II SA/Sz 1008/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Elżbieta Makowska,, Sędzia WSA Arkadiusz Windak, Protokolant starszy sekretarz sądowy Joanna Białas-Gołąb, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 24 kwietnia 2014 r. sprawy ze skargi A. .R na rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia dodatku służbowego oddala skargę. Rozkazem personalnym z dnia [...] Komendant Powiatowy Policji, działając na podstawie art. 6f ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji oraz § 9 ust. 6 pkt 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. Nr 152, poz. 1732 ze. zm., zwanym dalej rozporządzeniem), z dniem 14 czerwca 2013 r. cofnął asp. A.R. dodatek służbowy w wysokości [...] zł. Na podstawie art. 108 § 1 K.p.a. decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności. W jego uzasadnieniu Komendant Powiatowy Policji wskazał, że orzeczeniem nr [...] Komendanta Powiatowego Policji z dnia [...] r. asp. A.R. uznany został winnym naruszenia dyscypliny służbowej podczas wykonywania obowiązków służbowych, za co wymierzono mu karę dyscyplinarną wydalenia ze służby. Komendant Wojewódzki Policji, po rozpoznaniu odwołania obwinionego, orzeczeniem nr [...] utrzymał w mocy orzeczenie organu I instancji. W dniu 15 kwietnia 2013 r. wszczęto postępowanie administracyjne w celu wykonania dyspozycji § 9 ust. 6 pkt 1 rozporządzenia. W dniu 22 kwietnia 2013 r. A.R. złożył wniosek o wyłączenie Komendanta Powiatowego Policji od postępowania w przedmiocie cofnięcia dodatku służbowego, w związku z naruszeniem dyscypliny służbowej, za które wymierzono mu karę dyscyplinarną wydalenia ze służby. Postanowieniem z dnia [...] Komendant Wojewódzki Policji, odmówił wyłączenia Komendanta Powiatowego Policji od udziału w postępowaniu administracyjnym dotyczącym cofnięcia dodatku służbowego, w związku z naruszeniem dyscypliny służbowej i wymierzeniem kary dyscyplinarnej wydalenia ze służby. Komendant Powiatowy Policji wskazał, iż w toku postępowania A.R. składał następujące wnioski dowodowe: - wniosek z dnia 14 maja 2013 r. o zawieszenie postępowania do czasu rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny jego skargi z dnia 30 kwietnia 2013 r. oraz skargi z dnia 8 maja 2013 r., -wniosek z dnia 14 maja 2013 r. o wyłączenie organu I instancji z uwagi na wątpliwość co do jego bezstronności, -wniosek z dnia 29 maja 2013 r. o włączenie do akt sprawy i przeprowadzenie dowodu z dokumentu Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] dotyczącego odpowiedzi na pismo asp. A.R. z dnia [...] r., dotyczące sformułowania dwóch zarzutów odmiennej treści w postępowaniu dyscyplinarnym w sprawie o wykroczenia, -wniosek z dnia 29 maja 2013 r. o włączenie do akt sprawy i przeprowadzenie dowodu z dokumentu orzeczenia nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] i wyjaśnienia, sprostowania uzasadnienia dlaczego nie został pouczony w orzeczeniu o przysługującym mu prawie skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, -wniosek z dnia 29 maja 2013 r. o włączenie do akt sprawy i przeprowadzenie dowodu z dokumentu orzeczenia nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji i wyjaśnienia, sprostowania uzasadnienia czego ma dotyczyć popełnienie przez niego czynu z dnia 14.10.2012r., -wniosek z dnia 31 maja 2013 r. o włączenie do akt sprawy i przeprowadzenie dowodu w toku postępowania administracyjnego wszczętego w celu cofnięcia dodatku służbowego, z dokumentu orzeczenia nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia 26.11.2012r. i wyjaśnienia, sprostowania uzasadnienia naruszenia art.135 ust.1 ustawy o Policji, wynikającego z wydania przez Komendanta Wojewódzkiego Policji orzeczenia w sprawie popełnienia przez asp. A.R. czynu w dniu 14.10.2012r. tj. przed wydaniem w tej sprawie orzeczenia przez organ I instancji, - wniosek z dnia 31 maja 2013 r. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z uwagi na występujący brak pouczenia strony przez organ drugiej instancji o przysługującym środku zaskarżenia oraz o zawieszenie postępowania w przedmiocie cofnięcia dodatku służbowego do czasu rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny jego skargi z dnia 30 kwietnia 2013 r. oraz skargi z dnia 8 maja 2013 r., -wniosek z dnia 31 maja 2013 r. o przesłuchanie w charakterze świadka oskarżyciela publicznego mł. asp. M.S., na okoliczność kto i dlaczego wydał polecenie służbowe obwiniające jego osobę, że w dniu 14.08.2012 r. w KPP, wykonywał czynności zawodowe jako policjant znajdując się w stanie nietrzeźwości - posiadając 0,27mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu, tj. o czyn z art. 70 § 2 kw. Komendant Powiatowy Policji, po przytoczeniu treści art. 97 § 1, art. 98 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego stwierdził, że brak jest przesłanek do podjęcia decyzji zgodnej z żądaniem wnioskodawcy. Postępowanie administracyjne w sprawie cofnięcia dodatku służbowego zostało wszczęte z urzędu, a nie na wniosek, dlatego też brak jest co najmniej jednej z czterech przesłanek uzasadniających fakultatywne zawieszenie tego postępowania na podstawie art. 98 § 1 K.p.a. Nadto, wnioskodawca nie wykazał żadnej z przesłanek warunkujących zawieszenie postępowania administracyjnego z urzędu na podstawie art. 97 § 1K.p.a. Rozpoznanie skarg A.R. przez Wojewódzki Sąd Administracyjny nie stanowi zagadnienia wstępnego w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. Orzeczenie o ukaraniu policjanta uzyskało walor prawomocności, zaś wdrożenie trybu nadzwyczajnego nie daje podstaw do zawieszenia postępowania administracyjnego. Powołując się na treść art. 75 § 1 K.p.a. organ stwierdził, że włączanie do akt materiałów wskazanych przez asp. A.R. jest zbędne, albowiem dokumenty te w żaden sposób nie wiążą się z przedmiotem prowadzonego postępowania. Odnosząc się do wniosku o wyłączenie organu wyjaśniono, że kwestia ta była przedmiotem rozważań Komendanta Wojewódzkiego Policji, który postanowieniem z dnia [...] odmówił wyłączenia Komendanta Powiatowego Policji od udziału w postępowaniu administracyjnym dotyczącym cofnięcia dodatku służbowego w związku z naruszeniem dyscypliny służbowej, za które wymierzono karę dyscyplinarną wydalenia ze służby w Policji. Nie stwierdzono wówczas, aby wystąpiły przesłanki do wyłączenia organu pierwszej instancji z toku niniejszego postępowania. Policjant nie wykazał również, aby Komendant Powiatowy Policji był stronniczy. Również we wnioskach z 14.05.2013r. asp. A.R. nie podniósł nowych kwestii mogących mieć wpływ na wyłączenie organu z toku postępowania. Służą one jedynie przedłużeniu toku postępowania administracyjnego. Organ wskazał, że z uwagi na zaistnienie przesłanki, o której mowa w § 9 ust. 6 pkt 1 rozporządzenia, cofnięcie dodatku służbowego ma charakter obligatoryjny. Rygor natychmiastowej wykonalności niniejszej decyzji nadano ze względu na ważny interes społeczny, tożsamy z interesem służby, polegający na konieczności niezwłocznego wykonania skutków prawomocnie orzeczonej kary dyscyplinarnej. W dniu 17 czerwca 2013r. A.R. złożył zażalenie na postanowienie o odmowie zawieszenia postępowania w sprawie cofnięcia dodatku służbowego zawarte w treści rozkazu personalnego z dnia [...]