II SA/Sz 1/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Wojciechowska Sędziowie Sędzia WSA Patrycja Joanna Suwaj (spr.), Asesor WSA Krzysztof Szydłowski Protokolant starszy inspektor sądowy Anita Jałoszyńska po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 4 kwietnia 2024 r. sprawy ze skargi I. S. i A. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Szczecinie z dnia 24 października 2023 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego w sprawie lokalizacji inwestycji celu publicznego I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Szczecinie na rzecz skarżących I. S. i A. S. solidarnie kwotę 500 (pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. 1. Z wnioskiem o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego dla inwestycji polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej operatora P. o oznaczeniu nr G. na działce nr [...], obręb geodezyjny [...], gm. G., wystąpił pełnomocnik inwestora, P. Sp. z o.o. z siedzibą w W.. 2. Po przeprowadzeniu postępowania decyzją nr 20/2022 z 04.11.2022 r. Burmistrz G. ustalił na rzecz P. Sp. z o.o. lokalizację inwestycji celu publicznego. W uzasadnieniu Organ wskazał, że inwestycja jest zgodna z przepisami ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i przepisami odrębnymi. 3. Od ww. decyzji Organu I instancji odwołanie złożyli D. B. i I. S.. D. B. wskazał, że inwestycja może wpłynąć na zdrowie i warunki życia osób mieszkających na działce nr [...]. Ponadto wskazał, że Organ I instancji oparł się o dokumentację przekazaną przez inwestora i nie dokonał własnych ustaleń. Powyższe skutkowało naruszeniem art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. Odwołujący wniósł o uchylenie decyzji organu I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. I. S. wyraziła niezadowolenie z wydanej decyzji. W uzasadnieniu wskazała, że jest właścicielką działki sąsiedniej, a inwestycja zagraża zdrowiu i życiu jej, i jej rodziny. 4. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Szczecinie decyzją z 20.03.2023 r., znak: SKO/Ma/420/5502/2022 uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę Organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia, a także umorzyło postępowanie odwoławcze z odwołania I. S.. W uzasadnieniu Kolegium przytoczyło definicję strony w postępowaniu o ustalenie lokalizacji celu publicznego i wyjaśniło powody dla których za stronę nie można było uznać I. S.. Poza tym, w ocenie Kolegium postępowanie Organu I instancji zawierało brak, gdyż Organ I instancji nie przeprowadził analizy, o której mowa w art. 53 ust. 3 ustawy o planowaniu. 5. Po ponownie przeprowadzonym postępowaniu Burmistrz G. 24.07.2023 r. wydał decyzję, w której ustalił na rzecz inwestora warunki lokalizacji inwestycji celu publicznego. 6. Od tej decyzji odwołanie złożyli M. i D. B., którzy decyzji Organu I instancji zarzucili naruszenie przepisów o ochronie środowiska, zasady dobrego sąsiedztwa, a także wskazali na osuwanie się mas ziemnych na terenie inwestycji. Odwołania złożyli również I. S. i A. S. (dalej przywoływani jako: "Skarżący"). 7. Decyzją z dnia 24 października 2023 r. nr SKO/Ma/420/3417/2023, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Szczecinie, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1, art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2000 ze zm.) oraz art. 50 ust. 1, art. 53 ust. 3 i art. 56 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2022 r., poz. 503), po rozpoznaniu odwołania M. B. i D. B., oraz Skarżących od decyzji nr 20/2022 Burmistrza G. z 24.17.2023 r., znak: [...], ustalającej na rzecz P. sp. z o.o. z siedzibą w W. lokalizację inwestycji celu publicznego polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej operatora P. o oznaczeniu nr [...] na działce nr [...], obręb geodezyjny S. , gm. G., orzekło w pkt 1 o utrzymaniu w całości w mocy zaskarżonej decyzji Organu I instancji; w pkt 2 o umorzeniu postępowania odwoławczego wywołanego odwołaniem Skarżących. W pierwszej kolejności Organ odwoławczy wskazał, że ustawa o planowaniu została zmieniona na mocy art. 1 ustawy z dnia 7 lipca 2023 r. o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1688). Na podstawie art. 59 ww. ustawy do spraw dotyczących wydania decyzji o warunkach zabudowy, wszczętych i niezakończonych decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, stosuje się przepisy ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu dotychczasowym. Wobec tego, że przedmiotowe postępowanie zostało wszczęte przed wejściem w życie ustawy zmieniającej, a decyzja ostateczna jeszcze w niniejszej sprawie nie została wydana do załatwienia niniejszej sprawy stosuje się przepisy w brzmieniu dotychczasowym. Następnie Organ uznał, że należy podać ocenie status podmiotu, który wniósł odwołanie od decyzji oraz termin złożenia odwołania i przywołał na tę okoliczność treść art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. oraz art. 105 § 1 k.p.a. SKO przypomniało, że Organ I instancji o wydanej decyzji zawiadomił poprzez obwieszczenie, które nastąpiło 24.07.2023 r., bieg czternastodniowego terminu na złożenie odwołania rozpoczął się 08.08.2023 r. M. B. i D. B. złożyli odwołanie 01.08.2023 r. Mimo, że M. B. i D. B. złożyli odwołanie przed rozpoczęciem biegu terminu Organ odwoławczy przyjął, że wnieśli oni odwołanie z zachowaniem terminu. Organ wskazał, że jak wynika z akt sprawy, odwołujący M. B. i D. B., jako współwłaściciele działki nr [...] są właścicielami jednej z działek graniczących z terenem planowanej inwestycji, i w związku z tym przysługuje im przymiot strony. Z kolei Skarżący, zdaniem Organu, nie są właścicielami działek sąsiadujących z terenem inwestycji. Organ jednocześnie wskazał również na zmianę jaka zaszła z dniem 04.06.2022 r. w przepisach rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 5 maja 2022 r. zmieniającym rozporządzenie w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U.2022.1071) uchylono m.in. § 3 ust. 1 pkt 8 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Organ podkreślił, że od 04.06.2022 r. instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne emitujące pola elektromagnetyczne, nie są zaliczane ani po przedsięwzięć mogących zawsze znacząco ani też mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Jednocześnie z dniem 04.06.2022 r. do stron nie można zaliczyć osób, które są właścicielami działek znajdujących się w odległościach, o których była mowa w uchylonym § 3 ust. 1 pkt 8 lit. a-g. Stąd Organ uznał, że stwierdzenie braku legitymacji (interesu prawnego) po stronie podmiotu składającego odwołanie skutkuje obowiązkiem organu odwoławczego umorzenia postępowania odwoławczego w stosunku do Skarżących na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. W dalszej kolejności Organ odwoławczy zaprezentował argumentację merytoryczną odnoszącą się do prawidłowości działania Organu I instancji w zakresie oceny wniosku o ustalenie lokalizacji celu publicznego i decyzji wydanej przez ten Organ, popierając stanowisko Burmistrza G.. 8. Niezadowoleni z treści rozstrzygnięcia skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wywiedli Skarżący, zarzucając jej: 1) naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik postępowania, tj. a) art. 7, art. 77 §1 K.p.a. w zw. z art. 28 K.p.a. oraz art. 53 ust. 