II SA/Sz 1010/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Danuta Strzelecka-Kuligowska (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Henryk Dolecki,, Sędzia NSA Stefan Kłosowski, Protokolant Aneta Kukla, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 grudnia 2007 r. sprawy ze skargi L. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie wznowienia postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy I. uchyla pkt 2 zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] Nr [...], II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu, III. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącej L. G. kwotę [...] złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S., decyzją z dnia 13 sierpnia 2007r. działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 151 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 59 ust. 1 w zw. z art. 85 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2003r. Nr 80, poz. 717 ze zm.) - po ponownym rozpatrzeniu odwołania L. G. – w punkcie 1 decyzji uchyliło w całości zaskarżoną decyzję Wójta Gminy M. z dnia 20 lipca 2002 r. (oczywista prawidłowa data roczna 2006 r.) odmawiającą uchylenia decyzji z dnia 29 maja 2003 r. w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji obejmującej budowę stacji bazowej telefonii komórkowej wraz z przyłączem energetycznym i umarzającą postępowanie w sprawie zakończonej decyzją ostateczną z dnia 29 maja 2003 r. o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz w punkcie 2 decyzji uchyliło w całości decyzję Wójta Gminy M. z dnia 29 maja 2003r. w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji obejmującej swym zakresem budowę radiowej stacji bazowej cyfrowej telefonii komórkowej wraz z przyłączem energetycznym i jednocześnie odmówiło ustalenia warunków zabudowy dla tej inwestycji. Powyższa decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy: Podaniem z dnia 11 marca 2004 r. L. G., na podstawie przepisu art. 145 § 1 pkt 3, 4 i 6 K.p.a. wystąpiła z wnioskiem o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Wójta Gmina M. z dnia 29.05.2003r. wydaną w przedmiocie ustalenia Spółce Akcyjnej warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla budowy radiowej stacji bazowej cyfrowej telefonii komórkowej wraz z przyłączem energetycznym, na działce nr [...] położonej w obrębie wsi G. Wójt Gminy M. – jako organ właściwy do rozpoznania wniosku -postanowieniem z dnia 22 kwietnia 2004 r. wznowił postępowanie w tej sprawie, a następnie decyzją z dnia 17 maja 2004 r. stwierdził wydanie z naruszeniem art. 145 § 1 pkt 3 i 4 K.p.a. własnej decyzji z dnia 29 maja 2003 r. Ponownie rozpatrując sprawę organ I instancji stwierdził, że uchybienia procesowe, na które powołała się strona, nie wpłynęły na prawidłowe zastosowanie w sprawie przepisów prawa materialnego. Na skutek odwołania L. G. od ww. decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. rozpoznało sprawę i decyzją z dnia 9 lipca 2004 r. wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 151 § 2 i art. 146 § 2 K.p.a. oraz art. 85 i art. 87 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717), art. 40 ust. 1 i ust. 4 oraz art. 43 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 ze zm.) oraz Uchwały [...] Rady Gminy M. z dnia 8 października 2002 r. w sprawie zmiany w planie zagospodarowania przestrzennego gminy M., obręb G. (Dz. Urz. Woj. Zachodniopomorskiego Nr 84, poz. 1714) utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Obie te decyzje zostały – w wyniku skargi strony-uchylone przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. wyrokiem z dnia 15 września 2005r., sygn. akt [...]. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie zostało wszczęte na podstawie wniosku spółki z dnia 8.01.2003r., zasadnie organ odwoławczy uznał, że sprawę należy rozpatrzyć zgodnie z uregulowaniami zawartymi w ustawie z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym i następnie stwierdził, że decyzja Wójta Gminy M. z dnia 29 maja 2003r., ustalająca dla spółki warunki zabudowy i zagospodarowania terenu, wydana została z naruszeniem cytowanego przepisu art. 42 ust. 1 pkt 2 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, bowiem nie zawiera ona warunków wynikających z ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Warunki miejscowego planu, zwłaszcza, że zostały ustalone dla indywidualnie określonej przedmiotowej inwestycji, powinny znaleźć się w treści decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania przestrzennego. Stwierdzenie takie uzasadnione jest nie tylko treścią art. 42 ust. 1 pkt 2 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, ale również względami praktycznymi – z takiej decyzji, stanowiącej podstawę do realizacji zamierzenia inwestycyjnego, powinny