. Wskazał, że w toku postępowania złożył cztery wnioski o zawieszenie postępowania w dniach 14 i 31 maja 2013 r., których organ nie rozpoznał odrębnym postanowieniem, stosownie do art. 101 § 1 i § 3 K.p.a. Pismem z dnia 21 czerwca 2013 r. A.R. wniósł odwołanie od rozkazu personalnego z dnia [...] podnosząc, że w toku postępowania dyscyplinarnego Komendant Powiatowy Policji dopuścił się "rażącego łamania prawa, a tym samym przestępstw kryminalnych", co wykazał w dwóch skargach do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Komendant Wojewódzki Policji rozkazem personalnym z dnia [...]działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., po rozpatrzeniu odwołania A.R., utrzymał w mocy zaskarżony rozkaz personalny. Organ odwoławczy, po przytoczeniu treści przepisu § 9 ust. 6 pkt 1 rozporządzenia wskazał, że z konstrukcji tego przepisu wynika jednoznacznie, iż cofnięcie dodatku służbowego ma charakter obligatoryjny, zatem Komendant Powiatowy Policji działał w granicach i na podstawie przepisów obowiązującego prawa, ponieważ w zaistniałym stanie faktycznym nie mógł podjąć innej decyzji. Komendant podkreślił, że zawarta w odwołaniu argumentacja A.R. częściowo dotyczy sygnalizowanych przez skarżącego przypadków "rażącego łamania prawa, a tym samym przestępstw kryminalnych", jakich jego zdaniem miał dopuścić się przełożony "w toku postępowania dyscyplinarnego", w związku z czym nie może być ona przedmiotem rozważań w odniesieniu do niniejszego postępowania administracyjnego, bowiem dotyczy ono cofnięcia należnego policjantowi dodatku służbowego, nie zaś kwestii winy i kary dyscyplinarnej. Odnosząc się do zarzutów strony w zakresie nie wydania postanowień w sprawie zawieszenia postępowania, organ II instancji podał, że Komendant Powiatowy Policji nie wydał wprawdzie postanowienia w tej sprawie, jednak odniósł się do wniosku skarżącego w uzasadnieniu rozkazu, wskazując na brak przesłanek rozstrzygnięcia zgodnego z żądaniem wnioskodawcy. Komendant Wojewódzki stwierdził, że organ I instancji nie uchybił przepisom postępowania administracyjnego w stopniu mającym wpływ na prawidłowość końcowego rozstrzygnięcia i brak jest podstaw do uchylenia spornego rozkazu personalnego tylko z tego powodu. A.R. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na wyżej opisany ostateczny rozkaz personalny. W skardze wskazał, że wnosi ją również od postanowienia Komendanta Wojewódzkiego Policji o utrzymaniu w mocy postanowienia Komendanta Powiatowego Policji o odmowie zawieszenia postępowania oraz poprzedzającego je postanowienia o odmowie zawieszenia postępowania, a także wniósł o przywrócenie terminu na złożenie skargi od postanowienia Komendanta Wojewódzkiego Policji o utrzymaniu w mocy postanowienia Komendanta Powiatowego Policji o odmowie zawieszenia postępowania oraz poprzedzającego je postanowienia o odmowie zawieszenia postępowania. Skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności postępowania względnie odrzucenie niniejszej skargi jako przedwczesnej lub uchylenie obu wskazanych decyzji w całości jako oczywiście przedwczesnych i niezgodnych ze stanowionym prawem. A.R. wskazał, że skarży również nadany decyzji organu I instancji rygor natychmiastowej wykonalności jako bezprawny i nieuzasadniony. W ocenie skarżącego, decyzję I instancji wydał organ nie posiadający legitymacji procesowej do jej wydania. Złożenie wniosku o wyłączenie Komendanta Powiatowego Policji powinno spowodować przesłanie przez ten organ wniosku do Komendanta Wojewódzkiego Policji oraz powstrzymanie się od prowadzenia postępowania do czasu rozpatrzenia wniosku przez organ uprawniony. Skarżący wskazał, że Komendant Powiatowy Policji miał obowiązek rozpoznać jego cztery wnioski o zawieszenie postępowania w drodze postanowienia oraz pouczyć skarżącego jako stronę postępowania, że