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez brak uwzględnienia faktu, że Skarżący są właścicielami działki nr [...], bezpośrednio sąsiadującej z działką inwestycyjną oraz faktu, że Skarżący A. S. jest współwłaścicielem działki nr [...], także sąsiadującej z działką inwestycyjną, co doprowadziło do błędnego stwierdzenia o braku legitymacji (interesu prawnego) w postępowaniu odwoławczym po stronie Skarżących. b) art. 7, art. 77 § 1 K.p.a., art. 107 K.p.a. poprzez brak wyjaśnienia dlaczego organ uznał, że właściciele działki [...] – Skarżący oraz współwłaściciel działki nr [...] nie są stroną, skoro działka nr [...] jak i działka [...] bezpośrednio styka się i sąsiaduje z działką. c) art. 138 § 1 pkt 3 K.p.a. poprzez umorzenie postępowania odwoławczego podczas gdy takie umorzenie było niesłuszne i bazowało na błędnym ustaleniu, że Skarżący nie są właścicielami nieruchomości sąsiadującej z działką nr [...]. 2) naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: a) art. 53 ust. 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez brak merytorycznego rozstrzygnięcia odwołania i błędne umorzenie postępowania odwoławczego, b) art. 6 ust. 2 pkt 2 u.p.z.p. w zw. z art. 28 K.p.a. poprzez brak uwzględnienia, że Skarżący jako właściciele działki nr [...] mają interes prawny przy zagospodarowaniu terenu należącego do innych osób – działki nr [...]. Skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu Skarżący podkreśli, że są właścicielami działki nr [...], bezpośrednio sąsiadującej z działką inwestycyjną. Z niezrozumiałych dla Skarżących względów Organ ustalił, że działki tej nie należy brać pod uwagę jako działki bezpośrednio sąsiadującej z działką [...] – inwestycyjną. Organ także nie uwzględnił faktu, że Skarżący A. S. jest współwłaścicielem działki nr [...], sąsiadującej z działką inwestycyjną. Dodatkowo Skarżący wskazali na obniżenie wartości ich nieruchomości oraz pogorszenie warunków życia mieszkańców planowaną inwestycją. 9. W odpowiedzi na skargę Organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. 10. Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych określone w 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2492 z późn. zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 – dalej: P.p.s.a.), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. 11. W rozpatrywanej sprawie Organ I instancji na wniosek Inwestora wydał decyzję ustalającą lokalizację inwestycji celu publicznego dla inwestycji polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej z niezbędną infrastrukturą techniczną na działce oznaczonej nr [...] z obrębu geodezyjnego S. , gmina G.. Natomiast Organ odwoławczy po rozpatrzeniu odwołań wydał decyzję o dwojakim rozstrzygnięciu. W odniesieniu do podmiotów, u których nie dopatrzył się statusu strony - umorzył postępowanie odwoławcze, natomiast względem podmiotu, na którego nieruchomości stwierdzono oddziaływanie planowanej inwestycji (tj. współwłaścicieli działki oznaczonej nr [...]), po merytorycznym rozpatrzeniu odwołania - utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. 12. Na wstępie wywodu należy nakreślić ramy prawne sprawy. Materialnoprawną podstawę skarżonej decyzji stanowił art. 56 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 977 z późn. zm.) zgodnie z którym inwestycja celu publicznego jest lokalizowana na podstawie planu miejscowego, a w przypadku jego braku - w drodze decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Warunek, o którym mowa w art. 61 ust. 1 pkt 4, stosuje się odpowiednio. Jak wynika z art. 53 ust. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym właściwy organ w postępowaniu związanym z wydaniem decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dokonuje analizy: 1) warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych; 2) stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji. Jak przy tym wynika z art. 53 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w określonych zakresach decyzja podlega opiniowaniu przez właściwe organy. Jednocześnie jak wynika z art. 56 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie można odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi. Przepis art. 1 ust. 2 nie może stanowić wyłącznej podstawy odmowy ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego. Następnie Organ uznał, że należy podać ocenie status podmiotu, który wniósł odwołanie od decyzji oraz termin złożenia odwołania i przywołał na tę okoliczność treść art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. oraz art. 105 § 1 k.p.a., Organ podkreślił, że skutecznie złożyć odwołanie, a więc zainicjować postępowanie odwoławcze, może jedynie strona tego postępowania. Zarówno w orzecznictwie, jak i w judykaturze utrwalony jest pogląd, zgodnie z którym odwołanie wniesione przez podmiot, który twierdzi, że zaskarżona decyzja dotyczy jego interesu prawnego lub obowiązku, powinno być rozpatrzone przez organ odwoławczy. W odmiennym przypadku, tj. przy stwierdzeniu w toku postępowania odwoławczego, że podmiot nie ma interesu prawnego w sprawie, organ odwoławczy na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odwoławczego. Ustawa o planowaniu nie zawiera szczególnego unormowania odnoszącego się do pojęcia strony postępowania w sprawie ustalenia warunków lokalizacji inwestycji celu publicznego. Dlatego dla ustalenia stron omawianego postępowania konieczne jest, zdaniem Organu odwoławczego, posłużenie się przepisem art. 28 k.p.a., który stanowi, że stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Istotą tak rozumianego interesu prawnego jest ustalenie związku o charakterze materialnoprawnym między obowiązującą normą prawną a sytuacją konkretnego podmiotu w zakresie prawa materialnego. Mieć interes prawny w postępowaniu administracyjnym znaczy więc to samo, co ustalić przepis prawa materialnego, na podstawie którego można skutecznie żądać czynności organu z zamiarem zaspokojenia jakiejś własnej potrzeby albo żądać zaniechania lub ograniczenia czynności organu, sprzecznych z potrzebami danego podmiotu - strony postępowania. Przy czym podkreślenia wymaga, że przy ocenie, czy dana osoba jest stroną postępowania nie ma znaczenia, czy został naruszony interes prawny tej osoby, a jedynie to, czy interes taki osobie przysługuje (por. wyrok NSA z 09.06.2014 r., II OSK 46/13, CBOSA). Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z 25.09.1995 r., VI SA 13/95 (ONSA nr 4 z 1995 r., poz. 154) wyjaśnił, że stroną postępowania o ustalenie warunków zabudowy mogą być właściciele lub użytkownicy wieczyści sąsiednich działek. Przymiot strony mają również ci właściciele (użytkownicy wieczyści) działek, na które potencjalnie oddziałuje dana inwestycja. 13. Jak wynika z akt sprawy, Organ I instancji o wydanej decyzji zawiadomił poprzez obwieszczenie. Zawiadomienie uważa się za dokonane po upływie czternastu dni od dnia, w którym nastąpiło publiczne obwieszczenie, inne publiczne ogłoszenie lub udostępnienie pisma w Biuletynie Informacji Publicznej. Obwieszczenie nastąpiło 24.07.2023 r., bieg czternastodniowego terminu na złożenie odwołania rozpoczął się 08.08.2023 r. M. B. i D. B. złożyli odwołanie 01.08.2023 r. Mimo, że M. B. i D. B. złożyli odwołanie przed rozpoczęciem biegu terminu Organ odwoławczy, w ocenie Sądu trafnie przyjął, że wnieśli oni odwołanie z zachowaniem terminu. W orzecznictwie przyjmuje się bowiem, że strona ma