wynikać w sposób jednoznaczny i wyczerpujący dla wszystkich uczestników (stron) procesu inwestycyjnego, ustalone w miejscowym planie przez organ samorządu terytorialnego, warunki zabudowy i zagospodarowania terenu, które inwestor musi spełnić. Następnie Sąd uzasadnił, że wobec przytoczonej niezgodności z prawem decyzji Wójta Gminy M. z dnia 29 maja 2003 r., której dotyczyło wznowione na wniosek skarżącej postępowanie administracyjne, organy orzekające w tym wznowionym postępowaniu powinny usunąć tę wadę wymienionej decyzji. Dalej Sąd wywiódł, że zaskarżona decyzja - wydana została na podstawie art. 151 § 2 K.p.a. w zw. z art. 146 § 2 K.p.a., zgodnie z którym "nie uchyla się decyzji także w przypadku, jeżeli w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w istocie decyzji dotychczasowej i stwierdzająca w uzasadnieniu, iż "w chwili obecnej należałoby ustalić wnioskodawcy warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla planowanej inwestycji i w rezultacie wydać decyzję odpowiadającą w istocie decyzji dotychczasowej" - narusza te przywołane przepisy ustawy. Nie można bowiem uznać, że nowa decyzja wydana po wznowieniu postępowania, która zawierałaby warunki określone w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, odpowiadałaby w swej istocie decyzji, która tych warunków nie zawiera. Dlatego też, zdaniem Sądu, zaskarżoną decyzję, jako wydaną z naruszeniem prawa materialnego (art. 42 ust. 1 pkt 2 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym) i naruszeniem przepisów postępowania, w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy (art. 151 § 2 w zw. z art. 146 § 2 K.p.a.), należało uchylić. Z tych też powodów należało uchylić poprzedzającą ją decyzję organu I instancji. W związku z powyższym orzeczeniem Sądu organ pierwszej instancji ponownie rozpatrzył wniosek spółki z dnia 8 stycznia 2003 r. w sprawie wydania decyzji o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji "Budowa stacji bazowej telefonii cyfrowej w m. G., gm. M.". Wójt Gminy M. decyzją z dnia 1 marca 2006 r. na podstawie art. 40 ust. l i 3 i art. 42 ust. l ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym oraz ustaleń planu zagospodarowania gminy M. z 1986 r. ustalił warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla powyższej inwestycji. Od tej decyzji odwołanie złożyła L. G. wnosząc o jej uchylenie oraz o uchylenie decyzji z dnia 29 maja 2003 r. jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa. Decyzja ta następnie w wyniku postępowania odwoławczego została uchylona decyzją z dnia 28 czerwca 2006 r. Po ponownym (kolejnym) rozpatrzeniu sprawy Wójt Gminy M. decyzją z dnia 20 lipca 2002 r. (błędna data roczna wydania decyzji – winno być 2006r.) - na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 Kpa w związku z art. 85 ust. l ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym odmówił uchylenia decyzji z dnia 29 maja 2003r. (wydanej w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji budowa radiowej stacji bazowej telefonii komórkowej), bowiem stwierdził, że nie ma podstaw do jej uchylenia i jednocześnie umorzył postępowanie w sprawie zakończonej ostateczną decyzją z dnia 29 maja 2003r. W uzasadnieniu tej decyzji organ I instancji stwierdził, że stosownie do art. 85 ust. I ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu do spraw już zakończonych decyzją ostateczną nie stosuje się przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym, lecz przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, te zaś nie przewidują wydawania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w takim kształcie jak to wynikało z ustawy z 1994 r. Organ I instancji podał również, że warunki zabudowy i zagospodarowania terenu wynikały z Uchwały z dnia 8 października 2002r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Od powyższej decyzji z dnia 20 lipca 2002r. (prawidłowo 2006r.) odwołanie złożyła L. G. podnosząc, że organ I instancji nie powiadomił o sprawie Starostwa Powiatowego w S., Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego i [...] Urzędu Wojewódzkiego w S., ograniczając liczbę stron postępowania, poza tym wadliwie zastosował art. 151 § 1 kpa., bowiem jednocześnie odmówiono uchylenia decyzji z dnia 29 maja 2003r. i umorzono postępowanie w sprawie zakończonej właśnie tą decyzją. W wyniku przedmiotowego odwołania decyzją z dnia 9 października 2006r. organ II instancji uchylił zaskarżoną decyzję w całości i umorzył postępowanie pierwszej instancji w przedmiocie wznowionego postępowania. Organ odwoławczy uznał za zasadny zarzut, że organ pierwszej instancji na podstawie art. 151 § 1 kpa odmówił jednocześnie uchylenia decyzji [..] z dnia 29 maja 2003 r. i umorzył postępowanie w sprawie zakończonej tą decyzją. Organ odwoławczy