II SA/Sz 1004/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Renata Bukowiecka – Kleczaj po rozpoznaniu w dniu 18 grudnia 2019 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku K. Ł. o zwrot kosztów podróży w sprawie ze skargi K. Ł. na uchwałę Sejmiku Województwa Zachodniopomorskiego z dnia 25 czerwca 2013 r. nr XXVI/362/13 w przedmiocie podziału Województwa Zachodniopomorskiego na obwody łowieckie postanawia: oddalić wniosek Wyrokiem z dnia 5 grudnia 2019 r. w sprawie o sygn. akt II SA/Sz 1004/19 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie stwierdził w punkcie I orzeczenia nieważność uchwały Sejmiku Województwa Zachodniopomorskiego z dnia 25 czerwca 2013 r. nr XXVI/362/13 w przedmiocie podziału Województwa Zachodniopomorskiego na obwody łowieckie w zakresie dotyczącym obwodów łowieckich nr [...] określonych w załączniku nr [...] do tej uchwały, w części obejmującej nieruchomości stanowiące własność K. Ł. położone w obrębie W. o nr [...], [...], [...], [...], [...], [...] oraz w obrębie ewidencyjnym T. o nr [...], z kolei w punkcie II ww. wyroku zasądzono od Sejmiku Województwa Zachodniopomorskiego na rzecz skarżącego K. Ł. kwotę [...]zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego, obejmujących uiszczony wpis od skargi. Wnioskiem z dnia 5 grudnia 2019 r., nadanym w tej samej dacie w urzędzie pocztowym w S., skarżący zwrócił się o zwrot kosztów podróży do sądu w wysokości [...] zł w związku z osobistym stawiennictwem na rozprawie. Skarżący wyjaśnił, że wniosek składa pisemnie bowiem podczas rozprawy "będąc w stresie" zapomniał zawnioskować o zwrot kosztów przejazdu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U z 2019 r. poz. 2325 j.t., zwanej dalej: "p.p.s.a."), w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Do niezbędnych kosztów postępowania zalicza się także poniesione przez stronę koszty przejazdów do sądu (art. 205 § 1 p.p.s.a.). Nie oznacza to jednak, że zasądzenia zwrotu kosztów można skutecznie domagać się w każdym czasie. Skarżący może bowiem uzyskać zwrot kosztów tylko wtedy, gdy zgłosi wniosek o przyznanie należnych mu kosztów, w tym kosztów przejazdu do sądu, najpóźniej do zamknięcia rozprawy bezpośrednio poprzedzającej wydanie orzeczenia. Jeżeli w tym czasie takiego żądania nie zgłosi traci uprawnienie do zwrotu kosztów postępowania (art. 210 § 1 p.p.s.a.). Przepis ten nie ma zastosowania jedynie w przypadku orzekania na posiedzeniu niejawnym, gdy strona nie jest reprezentowana przez adwokata lub radcę prawnego (art. 210 § 2 p.p.s.a.). W takim przypadku o kosztach należnych stronie sąd orzeka z urzędu. W sytuacji gdy wyrok zapada po przeprowadzeniu rozprawy, zaś wniosek o zwrot kosztów podróży nie zostanie zgłoszony w wyżej wskazanym terminie wówczas sąd nie może orzec o zwrocie tych kosztów. W realiach przedmiotowej sprawy wyrok został ogłoszony w dniu 5 grudnia 2019 r., po przeprowadzeniu rozprawy, która zakończyła się o godz. 10:00, co potwierdza protokół rozprawy (k.26 akt). Jednakże skarżący, który był obecny na rozprawie, nie zgłosił przed zamknięciem rozprawy bezpośrednio poprzedzającej wydanie orzeczenia - wniosku o zwrot kosztów podróży. Faktycznie wniosek w przedmiocie kosztów podróży został nadany w placówce pocztowej w dniu ogłoszenia wyroku, czyli w dniu 5 grudnia 2019 r. jednakże już po zakończeniu rozprawy, bowiem jak przyznał sam skarżący we wniosku - zapomniał w trakcie rozprawy zawnioskować o zwrot kosztów przejazdu. Mając na względzie treść art. 210 § 1 p.p.s.a., który znajduje zastosowanie w niniejszej sprawie, stwierdzić należy, że wobec niezgłoszenia wniosku o zwrot kosztów podróży we właściwym czasie – skarżący utracił prawo do ich żądania, co skutkowało oddaleniem jego wniosku.