na jego postanowienie o odmowie zawieszenia postępowania służy zażalenie. Wadliwość działania organu KPP wynikała z naruszenia przepisów postępowania zawartych w art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. poprzez niezastosowanie jego dyspozycji, w sytuacji gdy w ramach prowadzonego postępowania wynikła sprawa wpadkowa stanowiąca incydentalne zagadnienie wstępne. Zdaniem A.R. zaskarżona decyzja, prawdopodobnie nie jest decyzją wieńczącą postępowanie lecz postanowieniem o utrzymaniu w mocy postanowienia do którego autor jakoby przy okazji dodał rozstrzygniecie sprawy głównej. Przemawia za tym fakt poświęcenia 4/5 treści uzasadnienia decyzji w sprawie odmowy zawieszenia. Działanie organu II instancji jest legitymizowaniem "za wszelką cenę" wadliwego działania organu I instancji. Treść zaskarżonej decyzji wskazuje, że Komendant Wojewódzki Policji nie rozpoznał odwołania skarżącego z dnia 21 czerwca 2013 r., lecz zażalenie, traktując je jak odwołanie. Organ nie odniósł się do zarzutów zawartych w treści odwołania z dnia 21 czerwca 2013 r., a jego ocena w zakresie naruszenia przez organ KPP art. 7, art. 77 oraz art. 80, art. 86 K.p.a. jest stronnicza i nie odpowiadająca stanowi faktycznemu. Skarżący zarzucił organowi II instancji, że pomimo pouczenia go o prawie do zaskarżenia orzeczenia o wymierzeniu kary dyscyplinarnej wydalenia ze służby do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (z którego to prawa skorzystał, gdyż postępowania sądowoadministracyjne toczą się pod sygn. akt II SA/Sz 565/13 oraz II SA/Sz 566/13) to organ stwierdził, iż jest to orzeczenie prawomocne, w związku z czym podlega wykonaniu w trybie art. 135 o ust. 2 ustawy o Policji. W skardze zarzucono organowi II instancji stronniczość, poprzez zaniechanie rozpoznania podniesionych w odwołaniu zarzutów co do Komendanta Powiatowego Policji, który w toku postępowania dyscyplinarnego dopuścił się rażącego łamania prawa, a tym samym przestępstw kryminalnych. Nadto nie poinformowano skarżącego o wyłączeniu materiałów i przekazaniu ich właściwemu miejscowo lub rzeczowo prokuratorowi zgodnie z dyspozycją w związku z art. 304 § 2 i 3 w zbiegu z art. 309 pkt 2 ustawy Kodeks postępowania karnego. Komendant Wojewódzki Policji odpowiadając na skargę wniósł o jej oddalenie i nie zgadzając się z zarzutami skargi podtrzymał stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji. Komendant wskazał, że organ I instancji dopełnił wszelkich procedur w zakresie prawidłowego rozpoznania wniosku skarżącego o wyłączenie KPP od udziału w postępowaniu, które doprowadziły do wydania przez Komendanta Wojewódzkiego Policji postanowienia w przedmiocie odmowy wyłączenia tego organu. Wyjaśnił też, że składanie przez skarżącego kolejnych wniosków o wyłączenie tego organu, opartych na tych samych okolicznościach i dotyczących tego samego postępowania, stanowi próbę przedłużenia postępowania administracyjnego. Co do twierdzenia skarżącego o konieczności wydania odrębnego postanowienia w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania administracyjnego, organ podniósł, powołując się na wyrok WSA w Olsztynie z dnia 28 lutego 2013 r., sygn. akt: II SA/Ol 1304/12, że ustawa dnia 3 grudnia 2010 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 6, poz. 18), która weszła w życie 11 kwietnia 2011 r. zmieniła treść art. 101 § 3 K.p.a. Przepis ten obecnie stanowi, że na postanowienie w sprawie zawieszenia postępowania albo odmowy podjęcia zawieszonego postępowania służy stronie zażalenie. Wolą ustawodawcy dokonującego m.in. nowelizacji art. 101 § 3 K.p.a., było wykluczenie możliwości zaskarżania postanowień o odmowie zawieszenia postępowania