zapewnionym w ramach Unii Europejskiej prawem do swobodnego przepływu osób np. w Niemczech jedno szczepienie obowiązkowe od 2017 r., w Polsce dziecko otrzymuje ponad 40 dawek szczepień ? W odpowiedzi na powyższy wniosek pismem z 26 marca 2025 r., PPIS kolejno odniósł się do postawionych we wniosku pytań wyjaśniając, że: 1. Pytanie nie stanowi informacji publicznej w rozumieniu art. 6.u.d.i.p. 2. Organ nie prowadzi statystyk i nie posiada danych w zakresie zadanego pytania. 3. Organ nie prowadzi statystyk i nie posiada danych w zakresie zadanego pytania. 4. Organ nie prowadzi statystyk i nie posiada danych dotyczących odroczonych przez lekarza szczepień. Pozostała część pytania nr 4 nie stanowi informacji publicznej w rozumieniu art. 6.u.d.i.p. 5. 0. 6. Rok 2024 - 0, Rok 2023 - 0, Rok 2022 - 0, Rok 2021 - 0, Rok 2020 - 0. Na terenie działania organu w ciągu ostatnich 5 lat nie odnotowano zgonu wśród dzieci i dorosłych do 19 roku życia do 4 tygodni od szczepienia. 7. Rok 2024 - NOP ciężki - 0, Rok 2023 - NOP ciężki - 0, Rok 2022 - NOP ciężki - 0, Rok 2021 - NOP ciężki - 0, Rok 2020 - NOP ciężki - 0, 8. Organ nie prowadzi statystyk i nie posiada danych w zakresie zadanego pytania, ponadto pytanie nie stanowi informacji publicznej w rozumieniu art. 6.u.d.i.p. 9. Pytanie nie stanowi informacji publicznej w rozumieniu art. 6.u.d.i.p. Niemniej organ informuje, iż profilaktyka przed chorobami epidemicznymi jest konstytucyjnym obowiązkiem władz publicznych (art. 68 ust. 4 Konstytucji RP). 10. Pytanie nie stanowi informacji publicznej w rozumieniu art. 6.u.d.i.p. Niemniej PPIS informuje, iż w ustawie z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi (t.j.: Dz. U. z 2024 r., poz. 924 ze zm.) został określony sposób ubiegania się o świadczenie kompensacyjne w przypadku gdy w wyniku szczepienia ochronnego, o którym mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 3 ust. 4 pkt 2, art. 17 ust. 10 albo art. 46 ust. 4 pkt 7, u osoby, u której zostało przeprowadzone to szczepienie, wystąpiły w ciągu 5 lat od dnia podania szczepionki lub szczepionek działania niepożądane wymienione w Charakterystyce Produktu Leczniczego, o której mowa w ustawie z dnia 6 września 2001 r. - Prawo farmaceutyczne. Natomiast za śmierć w wyniku wystąpienia niepożądanego odczynu poszczepiennego można się ubiegać przed sądem powszechnym w trybie postępowania cywilnego jako roszczenie wobec podmiotów odpowiedzialnych za powstanie szkody - art. 417 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeksu cywilnego (t.j.: Dz. U. z 2022 r., poz. 1360). 11. Pytanie nie stanowi informacji publicznej w rozumieniu art. 6.u.d.i.p. Dotyczy ono wiedzy natury farmaceutycznej dotyczącej składu i procedury wytwarzania szczepionek oraz wiedzy medycznej w zakresie prawdopodobieństwa wystąpienia niepożądanych odczynów poszczepiennych, a także sposobów wykluczenia nadwrażliwości na składniki szczepionek. W zakresie wiedzy medycznej należy zasięgnąć informacji u lekarza sprawującego podstawową opiekę medyczną nad dzieckiem. 