wskazał również, że w chwili wydania postanowienia z dnia 22 kwietnia 2004 r. o wznowieniu postępowania, przepisy ustawy z 1994 r. nie obowiązywały, ponieważ zostały uchylone ustawą z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717). W art. 85 ust. 1 nowej ustawy określono, że do spraw wszczętych i niezakończonych decyzją ostateczną przed dniem wejścia jej w życie stosuje się przepisy dotychczasowe. Przepis ten stanowi wyjątek od zawartej w art. 6 K.p.a. zasady orzekania na podstawie przepisów ustawy obowiązującej w dacie rozpatrzenia sprawy. W związku z tym, że do decyzji ostatecznych nie stosuje się przepisów ustawy z 1994 r., a obowiązująca ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie przewiduje decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, a poza tym według przepisów ustawy z 2003 r. inwestycje budowy telefonii komórkowej traktowane są jako inwestycje celu publicznego, nie istnieje tożsamość sprawy. Nastąpiła więc zmiana podstawy prawnej, co uzasadniło umorzenie wznowionego postępowania na podstawie art. 105 § 1 kpa. Przedmiotowa decyzja organu odwoławczego została prawomocnie uchylona przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. wyrokiem z dnia 12 kwietnia 2007 roku, sygn. akt [..]. W uzasadnieniu orzeczenia Sąd wskazał, że organ II instancji nie wziął pod uwagę, że zgodnie z art. 151 § 1 K.p.a. właściwy organ administracji publicznej po przeprowadzeniu postępowania określonego w art. 149 § 2 K.p.a. wydaje decyzję, w której: 1) odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej, gdy stwierdzi brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1 lub art. 145a, albo 2) uchyla decyzję dotychczasową, gdy stwierdzi istnienie podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1 lub art. 145a, i wydaje nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy. Następnie Sąd uzasadnił, że organ I instancji postanowieniem z dnia 20 lipca 2006r. zgodnie z art. 151 § 1 pkt 1 K.p.a. odmówił uchylenia decyzji z dnia 29 maja 2003r., lecz z naruszeniem prawa umorzył postępowanie powołując się na art. 105 kpa w zw. z art. 85 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Natomiast organ odwoławczy uznał zasadność zarzutu naruszenia prawa, a mianowicie art. 151 § 1 pkt 1 K.p.a. przez organ I instancji, lecz sam również bezpodstawnie umorzył postępowanie, powołując się na art. 105 § 1 K.p.a. w zw. z art. 85 ust. 1 ustawy o planowaniu przestrzennym. Zdaniem Sądu argumentacja organu II instancji dotycząca zastosowania art. 85 ust. 1 cyt. ustawy nie jest właściwa dlatego, że organ I instancji odmówił uchylenia decyzji ostatecznej ustalającej warunki zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. W sytuacji, gdyby uchylił dotychczasową decyzję celowe byłyby rozważenie zastosowania art. 85 ust. 1 ustawy o planowaniu przestrzennym. Organ II instancji, po przedstawieniu stanu faktycznego sprawy, wskazał, że jak wynika z akt postępowania L. G. nie brała udziału bez swej winy jako strona postępowania, co przesadza o zaistnieniu przesłanki wznowienia postępowania wskazanej w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. Przedmiotowa okoliczność stanowi zatem bezpośredni powód uchylenia decyzji Wójta Gminy M. z dnia 20 lipca 2002r. (2006r.) Zdaniem organu II instancji, po uchyleniu ww. decyzji przepis art. 151 § 1 pkt 2 Kpa wymaga jednak rozstrzygnięcia sprawy co do istoty żądania zgłoszonego przez wnioskiem z dnia 20 stycznia 2003r. o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Wniosek ten organ II instancji zobowiązany był rozpoznać w aktualnym stanie prawnym i faktycznym, albowiem stosownie do art. 85 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w sprawie zapadła już ostateczna decyzja administracyjna. Bez znaczenia na tle wykładni tego przepisu pozostaje okoliczność, że ostateczna decyzja wydana w tej sprawie została wyeliminowana z obrotu prawnego Według organu II instancji stosując aktualne przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym należało odmówić ustalenia warunków zabudowy. Powołując art. 59 ust 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, zgodnie z którym zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, z wyjątkiem inwestycji celu publicznego i wykonania robót budowlanych polegających na remoncie, montażu lub przebudowie, jeżeli nie powodują zmiany sposobu zagospodarowania terenu i użytkowania obiektu budowlanego oraz nie zmieniają jego formy architektonicznej, a także nie są zaliczone do przedsięwzięć wymagających przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko, w rozumieniu przepisów o ochronie środowiska, albo niewymagające pozwolenia na budowę - wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Organ II instancji uzasadnił, że z powyższego przepisu