I SO/Sz 4/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie Przewodniczący sędzia WSA Wiesława Achrymowicz po rozpoznaniu w Wydziale I w dniu 31 lipca 2024 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku B. P. o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie ze skargi B. P. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] maja 2024 r. nr [...] w przedmiocie zarzutów w sprawie egzekucji administracyjnej postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. B. P. (skarżąca) wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia. Uzasadniała, że egzekucja pozbawi ją majątku i spowoduje trudne do odwrócenia skutki. Zaznaczyła, że żyje na bardzo niskim poziomie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2024.935 - P.p.s.a.) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże w myśl art. 61 § 3 P.p.s.a. sąd, na wniosek strony skarżącej, może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego prawa do złożenia wniosku do sądu w tej kwestii. Sąd może również wstrzymać wykonanie aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Przytoczony art. 61 § 3 P.p.s.a. zawiera regulację stanowiącą odstępstwo od ogólnej zasady, według której ostateczna decyzja, postanowienie podlegają wykonaniu. Jednak należy pamiętać, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego rozstrzygnięcia może dotyczyć tylko takiego, które - co do zasady - nadaje się do wykonania i takiego wykonania wymaga. Przez pojęcie wykonania należy rozumieć uzyskanie - w sposób dobrowolny lub przymusowy - takiego stanu rzeczy, który okaże się zgodny z rozstrzygnięciem organu. Zasadniczo wykonalność dotyczy tylko takich rozstrzygnięć organów, które zawierają nakazy bądź zakazy określonych zachowań dla ich adresatów. Rozpatrywany wniosek skarżącej o wstrzymanie wykonania dotyczy postanowienia oddalającego zarzuty w sprawie egzekucji administracyjnej. Zaskarżone postanowienie jest wyrazem stanowiska wierzyciela odnośnie do zarzutów zgłoszonych przez skarżącą w sprawie egzekucji administracyjnej. Takie stanowisko wierzyciela, co do zasady, nie podlega wykonaniu ani dobrowolnemu, ani w trybie przymusu egzekucyjnego. Tymczasem rozważany art. 61 § 3 P.p.s.a. stanowi ściśle o wykonalności, nie o każdej postaci skuteczności zaskarżonego rozstrzygnięcia. W konsekwencji postanowienie objęte skargą w niniejszej sprawie nie może być przedmiotem wstrzymania wykonania na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a. Przepis ten zawiera szczególną instytucję, a więc jej przesłanki należy ściśle interpretować i stosować je wyłącznie w odniesieniu do rozstrzygnięć wykonalnych w powyższym rozumieniu. Innymi słowy, wstrzymanie wykonania może dotyczyć tylko takiego rozstrzygnięcia organu, które jest objęte skargą i jednocześnie podlega wykonaniu dobrowolnemu bądź przymusowemu. Stanowisko wierzyciela dotyczące zarzutów w sprawie egzekucji administracyjnej takiemu wykonaniu nie podlega ze swej istoty. W następstwie, co do zasady, do zaskarżonego stanowiska wierzyciela nie znajduje zastosowania art. 61 § 3 P.p.s.a. Na zakończenie należy zaznaczyć, że instytucja wstrzymania wykonania przewidziana w art. 61 § 3 P.p.s.a. nie może zastępować instytucji zawieszenia postępowania egzekucyjnego. Są to odrębne instytucje prawa procesowego i każda z tych instytucji jest oparta na odrębnych ustawowych przesłankach. Wbrew oczekiwaniom skarżącej, art. 61 § 3 P.p.s.a. nie daje sądowi podstaw do zawieszenia postępowania egzekucyjnego. W analizowanych okolicznościach faktycznych i prawnych skarżąca wystąpiła o zastosowanie art. 61 § 3 P.p.s.a. nieadekwatnie do przesłanek zawartych w tym przepisie. Z tych powodów, wobec niezaistnienia przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a., należało postanowić jak w sentencji przy zastosowaniu art. 61 § 5 tej ustawy.