12. Pytanie nie stanowi informacji publicznej w rozumieniu art. 6.u.d.i.p, odnosi się do stanowiska organizacji międzynarodowej. Wiedza organu o stanowisku Światowej Organizacji Zdrowia w zakresie szczepień ochronnych oraz o zapisach prawa krajowego i ich właściwej interpretacji wykracza poza pojęcie informacji publicznej. Działalność organizacji międzynarodowej nie dotyczy ani polskich władz, ani kwestii gospodarowania mieniem publicznym. Obowiązujące powszechnie przepisy prawa krajowego nie stanowią materii informacji publicznej. Są one dostępne w oficjalnych publikatorach takich jak Dzienniki Ustaw, Monitory Polskie i Dziennikach Urzędowych. Ponadto, z przepisów u.d.i.p. nie wynika, by w trybie i na zasadach przewidzianych w tej ustawie organ był obowiązany dokonywać ocen dotyczących wykładni prawa krajowego i jego zgodności z Konstytucją RP. Organ nie ma także w trybie u.d.i.p. obowiązku, by udzielać porad prawnych lub medycznych, czy też oceniać racjonalność lub celowość regulacji stanowiących podstawę swego działania (wyrok WSA w Gdańsku z dnia 2 marca 2023 r., sygn. III SAB/Gd 9/23). 13. Pytanie nie stanowi informacji publicznej w rozumieniu art. 6.u.d.i.p. Niemniej organ powołując się wyrok WSA w Gdańsku z dnia 25.01.2025 r. III SA/Gd 508/24 wskazuje, że obowiązek poddania się szczepieniu ochronnemu wynika z mocy prawa. Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b u.ch.z. osoby przebywające na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej są obowiązane na zasadach określonych w ustawie do poddawania się szczepieniom ochronnym, co należy rozumieć zgodnie z art. 2 pkt 26 u.ch.z. jako podanie szczepionki przeciw chorobie zakaźnej w celu sztucznego uodpornienia przeciwko tej chorobie. W przypadku osoby nieposiadającej pełnej zdolności do czynności prawnych odpowiedzialność za wypełnienie obowiązków, o których mowa w ust. 1, ponosi osoba, która sprawuje pieczę nad osobą małoletniego lub bezradną, albo opiekun faktyczny w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy z 6 listopada 2008 r. o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta (art. 5 ust. 2 u.ch.z.). Realizację wyrażonego w przytoczonych przepisach obowiązku konkretyzują przepisy u.ch.z. zamieszczone w rozdziale IV poświęconym szczepieniom ochronnym. W myśl art. 17 ust. 1 u.ch.z. osoby określone na podstawie ust. 10 pkt 2 obowiązane są do poddawania się szczepieniom ochronnym przeciw chorobom zakaźnym określonym na podstawie ust. 10 pkt 1, zwanymi dalej "obowiązkowymi szczepieniami ochronnymi". 14. Pytanie nie stanowi informacji publicznej w rozumieniu art. 6.u.d.i.p. 15. Pytanie nie stanowi informacji publicznej w rozumieniu art. 6.u.d.i.p. 16. Pytanie nie stanowi informacji publicznej w rozumieniu art. 6.u.d.i.p. 17. Pytanie nie stanowi informacji publicznej w rozumieniu art. 6.u.d.i.p. Nadto organ nadmienił, że informacje na temat szczepień znajdują się na stronie internetowej Narodowego Instytutu Zdrowia Publicznego PZH, Ministerstwa Zdrowia, Głównego Inspektoratu Sanitarnego, Polskiego Towarzystwa Wakcynologii, Medycyny praktycznej/Szczepienie oraz kampanii "Zaszczep się wiedzą". Pismem z 7 kwietnia 2025 r. E. Z. (dalej "skarżący"), reprezentowany przez adwokata, zaskarżył bezczynność PPIS w zakresie nieudostępnienia informacji publicznej, o którą wnosił ww. pismem. Skarżący zarzucając organowi naruszenie art. 4 ust. 1 w zw. z art. 1 ust. 1, art. 2 ust. 2, art. 3 ust. 1 pkt 1 oraz art. 13 ust. 1 i 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej poprzez nieudostępnienie Informacji publicznej zawnioskował o: 1. zobowiązanie PPIS do rozpoznania wniosku o udostępnienie informacji publicznej skarżącemu i udzielenia informacji publicznej, 2. orzeczenie, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, 3. wymierzenie organowi grzywny na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a. w zw. w maksymalnej wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a., 4. zasądzenie kosztów postępowania według norm przypisanych, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego. W uzasadnieniu skargi wskazał, że organ w odpowiedzi na złożony przez niego wniosek o udostępnienie informacji publicznej w nikłym stopniu udzielił odpowiedzi na pytania w zakresie danych dotyczących szczepień ochronnych, odsyłając przy tym do publikacji. Dalej przytoczył tezy z orzecznictwa sądowoadministracyjnego dotyczące spraw z zakresu bezczynności i przewlekłości w postępowaniach administracyjnych podkreślając, że organ winien był udostępnić żądaną informację publiczną albo wydać decyzję o odmowie jej udostępnienia. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o odrzucenie skargi w całości, ewentualnie o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 119 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 – j.t.), dalej "p.p.s.a." sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Stan taki miał miejsce w rozpoznawanej sprawie i stąd orzeczenie zapadło na posiedzeniu niejawnym (art. 120 p.p.s.a.). Właściwość sądów administracyjnych w sprawach wniosków o udzielenie informacji publicznej wynika z przepisu art. 21 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r. poz. 902 – t.j.) dalej "u.d.i.p." lub "ustawa", stanowiącego, że do skarg rozpatrywanych w postępowaniach o udostępnienie informacji publicznej stosuje się przepisy p.p.s.a. Stosownie do treści art. 3 § 1 p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach niepodejmowania przez organy administracji nakazanych prawem aktów lub czynności w sprawach indywidualnych (art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a.). Odnosząc się w pierwszej kolejności do kwestii formalnych, wskazać należy, że stosownie do treści art. 52 § 1 p.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. W przypadku skargi na bezczynność organu w zakresie udostępnienia informacji publicznej nie jest jednak konieczne uprzednie wzywanie do usunięcia naruszenia prawa lub obecnie ponaglenia (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 listopada 2011 r., sygn. akt I OSK 1991/12 i z dnia 24 maja 2006 r., sygn. akt I OSK 601/05 oraz postanowienie z dnia 23 kwietnia 2010 r., sygn. akt I OSK 646/10). Wobec powyższego skarga była dopuszczalna i podlegała merytorycznemu rozpoznaniu. W rozpatrywanej sprawie nie jest sporne, iż skarżący wystąpił z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej, a w odpowiedzi na ten wniosek organ wystosował do skarżącego pismo o opisanej na wstępie treści. Sporne pomiędzy organem oraz skarżącym jest to, czy w powyższy sposób organ należycie wywiązał się z ciążącego na nim obowiązku udostępnienia informacji publicznej. W pierwszej kolejności należy podkreślić, iż na podstawie art. 61 Konstytucji RP obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Ograniczenie powyższego prawa, może nastąpić wyłącznie ze względu na określoną w ustawach ochronę wolności i praw innych osób, jak i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa. Jak wynika natomiast z u.d.i.p., udostępnieniu podlega treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organu władzy publicznej bądź w jakikolwiek sposób dotyczących organu, bez względu na to, co jest ich przedmiotem. Wobec powyższego, w pojęciu informacji publicznej mieści się zarówno treść dokumentów bezpośrednio wytworzonych przez organ, jak i tych, których organ używa przy realizacji przewidzianych prawem zadań, nawet gdy nie pochodzą wprost od niego. Przykładowy katalog informacji publicznych zawiera art. 6 u.d.i.p., przy czym użycie słów "w szczególności" w treści tego przepisu wyraźnie wskazuje, że nie jest to katalog zamknięty. Wniosek o udzielenie informacji publicznej