i poddanie kontroli instancyjnej jedynie tych postanowień, które skutkują wstrzymaniem toku postępowania, a więc postanowień o zawieszeniu postępowania lub o odmowie jego podjęcia. Analizując stan prawny po dniu 11 kwietnia 2011 r. oraz orzecznictwo sądów administracyjnych w powyższym zakresie, organ uznał , iż wyrażenie "postanowienie w sprawie zawieszenia postępowania" zawarte w treści art. 101 § 1 i § 3 K.p.a. interpretować należy ściśle. Oznacza to, że istnieje konieczność wydania odrębnego postanowienia o zawieszeniu postępowania, nie zaś jak twierdzi skarżący, w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania. Podobnie zatem, zażalenie służy nie na wszystkie rodzaje rozstrzygnięć dotyczących zawieszenia postępowania, ale tylko na te które zostały wskazane w treści art. 101 § 3 K.p.a. Komendant Wojewódzki Policji uznał, że zarówno organ I instancji, jak i organ II instancji nie miały obowiązku wydawania postanowienia o odmowie zawieszenia postępowania administracyjnego, wobec braku wymienienia tego rodzaju postanowienia w treści art. 101 K.p.a. Organy orzekające w sposób szczegółowy i wyczerpujący odniosły się natomiast do odmowy zawieszenia postępowania w decyzjach rozstrzygających sprawę co do istoty, wyjaśniając skarżącemu przesłanki instytucji zawieszenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Dokonana pod tym kątem kontrola zaskarżonego rozkazu personalnego w przedmiocie cofnięcia skarżącemu dodatku służbowego, doprowadziła Sąd do uznania, że nie narusza ono prawa w stopniu uzasadniającym jego uchylenie. Stosownie do treści art. 104 ust. 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2011 r. Nr 287, poz. 1687 ze zm.), na stanowiskach innych niż kierownicze lub samodzielne policjant za należyte wykonywanie obowiązków służbowych może otrzymywać dodatek służbowy. Szczegółowe zasady przyznawania i cofania dodatków służbowych reguluje § 9 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. z 2001r. Nr 152 poz.1732). Stosownie do § 9 ust. 6 pkt 1 tego rozporządzenia, dodatek służbowy cofa się w przypadku naruszenia przez policjanta dyscypliny służbowej w czasie służby lub podczas wykonywania zadań lub czynności służbowych, za które wymierzono mu karę dyscyplinarną wydalenia ze służby. W rozpoznawanej sprawie niesporne jest, że Komendant Wojewódzki Policji rozkazem personalnym z dnia 4 kwietnia 2013 r., po rozpoznaniu odwołania obwinionego, utrzymał w mocy orzeczenie organu I instancji z dnia 24 stycznia 2013 r. o uznaniu A.R. winnym naruszenia dyscypliny służbowej i ukarania karą dyscyplinarną wydalenia ze służby. W tej sytuacji organ I instancji będąc związany wskazanym orzeczeniem, zobligowany był orzec na podstawie § 9 ust. 6 pkt 1 rozporządzenia o cofnięciu dodatku służbowego. Rozkaz personalny o cofnięciu dodatku służbowego, z mocy prawa ma charakter decyzji administracyjnej związanej, której obowiązek wydania powstaje po prawomocnym stwierdzeniu naruszenia przez policjanta dyscypliny służbowej w czasie służby lub podczas wykonywania zadań lub czynności służbowych, za które wymierzono mu karę dyscyplinarną wydalenia ze służby. Z treści skargi wynika, iż skarżący błędnie pojmuje zagadnienie prawomocności orzeczenia dyscyplinarnego, przydając mu takie znaczenie, jakie wiąże się z prawomocnością orzeczeń sądowych w sądownictwie powszechnym. Tymczasem pojęcie prawomocności orzeczenia dyscyplinarnego zostało zdefiniowane w art. 135o ustawy o Policji zamieszczonym w Rozdziale regulującym "Odpowiedzialność dyscyplinarną i karną policjantów". Zgodnie z tym przepisem orzeczenie lub postanowienie staje się prawomocne: 1) z upływem terminu do wniesienia odwołania lub zażalenia, jeżeli