II SA/Sz 1001/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Mysiak, Sędziowie Sędzia WSA Barbara Gebel (spr.),, Sędzia NSA Elżbieta Makowska, Protokolant starszy sekretarz sądowy Joanna Białas-Gołąb, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 26 lutego 2015 r. sprawy ze skargi J. R. na decyzję Wojewody z dnia [...] r. nr [....] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzająca ją decyzję nr [...] Starosty z dnia [...] r., II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, III. zasądza od Wojewody na rzecz skarżącego J. R. kwotę [...] złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. W dniu [...] wpłynął do Starostwa Powiatowego w K. wniosek Spółki A. o udzielenie pozwolenia na budowę dla zamierzenia pod nazwą "Farma wiatrowa Zespół elektrowni wiatrowych. Etap III – linie kablowe 30 kV wraz z kablem sterowania energetycznego do wyprowadzenia energii elektrycznej z farmy wiatrowej [...]", zlokalizowanej na działkach nr [...] obręb K., gm. B. Do wniosku dołączono 4 egzemplarze projektu budowlanego podpisane przez osobę sporządzającą projekt i posiadającą stosowne uprawnienia, a nadto oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Dołączono także, między innymi, decyzję Wójta Gminy z dnia [...], Nr [...] ustalającą na rzecz Spółki A. środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia polegającego na budowie zespołu elektrowni wiatrowych "Farma wiatrowa 1" z infrastrukturą towarzyszącą koło miejscowości K. i W. wraz z przyłączeniową, kablową linią elektroenergetyczną 110 kV od planowanej stacji elektroenergetycznej GPO "[...]" SN/110 kV do istniejącej stacji elektroenergetycznej SE "[...]" 400/220/110, z jednoczesnym określeniem dalszych wymogów realizacji przedsięwzięcia. Mocą decyzji z dnia [...],Nr [...] Wójt Gminy przeniósł powyższą decyzję środowiskową na rzecz Spółki A. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] nr [...] umorzyło postępowanie wywołane odwołaniami M.J., J.R. i Stowarzyszenia [...] od decyzji środowiskowej Wójta Gminy z dnia [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. na skutek rozpatrzenia skargi M.J., J.R. i Stowarzyszenia A., wyrokiem z dnia 9 stycznia 2014 r., sygn. akt II SA/Sz 901/13 uchylił powołaną wyżej decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...]. Decyzją z dnia [...], Nr [...], wydaną na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267), zwanej dalej "K.p.a.", Starosta K. zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę na rzecz Spółki A., zwanej dalej "Spółką", dla zamierzenia pod nazwą "Farma wiatrowa. Zespół elektrowni wiatrowych. Etap III – linie kablowe 30 kV wraz z kablem sterowania energetycznego do wyprowadzenia energii elektrycznej z farmy wiatrowej [...]" w miejscowości W., na wskazanych we wniosku inwestora działkach, znajdujących się w obrębach [...], gm. [...]. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że na podstawie przedłożonych przez inwestora dokumentów (w tym projektu budowlanego oraz wydanej w dniu [...] decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia) ustalił strony postępowania, w jedenastu postępowaniach prowadzonych w sprawie budowy "Farmy wiatrowej. Zespół elektrowni wiatrowych.", w tym do jej etapu III, objętego przedmiotem niniejszej sprawy. Podkreślił, że realizacja inwestycji, nie spowoduje ograniczenia w zagospodarowaniu innych działek, niż te objęte zakresem inwestycji, a tym samym nie godzi w prawnie chroniony interes osób trzecich. Wyklucza to, zdaniem organu, przyznanie praw strony w postępowaniu Z.J. i M.J. Dodał, że brak jest podstaw prawnych do zakwalifikowania przedmiotowej inwestycji jako przedsięwzięcia mogącego znacząco lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko i przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, w tym obszaru Natura 2000. Organ zauważył, że zamiarem realizacji, na etapie objętym sprawą, jest linia kablowa 30 kV, a przy tym zamiarze budowlą (w rozumieniu art. 3 pkt 3 ustawy Prawo budowlane), jest elektrownia wiatrowa rozumiana jako całość, nie zaś jej poszczególne elementy. Organ stwierdził, że mamy do czynienia w sprawie z prawidłowym etapowaniem zamierzenia budowlanego, uwzględniającym zasady ochrony uzasadnionych interesów prawnych osób trzecich w szczególności ochronę przed uciążliwościami