powinien być załatwiony albo przez udzielenie żądanych informacji (w formie czynności materialno-technicznej) albo przez wydanie decyzji o odmowie jej udostępnienia na podstawie art. 16 ust. 1 u.d.i.p. albo przez zawiadomienie wnioskodawcy, że żądana informacja nie może być udzielona w trybie ustawy albo przez wydanie decyzji o umorzeniu postępowania w sytuacji określonej w art. 14 ust. 2 u.d.i.p. i per analogiam w sytuacji określonej w art. 15 ust. 2 u.d.i.p., gdy wnioskujący wycofa uprzednio złożony wniosek. Art. 16 ust. 1 u.d.i.p. ma przy tym zastosowanie tylko wówczas, gdy konieczna jest odmowa udzielenia informacji lub umorzenie postępowania i spełniony jest warunek przedmiotowy (informacja ma charakter informacji publicznej) i podmiotowy (podmiot jest zobowiązany do udzielenia informacji publicznej). Jeżeli zaś wnioskodawca żąda udzielenia informacji, które nie są informacjami publicznymi lub takich informacji publicznych, w stosunku do których tryb dostępu odbywa się na odrębnych zasadach, organ nie ma obowiązku wydawania decyzji o odmowie udzielenia informacji, lecz zawiadamia wnoszącego, że żądane dane nie mieszczą się w pojęciu objętym przedmiotową ustawą lub że jej przepisy nie znajdują zastosowania ze względu na odmienne tryby dostępu. Ustawa stanowi, że jeżeli adresat wniosku dysponuje żądaną informacją publiczną, winien on - zgodnie z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. - udostępnić tę informację bez zbędnej zwłoki, nie później niż w terminie 14 dni od dnia otrzymania wniosku. Jeżeli natomiast informacja publiczna nie mogła być udostępniona w tak ustalonym terminie, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia wnioskodawcę o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 2 u.d.i.p.). W rozpatrywanej sprawie nie wzbudziło ani sporu między stronami, ani wątpliwości Sądu, że PPIS jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej. Podmiotami zobowiązanymi do udostępnienia informacji są bowiem władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne (art. 4 ust. 1 u.d.i.p.). Do organów władzy publicznej niewątpliwie należą państwowi powiatowi inspektorzy sanitarni, którzy – jako organy rządowej administracji zespolonej w powiecie – wykonują zadania Państwowej Inspekcji Sanitarnej określone w rozdziale 1 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (t.j. Dz.U. z 2024 r., poz. 416). Objęte wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej dane dotyczyły szczepień ochronnych. Część z nich odnosiła się do zasad, sposobu i skutków realizacji programu obowiązkowych szczepień ochronnych na terenie właściwości organu (w zakresie punktów 2-8), część koncentrowała się na kwestiach wiedzy medycznej z zakresu wakcynologii (informacje żądane w punktach 1, 11, 12 i 17), jak i wykładni przepisów prawa (informacja zażądana w punkcie 9). Zadano także pytania dotyczące instrumentów prawnych przysługujących obywatelom związanych z dochodzeniem odszkodowań (informacja opisana w punkcie 10). Inne pytania dotyczyły indywidualnego przypadku dziecka skarżącego (pkt 13) oraz danych z zakresu funkcjonowania innego organu (pkt 14-16). W ocenie Sądu, PPIS udzielił w określonym ustawą terminie odpowiedzi w zakresach mieszczących się w pojęciu informacji publicznej (pkt 2 – 8). W pozostałych przypadkach (pkt 1 i 9 - 17) poinformował wnioskodawcę, że żądana informacja nie ma charakteru informacji publicznej w rozumieniu u.d.i.p. Przy czym w przypadku pytań nr 2, 3, 4 i 8 organ wskazał, że żądanych informacji nie posiada i nie prowadzi w tym zakresie