go nie wniesiono; 2) w dniu wydania orzeczenia lub postanowienia przez organ odwoławczy. Wynikającą z art. 135o ust. 4 konsekwencją prawomocności orzeczenia dyscyplinarnego jest obowiązek jego niezwłocznego wykonania. W tym stanie prawnym, okoliczność, że skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na prawomocne orzeczenie dyscyplinarne nie stanowiła żadnej przeszkody prawnej w toczeniu się postępowania administracyjnego w przedmiocie cofnięcia dodatku służbowego. Stwierdzić też trzeba, że stanowisko organów obu instancji, co do tego, że w sprawie nie wystąpiły żadne z okoliczności wskazanych w art. 97 § 1 K.p.a. uzasadniających zawieszenie postępowania jest zgodne z prawem. Jak już była o tym mowa wyżej, sposób rozpatrzenia przez sąd administracyjny skargi na orzeczenie dyscyplinarne o ukaraniu karą dyscyplinarną wydalenia ze służby w Policji wobec prawomocności tego orzeczenia, nie stanowi zagadnienia wstępnego dla toczącego się w jego następstwie postępowania administracyjnego w sprawie cofnięcia dodatku służbowego. Jeśli zaś chodzi o kwestię procesowego sposobu rozpatrzenia wniosku o zawieszenie postępowania administracyjnego, to niezależnie od rozbieżności poglądów występującej w orzecznictwie sądowoadministracyjnym co do interpretacji art. 101 § 1 i 3 Kodeksu postępowania administracyjnego w jego brzmieniu nadanym ustawą zmieniającą z dnia 3 grudnia 2010 r. (Dz. U. z 2011 r. Nr 6, poz. 18) obowiązującym od 11 kwietnia 2011 r. należy zauważyć, że domaganie się przez skarżącego w skardze przywrócenia terminu do złożenia zażalenia na postanowienie organu o odmowie zawieszenia postępowania od postanowienia, które de facto nie zostało wydane jest bezprzedmiotowe, przede wszystkim ze względu na brak przedmiotu wniosku o przywrócenie terminu. Nawet gdyby dokonać takiej wykładni wskazanego art. 101 K.p.a., z której wynikałaby powinność organów administracji wydania i doręczenia stronie postanowienia o odmowie zawieszenia postępowania administracyjnego oraz dopuszczalność wniesienia skargi do sądu administracyjnego na ostateczne postanowienie w tym przedmiocie, to ocena skutków procesowych niewydania takiego postanowienia musiałaby ograniczyć się do rozważenia, czy tego rodzaju uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zgodnie bowiem z art. 145 § 1 pkt 1 lit c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., powoływanej dalej jako "P.p.s.a."), sąd administracyjny uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję albo postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi inne (od naruszenia dającego podstawę do wznowienia postępowania) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W sytuacji, gdy jak to już zostało wyżej wskazane nie zachodziła podstawa prawna do zawieszenia postępowania administracyjnego ani z urzędu, ani na wniosek strony, to niewydanie przez organ odpowiedniego postanowienia co do wniosku strony w tym przedmiocie, nie miałoby żadnego ujemnego wpływu na wynik sprawy. Skład sądu orzekający w niniejszej sprawie podziela stanowisko organu w kwestii zaskarżalności postanowienia o odmowie zawieszenia postępowania uznając, że zażalenie na odmowę zawieszenia postępowania nie przysługuje. W ocenie Sądu, również nie miało wpływu na wynik sprawy i nie stanowiło uchybienia w świetle art. 145 § 1 pkt 1 lit c P.p.s.a. nie rozpoznanie przez organ kolejnego wniosku skarżącego o wyłączenie KPP od rozpoznania sprawy, złożonego już po wydaniu w tym przedmiocie postanowienia z dnia 6 maja 2013 r. Zgodzić się trzeba w tej kwestii z organem, iż wniosek ten jak, (podobnie zresztą jak i inne składane w toku postępowania przed organem I instancji, łącznie 10 