prawo skorzystania z wniesienia odwołania od decyzji nieostatecznej najwcześniej od dnia publicznego ogłoszenia o jej wydaniu, w jej interesie może być, aby z tego prawa skorzystać możliwie jak najszybciej. Termin do wniesienia odwołania dla stron zawiadamianych w trybie publicznego ogłoszenia o wydaniu decyzji ujęty w przepisie art. 49 k.p.a. ma znaczenie dla określenia terminu końcowego do wniesienia środka zaskarżenia, nie zaś terminu początkowego (wyrok WSA w Rzeszowie z 24.07.2018 r., II SA/Rz 482/18). Organ odwoławczy trafnie także zauważył, iż szczególnie wobec publikacji decyzji poprzez obwieszczenie przed merytorycznym rozpatrzeniem wniesionych odwołań należało dokonać weryfikacji uprawnienia wnoszących poszczególne odwołania do zainicjowania postępowania odwoławczego. W tym zakresie słusznie także przyjęto, że warunkiem przypisania odwołującym statusu strony było stwierdzenie u nich interesu prawnego. Przy czym jak prawidłowo przyjął Organ odwoławczy, z ugruntowanego orzecznictwa wynika, iż w toku takiej oceny weryfikacji podlegało to czy nieruchomości należące do odwołujących graniczą z działką inwestycyjną względnie czy pozostają w obszarze oddziaływania inwestycji. Organ wyjaśnił, że stroną postępowania o ustalenie warunków zabudowy mogą być właściciele lub użytkownicy wieczyści sąsiednich działek. Przymiot strony mają również ci właściciele (użytkownicy wieczyści) działek, na które potencjalnie oddziałuje dana inwestycja. Organ wskazał, że jak wynika z akt sprawy, odwołujący M. B. i D. B., jako współwłaściciele działki nr [...] są właścicielami jednej z działek graniczących z terenem planowanej inwestycji, i w związku z tym przysługuje im przymiot strony. I na tym trafność dociekań i ustaleń Organu się kończy, bowiem nie wiadomo z jakich przyczyn Organ uznał, że Skarżącym nie przysługuje status strony. Zdaniem Organu - Skarżący, nie są właścicielami działek sąsiadujących z terenem inwestycji, co z uwagi na zebrany materiał dowodowy budzi poważne wątpliwości Sądu. 14. W pierwszej kolejności Sąd dostrzega, że akta sprawy Organu I instancji są nieponumerowane, co znacznie utrudnia Sądowi sprawne poruszenie się po aktach, zaś metryka sprawy nie zawiera wszystkich dokumentów zebranych w teczce i tym samym nie odpowiada wymogom z art. 66a K.p.a. Uchybienia tego nie dostrzegł Organ odwoławczy, który powinien odesłać akta Organowi I instancji celem uporządkowania, ponumerowania i uzupełnienia metryki. Burmistrz G. zaś powinien dbać o przestrzeganie obowiązujących go przepisów prawa. Z akt sprawy Organu I instancji wynika, iż pismami z dnia 23 września 2022 r. pan D. B. (zam. [...]) wniósł uwagi w sprawie budowy stacji bazowej telefonii komórkowej podnosząc iż mieszka w budynku zlokalizowanym 80 m od lokalizacji stacji, zaś Skarżący A. S. (zam. [...]) o uznanie go stroną postępowania i wskazał, że jest właścicielem sąsiadującej działki. Z mapy przedstawiającej rozlokowanie budynków na spornym terenie wynika, że S. [...] i {...} to ten sam budynek w zabudowie bliźniaczej, zlokalizowany na działce [...], bezpośrednio sąsiadującej z działka inwestycyjną. W aktach sprawy jednocześnie brak jest wydruków z ewidencji gruntów i budynków (do użytku wewnętrznego), z którego wynikałoby, że organ przeprowadził analizę sąsiadujących z działką inwestycyjną nieruchomości. Jest za to wydruk dotyczący działki [...] (działka inwestycyjna) oraz [...] (droga). Oba pochodzą z dnia 6 września 2022 i sporządzone zostały przez A. C.. Z pisma Burmistrza G. z dnia 6 października 2022 r. skierowanego do Skarżącego wynika, że przysługuje mu przymiot strony na zasadach określonych w art. 49 K.p.a. W wyniku wniesienia odwołania od