powodowanymi przez hałas, wibracje, zakłócenia elektryczne, promieniowanie. Starosta K. wskazał również, że w trakcie prowadzonego postępowania, zgodnie art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, sprawdził zgodność projektu budowlanego z ustaleniami określonymi w: - miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego Gminy Biesiekierz, zatwierdzonym uchwałą Nr XLVI/352/10 Rady Gminy Biesiekierz z dnia 27 września 2010 r., - ustaleniami ostatecznej decyzji Wójta Gminy B. z dnia [...] oraz z dnia [...] o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Organ stwierdził kompletność wniosku, według wymagań określonych w art. 32 ust. 4 i art. 33 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, jak również uznał, że projekt budowlany spełnia wymagania określone w art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane. J.R. wniósł odwołanie od powyższej decyzji Starosty K. z dnia [...]. Decyzji postawił zarzut naruszenia art. 7 i art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 1 i § 3 K.p.a., poprzez zaniechanie dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i zebrania w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego oraz poprzez wydanie decyzji w oparciu o zaskarżone decyzje - o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia i pozwolenie wodnoprawne. Ponadto odwołujący się zarzucił naruszenie ww. przepisów postępowania administracyjnego w związku z: - art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, poprzez stwierdzenie w decyzji, że projekt budowlany spełnia wymagania określone w powołanym przepisie, - art. 33 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, poprzez wydanie decyzji - pozwolenia na budowę, dla części inwestycji obejmującej obiekty (linie kablowe 30 kV wraz z kablem sterowania energetycznego do wyprowadzenia energii elektrycznej), niemogące samodzielnie funkcjonować zgodnie z przeznaczeniem, - art. 4 i art. 15 ust. 2 pkt 9 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, poprzez wydanie decyzji - pozwolenia na budowę dla terenów, dla których w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, określono zasadę zagospodarowania: zakaz zabudowy, - art. 36 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, poprzez nieokreślenie w decyzji warunków realizacji przedsięwzięcia, zwłaszcza wymagań określonych w decyzji z dnia [...] o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia, - art. 107 § 3 i § 4 K.p.a., poprzez brak stwierdzenia, czy decyzja uwzględnia w całości żądanie strony i oparcie uzasadnienia wyłącznie na przytoczeniu poszczególnych etapów postępowania administracyjnego oraz ustaleń dotyczących innych postępowań administracyjnych, - art. 107 § 1 K.p.a., poprzez nieoznaczenie w decyzji pełnomocnika inwestora, jako podmiotu, któremu zostaje doręczona decyzja. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...], Nr [...], po ponownym rozpoznaniu odwołań M.J., J.R., Stowarzyszenia A., utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy B. z dnia [...] ustalającą środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia polegającego na budowie zespołu elektrowni wiatrowych "Farma wiatrowa 1" z infrastrukturą towarzyszącą koło miejscowości [...] wraz z przyłączeniową, kablową linią elektroenergetyczną 110 kV. Decyzją z dnia [...], Nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., Wojewoda utrzymał w mocy decyzję Starosty z dnia [...], Nr [...]. Według organu odwoławczego, ponowna analiza akt sprawy, potwierdziła, że przedłożony przez wnioskodawcę projekt budowalny jest zgodny z ustaleniami decyzji środowiskowej z dnia [...], ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy [...] oraz decyzjami o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego z dnia [...] oraz z dnia [...]