rejestrów. Stanowi to właściwe załatwienie wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Powiadomienie wnioskodawcy o nieposiadaniu danych objętych wnioskiem uwalnia podmiot zobowiązany od zarzutu bezczynności w sprawie, albowiem z oczywistych względów nie można oczekiwać udostępnienia danych, którymi podmiot ten nie dysponuje. Udzielone odpowiedzi Sąd uznał za wyczerpujące. Informacja w zakresie okresu utrzymywania się odporności po zaszczepieniu na poszczególne choroby oraz informacja o sposobach wykluczania nadwrażliwości na składniki preparatów szczepiennych dotyczy kwestii związanych z wiedzą medyczną i farmakologiczną (przede wszystkim wakcynologiczną) i nie podlega udostępnieniu w ramach uprawnień wynikających z u.d.i.p. Informacje w tym zakresie dostępne są u podmiotów dysponujących fachową wiedzą w zakresie szczepień, ale i w powszechnie dostępnych źródłach wiedzy medycznej. Organ prawidłowo zakwalifikował także część pytań skarżącego jako nieposiadające waloru informacji publicznej. W szczególności informacje w zakresie relacji obowiązku szczepiennego do art. 47 Konstytucji RP nie są informacją publiczną, albowiem funkcją dostępu do informacji publicznej nie jest wykładanie wnioskodawcy norm prawnych ani też przedstawianie stanowiska organu co do zgodności z Konstytucją RP oraz stosowalności danych przepisów. Poza zakresem pojęcia informacji publicznej mieści się też wiedza organu o przepisach prawa krajowego i ich właściwej interpretacji. Z kolei w kwestii cywilnoprawnej (odszkodowania za ewentualne wystąpienie NOP), a w ramach ciążących na organie obowiązków związanych z udostępnianiem informacji publicznej, nie jest udzielanie porad prawnych co do przysługujących wnioskodawcy instrumentów procesowych w postępowaniach sądowych. Prawidłowo też uznano, że nie są jest informacją publiczną stanowiska i zalecenia organizacji międzynarodowych (WHO), albowiem działalność tych organizacji nie dotyczy polskich władz i gospodarowania mieniem publicznym. Podobnie nie sposób uznać, że PPIS jest dysponentem informacji publicznej dotyczącej działań centralnych organów administracji państwowej realizujących swoje ustawowe kompetencje (tutaj: Ministra Zdrowa). Również informacji dotyczącej oceny konkretnego przypadku (tutaj: dziecka skarżącego) nie sposób zaliczyć do przedmiotu informacji publicznej. Zarówno treść odpowiedzi na wniosek skarżącego z 26 marca 2025 r., jak i data wpływu wniosku (17 marca 2025 r.) potwierdzają, że wniosek został załatwiony w ustawowym terminie. Prawidłowość postępowania organu przejawiła się zatem zarówno w aspekcie merytorycznym, jak i w terminowości odpowiedzi. W żadnej mierze nie zasługuje na uwzględnianie twierdzenie skargi jakoby organ "w nikłym stopniu udzielił odpowiedzi na pytania, odsyłając do publikacji". Odpowiedzi udzielone przez organ były adekwatne do zadanych pytań. Przy czym nie sposób nie dostrzegać, iż opisane w skardze "odesłanie do publikacji" nie dotyczy danych mieszczących się w pojęciu informacji publicznej lecz obszernie artykułowanych przez skarżącego wątpliwości co do obowiązku szczepień. Stąd należy uznać, iż miały one charakter jedynie informacyjny i zmierzały do umożliwienia skarżącemu dotarcia do poszukiwanej wiedzy także w tych przypadkach gdy oczekiwane dane nie mieszą się w zakresie pojęcia informacji publicznej zdefiniowanym w u.d.i.p. W związku z tym orzeczono na podstawie art. 151 p.p.s.a. o oddaleniu skargi. Przywołane w uzasadnieniu wyroki dostępne są w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie: www.orzeczenia.nsa gov.pl.