decyzji Organu I instancji z dnia 4 listopada 2022 r. nr [...], ustalającej na rzecz Inwestora lokalizację inwestycji celu publicznego, Organ II instancji decyzją z dnia 20 marca 2023 r. nr SKO/Ma/420/5502/2022 w pkt 2 sentencji umorzył postepowanie odwoławcze w stosunku do Skarżącej. W tym miejscu Sąd zauważa, że Skarżąca nie zaskarżyła tego rozstrzygnięcia do sądu administracyjnego, stąd w tym zakresie stało się ono ostateczne. Niemniej jednak, czego Sąd nie może nie dostrzegać, z tej decyzji nie wynika zupełnie, z jakich powodów Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Szczecinie odmówiło przyznania Skarżącej przymiotu strony, gdyż brak jakichkolwiek ustaleń w tym zakresie widoczny jest i na etapie postępowania przed Organem I instancji, i przed Organem II instancji, który samodzielnego postepowania wyjaśniającego nie prowadził. Ponownie rozpoznając sprawę, Organ I instancji decyzją z dnia 24 lipca 2023 r. nr 20/2022 r. ustalił lokalizację inwestycji celu publicznego. W aktach sprawy znajduje się obwieszczenie opatrzone pieczęcią Burmistrza G. z dnia 24 lipca 2023 r. w sprawie zawiadomienia stron postępowania o wydaniu ww. decyzji, z adnotacją, że obwieszczenie wywieszono na tablicy ogłoszeń od 27.07.2023; daty zdjęcia obwieszczenia nie wskazano. W aktach sprawy brak także oświadczeń sołtysa wsi S. (jak to było w analogicznym poprzednio prowadzonym postepowaniu) o dacie umieszczenia i zdjęcia z tablicy ogłoszeń ww. obwieszczenia. Tych uchybień także nie dostrzegł Organ odwoławczy. W wyniku złożenia odwołań przez Skarżących, z akt sprawy Organu II instancji nie wynika, aby zgodnie z własnymi przecież poglądami, SKO w Szczecinie w toku postępowania weryfikacji poddało (a w przypadku braków w tym zakresie ustaliło we własnym zakresie) to, czy nieruchomości należące do odwołujących graniczą z działką inwestycyjną względnie czy pozostają w obszarze oddziaływania inwestycji. Organ odwoławczy poprzestał jedynie na powielaniu nieuzasadnionego twierdzenia Organu I instancji, że przymiot strony przysługuje jedynie p. B. , podczas gdy, jak to już Sąd wskazał, Skarżący już w początkowej fazie procesu administracyjnego wskazywał, że jest współwłaścicielem działki nr [...] (tej samej co p. B. – uznany za stronę). Wątpliwości Sądu co do rzetelności prowadzonego przez Organy obu instancji postępowania dowodowego budzi także nierozpoznanie sprawy w zakresie działki nr [...], której współwłaścicielami wg ich oświadczenia są Skarżący, a przecież ta działka, podobnie jak działka nr [...], graniczy z działką inwestycyjną (nr [...]). 15. Wobec takich braków na wstępnym etapie prowadzonego postępowania, niemożliwym staje się analiza przesłanek merytorycznych rozstrzygnięcia. Skoro ustalenie kręgu stron postepowania zostało dokonane z naruszeniem art. 28 K.p.a., to w konsekwencji weryfikacja odziaływania na sąsiednie inwestycje nie była dokonywana w oparciu o wystarczająco precyzyjne dane dotyczące inwestycji. Rozpatrując w ten sposób sprawę z pewnością Organy nie przyczyniają się do budowania zaufania do organów administracji publicznej. Z niewiadomych bowiem i dla stron i dla Sądu przyczyn – jednym współwłaścicielom graniczącej z nieruchomością inwestycyjną działki Organ przyznał, innym zaś odmówił jednego z podstawowych praw podmiotowych – możliwości uczestniczenia w procesie i obrony swoich praw. Wobec powyższego uznawszy, iż Organ odwoławczy dopuścił się istotnych naruszeń prawa procesowego, bowiem nie przeprowadził w wymaganym prawem zakresie postępowania wyjaśniającego, i oceny zgodności rozstrzygnięcia Organu I instancji z prawem, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. uchylił zaskarżona decyzję.