. Organ uznał ponadto, że przedmiotowy projekt jest kompletny. Zdaniem Wojewody, w związku ze spełnieniem wymagań określonych w art. 35 ust. 1 oraz art. 32 ust. 4 ustawy Prawo budowlane, organ administracji architektoniczno – budowlanej stosownie do art. 35 ust. 4 ustawy Prawo budowlane, nie mógł inwestorowi odmówić udzielenia pozwolenia na budowę dla planowanej inwestycji. Na powyższe rozstrzygnięcie, zdaniem organu, nie miało wpływu to, że organ pierwszej instancji dokonał sprawdzenia projektu budowlanego pod względem spełnienia warunków o środowiskowych uwarunkowaniach i wydał kwestionowaną decyzję, w czasie gdy decyzja Wójta Gminy z dnia [...] nie była prawomocna. Wyjaśnił, że na etapie postępowania odwoławczego uwzględnił zmiany w tym zakresie. Do akt sprawy dołączono decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...], utrzymującą w mocy ww. decyzję środowiskową organu pierwszej instancji. Organ odwoławczy dodał, że w ramach swoich uprawnień dokonał ponownej analizy materiału dowodowego i potwierdził zgodność przedłożonego projektu budowlanego z ustaleniami ww. decyzji środowiskowej. Według organu odwoławczego, nie zachodzą okoliczności, które wskazywałyby na naruszenie art. 33 ust. 1 ustawy Prawo budowlane. Organ nie potwierdził także zarzutu naruszenia planowaną inwestycją, ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zdaniem Wojewody, wiążące były w przedmiotowej sprawie ustalenia decyzji Starosty przyjęte w decyzji z dnia [...] o udzieleniu inwestorowi pozwolenia wodnoprawnego. Na powyższe nie miał wpływu fakt, że nie zostało zakończone postępowanie dotyczące wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji w przedmiocie pozwolenia wodnoprawnego. Wojewoda stwierdził także, że uzasadnienie kwestionowanej decyzji Starosty zawiera uzasadnienie faktyczne i prawne, co oznacza, że spełnia wymagania określone w art. 107 K.p.a. Dodał, że organ nie jest zobowiązany do wyszczególniania w decyzji wszystkich dokumentów wymaganych przy złożeniu wniosku. Zauważył, że pełnomocnik strony w piśmie z dnia [...], jako adres do doręczeń wskazał siedzibę inwestora. Zdaniem organu, powyższe nie ograniczało prawa pełnomocnika do odbioru wydanej decyzji osobiście. J.R. wystąpił ze skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. na powyższą decyzję Wojewody, wnosząc o jej uchylenie oraz o uchylenie poprzedzającej ją decyzji Starosty i orzeczenie co do istoty sprawy, ewentualnie z ostrożności procesowej o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Ponadto skarżący wniósł o zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania, w tym ewentualnych kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Wydanej decyzji organu odwoławczego, skarżący zarzucił naruszenie: - art. 7 i art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 1 i § 3 K.p.a., poprzez zaniechanie dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i zebranie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, - art. 7 i 77 § 1 K.p.a. w związku z art. 33 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, poprzez wydanie decyzji jedynie dla części inwestycji, obejmującej obiekt niemogący samodzielnie funkcjonować zgodnie z przeznaczeniem, - art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a. w związku z art. 15 ust. 2 pkt 9 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, - art. 107 § 4 K.p.a., poprzez brak stwierdzenia, czy decyzja uwzględnia w całości żądanie strony i oparcie uzasadnienia wyłącznie na przytoczeniu poszczególnych etapów postępowania administracyjnego oraz ustaleń dotyczących innych postępowań administracyjnych, - art. 7 i art. 77 K.p.a., poprzez naruszenie przez organy obu instancji przepisów zobowiązujących je do wszechstronnego wyjaśnienia sprawy przed wydaniem rozstrzygnięcia, - art. 8, art. 9 i art. 11 K.p.a., poprzez prowadzenie postępowania i wydanie decyzji niezgodnej z zasadą pogłębiania zaufania, udzielania informacji oraz wyjaśniania zasadności przesłanek, - art. 7, art. 9, art. 77 § 1 K.p.a., poprzez naruszenie przez organ drugiej instancji przepisów zobowiązujących go do wszechstronnego wyjaśnienia sprawy przed wydaniem rozstrzygnięcia, - art. 7 i art. 77 § 1 oraz art. 107 § 3 K.p.a., poprzez brak działania ze strony organów obu instancji, zmierzających do wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, niezbędnego do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, nadto pobieżne odniesienie się do zarzutów zgłoszonych przez skarżącego, bez wskazania jakichkolwiek innych dowodów, uzasadniających twierdzenie, że nie zaistniały warunki do odmowy zgody na realizację przedmiotowego przedsięwzięcia, - art. 6, art. 7, art. 8, art. 9, art. 11, art. 77 § 1 oraz art. 80 K.p.a., mający istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez oparcie rozstrzygnięcia na materiale