wniosków) były próbą przedłużania postępowania. Skarżący we wnioskach o wyłączenie organu z dnia 14 maja 2013 r., mimo powołania się na art. 24 § 3 K.p.a. nie uprawdopodobnił istnienia okoliczności mogących wywołać wątpliwości co do bezstronności pracownika organu, a tym samym uzasadnienie wniosku nie mogło stanowić podstaw do wyłączenia KPP. Brak jest podstaw prawnych do uwzględnienia zarzutów procesowych skargi dotyczących zakresu postępowania dowodowego prowadzonego przez Komendanta Powiatowego Policji. Postępowanie administracyjne w przedmiocie cofnięcia dodatku służbowego jak i postępowanie sądowo-administracyjne mające za przedmiot kontroli rozkaz personalny o cofnięciu dodatku służbowego nie może w żadnym razie prowadzić do weryfikacji prawomocnego orzeczenia dyscyplinarnego o ukaraniu karą dyscyplinarną wydalenia ze służby. Zgodzić się trzeba ze stanowiskiem organu wyrażonym w uzasadnieniu jego rozkazu personalnego i odwołującym się do treści art. 75 § 1 K.p.a., że oferowane przez skarżącego dowody nie miały żadnego znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy w przedmiocie cofnięcia dodatku służbowego na podstawie przesłanki określonej w § 9 ust. 6 pkt 1 rozporządzenia, a zatem nie zachodziła potrzeba ani podstawa prawna do ich przeprowadzenia. Zarzuty zaniechania przez organ odwoławczy odniesienia się do tej części odwołania, która sygnalizuje nieprawidłowości w postępowaniu Komendanta Powiatowego Policji, są dla sądowej oceny zaskarżonego rozkazu bezprzedmiotowe, gdyż dotyczą kwestii wykraczających poza przedmiot rozpatrywanej sprawy. Nie może zostać uwzględniony zarzut bezprawnego zastosowania art. 108 § 1 K.p.a. Organ I instancji wyjaśnił w uzasadnieniu rozkazu, że rygor natychmiastowej wykonalności nadano ze względu na ważny interes społeczny, tożsamy z interesem służby, polegający na konieczności niezwłocznego wykonania skutków prawomocnie orzeczonej kary dyscyplinarnej. Sąd podziela dokonaną przez organ ocenę istnienia przesłanek do nadania rozkazowi personalnemu rygoru natychmiastowej wykonalności. Obligatoryjne cofnięcie dodatku służbowego, jako konsekwencja prawomocnego rozkazu o wydaleniu ze służby winno się wyrażać w tym, iż dodatek ten jest cofnięty natychmiastowo. Nie zasługuje na uwzględnienie zarzut nierozpoznania odwołania przez organ II instancji. Okoliczność, że organ odwoławczy rozpoznał sprawę w postępowaniu odwoławczym również w kontekście zarzutów podniesionych w pismach procesowych strony złożonych w terminie otwartym dla wniesienia odwołania, w tym w zażaleniu wniesionym na nieistniejące postanowienie nie jest wadą postępowania odwoławczego. Istota sprawy stanowiącej przedmiot postępowania administracyjnego na etapie postępowania odwoławczego została zachowana. Przedmiotem sprawy było cofnięcie dodatku służbowego jako następstwo orzeczenia dyscyplinarnego o wydaleniu skarżącego ze służby. Merytorycznie i dowodowo jest to sprawa nie wymagająca większego postępowania dowodowego. Organ odwoławczy w poczynionych przez siebie ustaleniach, co znalazło wyraz w uzasadnieniu zaskarżonego rozkazu personalnego wykazał, że zapadło orzeczenie dyscyplinarne w stosunku do skarżącego, że orzeczenie to jest prawomocne, a jego treścią, wiążącą w niniejszej sprawie jest wydalenie policjanta ze służby w Policji. Obowiązkiem organu było odniesienie się do zarzutów procesowych podnoszonych przez stronę, a zatem poświecenie im większej uwagi, niż meritum sprawy, nie może być wykładane, wbrew twierdzeniom skargi, jako przejaw nierozpoznania odwołania. Z tych wszystkich względów, wobec braku podstaw do uwzględnienia skargi należało orzec jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.