II SA/Sz 1009/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Elżbieta Makowska po rozpoznaniu w dniu 20 maja 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku A. R. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym, obejmującym ustanowienie radcy prawnego w sprawie z Jego skargi na rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby postanawia: ustanowić radcę prawnego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wyrokiem z dnia 6 lutego 2014 r., sygn. akt II SA/Sz 1009/13 oddalił skargę A. R. na rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...], nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby. Odpis wyroku wraz z uzasadnieniem doręczony został skarżącemu w dniu 26 marca 2014 r. W dniu 24 kwietnia 2014 r. (data nadania wniosku) skarżący złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu PPF. W uzasadnieniu wniosku A. R. podał, że obecnie jest emerytem ze świadczeniem w wysokości [...] i jednocześnie jedynym żywicielem rodziny. Za prace dorywcze osiąga miesięcznie dochód wysokości [...] zł netto. Jego żona nie pracuje [...], stara się o przyznanie renty. Z Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej otrzymuje zasiłek w wysokości [...]zł netto, przyznany jej do września bieżącego roku. A. R. oświadczył, że koszty utrzymania mieszkania, w którym mieszka z żoną i z małoletnim synem [...] wynoszą około [...] zł ([...]). Miesięczne wydatki związane z wykupem leków żony to około [...] zł, rata za kredyt mieszkaniowo-konsumpcyjny wynosi [...] zł, opłaty za telefony komórkowe i internet to koszt [...] zł miesięcznie, alimenty na syna [...] – [...] zł. Rodzina wnioskodawcy poza mieszkaniem o powierzchni [...] m² nie posiada innego majątku, ani oszczędności. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje: Zgodnie z art. 245 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej "P.p.s.a."), prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. Prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata lub radcy prawnego (§ 2). Prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata lub radcy prawnego (§ 3). Z treści złożonego wniosku na urzędowym formularzu PPF wynika, że skarżący wniósł o przyznanie mu prawa pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie oraz o ustanowienie radcy prawnego, bądź adwokata. Wyjaśnić należy, że z uwagi na przedmiot niniejszej sprawy, dotyczący stosunków pracy i stosunków służbowych, skarżący na podstawie art. 239 pkt 1 lit. d P.p.s.a. zwolniony jest od obowiązku ponoszenia kosztów sądowych w tej sprawie. Dlatego też Sąd rozpoznał wniosek skarżącego wyłącznie w zakresie żądania przyznania mu prawa pomocy w zakresie częściowym, obejmującym ustanowienie radcy prawnego. W tej sytuacji należało ustalić, czy w sprawie spełniona została przesłanka przyznania stronie prawa pomocy w zakresie częściowym, określona w art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a., zgodnie z którym, przyznanie osobie fizycznej prawa pomocy w zakresie częściowym uzależnione jest od wykazania przez wnioskodawcę, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Analiza informacji podanych przez skarżącego, dokonana z uwzględnieniem powołanych wyżej przepisów pozwoliła stwierdzić, że sytuacja materialna A. R. uzasadnia uwzględnienie złożonego wniosku. Przedstawione przez wnioskodawcę okoliczności, w tym porównanie miesięcznych dochodów wnioskodawcy w wysokości około [...] zł netto z miesięcznymi koniecznymi wydatkami na utrzymanie rodziny w wysokości [...] zł ([...]), potwierdzają tezę o braku możliwości zdobycia środków pozwalających na opłacenie usług fachowego pełnomocnika. W tych okolicznościach, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało orzec, jak w postanowieniu.