niekompletnym, z przekroczeniem zasady swobodnej oceny dowodów i brak rozpatrzenia materiału dowodowego w sposób wnikliwy, prawidłowy i wyczerpujący oraz przyjęcie dowolnej oceny dowodów w wyniku braku rozpatrzenia całego materiału dowodowego, - art. 107 § 3 K.p.a., poprzez brak podania dowodów na potwierdzenie okoliczności stanowiących podstawę faktyczną podjęcia decyzji, brak wskazania przyczyn nieuznania poszczególnych dowodów, a także brak wyjaśnienia podstawy prawnej wydanej decyzji, brak sporządzenia uzasadnienia decyzji, odpowiadającego wymogom tego przepisu, w szczególności poprzez niedostateczne i niepełne uzasadnienie decyzji. Wojewoda odpowiadając na skargę J.R. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. z w a ż y ł, co następuje: Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. z 2012 r., poz.270). Zgodnie z art. 71 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U.2013.1235 ze zm.), zwanej dalej "ustawą o udostępnianiu informacji o środowisku" decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach określa środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia, a jej uzyskanie jest wymagane dla planowanych: 1) przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko; 2) przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach następuje przed uzyskaniem, między innymi, decyzji o pozwoleniu na budowę, decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego, decyzji o pozwoleniu na wznowienie robót budowlanych oraz decyzji o pozwoleniu na zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części - wydawanych na podstawie ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623, z późn. zm.) – art.72 ust.1 pkt 1 ww. ustawy. W niniejszej sprawie mamy do czynienia z dużą inwestycją "Farma wiatrowa. Zespół elektrowni wiatrowych. Etap III – linie kablowe 30 kV wraz z kablem sterowania energetycznego do wyprowadzenia energii elektrycznej z farmy wiatrowej", zlokalizowanej na działkach nr, obręb [...], gm. [...]oraz na działkach nr [...] obręb [...], gm. [...]". Stąd też, całe przedsięwzięcie zaliczyć należy do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Wójt Gminy decyzją z dnia [...] ustalił środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia polegającego na budowie zespołu elektrowni wiatrowych "Farma wiatrowa 1" z infrastrukturą towarzyszącą koło miejscowości [...] wraz z przyłączeniową, kablową linią elektroenergetyczną 110 kV. Decyzja ta nie była decyzją ostateczną, stała się nią dopiero, po wydaniu decyzji przez organ odwoławczy, tj. Samorządowe Kolegium Odwoławcze z dnia [...], co spowodowało, że zaskarżone rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie zostało wydane już w oparciu o ostateczną decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach przedsięwzięcia. Sądowi z urzędu jednak znany jest wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie sygn. akt II SA/Sz 792/14, z dnia 19 lutego 2015 r., którym uchylona została decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...], nr [...], o środowiskowych uwarunkowaniach przedsięwzięcia. Tak więc na dzień wyrokowania decyzja Wójta Gminy decyzją z dnia [...] o środowiskowych uwarunkowaniach przedsięwzięcia pozostaje decyzją nieostateczną. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 8 K.p.a. w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli decyzja została wydana w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu, które zostało następnie uchylone lub zmienione. Taka sytuacja wystąpiła właśnie w niniejszej sprawie. Natomiast, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd uwzględniając skargę uchyla decyzję, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w S., na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, uchylił zaskarżoną decyzję. Rozstrzygnięcie w pkt II sentencji wyroku zapadło na podstawie art. 152, zaś w pkt III na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 ww. ustawy. Do ponownego rozpatrzenia sprawy organ winien przystąpić, gdy decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach przedsięwzięcia uzyska walor ostateczności, podejmowane zaś rozstrzygnięcie winno zawierać uzasadnienie sporządzone z zachowaniem wymogów wynikających z art.107 § 3 K.p.a., zawierające także ustosunkowanie się do zarzutów podniesionych w odwołaniu.