wynika, iż decyzję o warunkach zabudowy jak i celu publicznego wydaje się jedynie w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zaś dla przedmiotowego obszaru istnieje aktualnie obowiązujący plan miejscowy dopuszczający realizację stacji bazowych telefonii komórkowej (uchwała Rady Gminy w M. Nr z dnia 8 października 2002 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. Urz. Woj. Zach. Nr 84, poz. 1714). Według organu II instancji sam fakt uchwalenia planu miejscowego niezależnie od jego ustaleń stanowi samodzielną przesłankę uniemożliwiająca wydanie decyzji w przedmiocie warunków zabudowy. Nie wydaje się również decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji, która została już zrealizowana. Stan taki nie oznacza jednak, że przedmiotowa stacja bazowa istnieje nielegalnie skoro jej budowa pozostaje zgodna z planem. W odniesieniu do zarzutów odwołania organ II instancji wskazał, że zarzut ograniczenia we wznowionym postępowaniu udziału wymienionych jednostek jest bezzasadny. Starosta Powiatowy, Wojewódzki Inspektor Sanitarny, Wojewoda [..] są organami administracji publicznej, a nie stronami postępowania. Jak również bezzasadny jest zarzut, że nadal pozostaje w obrocie decyzja z dnia 1 marca 2006 r., bowiem faktycznie decyzja ta została uchylona przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. decyzją z dnia 28 czerwca 2006 r. Uchylenie tej decyzji przez organ odwoławczy spowodowało, że została ona wyeliminowana z obrotu. Dodatkowo organ II instancji wyjaśnił, że ze względu na okoliczność, iż decyzja Wójta Gminy M. z dnia 20 lipca 2002 r. została uchylona w całości nie zachodzi konieczność sprostowania oczywistej omyłki w dacie wskazującej omyłkowo rok wydania ,,2002" zamiast ,,2006". L. G. zaskarżyła do Sądu ww. decyzję organu II instancji w części dotyczącej odmówienia ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji i wniosła o uchylenie decyzji w tej części. Skarżąca podkreśliła, że nie zgadza się z odmówieniem ustalenia warunków zabudowy dla tej inwestycji, ponieważ taki stan rzeczy konwaliduje zaistniałą sytuację oraz pozbawia skarżącą możliwości zmiany tej sytuacji. W Jej ocenie winno być kontynuowane postępowanie zmierzające do wydania decyzji, albowiem decyzja ostateczna została wyeliminowana z obrotu prawnego, czyli nie istnieje i nie może rodzić żadnych skutków. Ponadto skarżąca wskazała, że orzeczenie organu II instancji o odmówieniu wydania warunków zabudowy zapadło z naruszeniem właściwości organu odwoławczego, gdyż do odmowy w zakresie warunków zabudowy organem właściwym był i nadal pozostaje wójt gminy (art. 60 ust 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym z dnia 27.03.2003r.) Odnosząc się do uzasadnienia zaskarżonej decyzji skarżąca podniosła, że inwestycja, wbrew stanowisku organu II instancji, nie jest zgodna z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Przedmiotem obowiązującej zmiany w planie zagospodarowania przestrzennego gminy, przyjętej uchwałą z dnia 8 października 2002r. Rady Gminy M., jest zmiana przeznaczenia części działki nr [..] z funkcji rolniczej na stację bazową telefonii komórkowej wraz z dojazdem, a celem zmiany jest m. in. zachowanie interesów lokalnych zwłaszcza w zakresie ochrony środowiska przyrodniczego, powiązań komunikacyjnych oraz infrastruktury technicznej. Przepisy szczegółowe omawianej uchwały wyznaczają teren o symbolu 1 UL z przeznaczeniem pod stację bazową telefonii komórkowej oraz drogę dojazdową, wewnętrzna o symbolu KD. Dla terenu 1 UL przepisy te ustalają: 1) dojazd z drogi krajowej o symbolu DK20 poprzez wydzieloną drogę wewnętrzną KD, 2) realizację miejsc postojowych do obsługi stacji bazowej- na terenie własnej działki, 3) konieczność oświetlenia planowanego masztu antenowego, ze względu na bezpieczeństwo migrujących ptaków oraz ruchu pojazdów powietrznych, 4) nasadzenie zieleni wysokiej i niskiej w obrębie wybudowanego ogrodzenia stacji bazowej, 5) wykorzystanie warstwy orno-próchniczej gleby usuniętej przy realizacji inwestycji do nasadzeń zieleni lub rekultywacji innych terenów, 6) w przypadku naruszenia systemu melioracyjnego w obszarze zmiany lego odbudowy w dostosowaniu do planowanej inwestycji. " Skarżąca wskazała, że żadne z wyżej wymienionych ustaleń nie zostało ujęte w decyzji o warunkach zabudowy z dnia 29 maja 2003r. i między innymi z tego tytułu postępowanie winno być ponownie wszczęte i prowadzone od początku. Następnie skarżąca podniosła, że podstawą decyzji uczyniono zarówno art. 59 ust. 1, jak również art. 85 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym z dnia 23 marca 2003r., podczas gdy zastosowanie procedur określonych w tych przepisach w jednym postępowaniu wzajemnie się wyklucza. Stąd też stan prawny jednoznacznie wskazuje na konieczność stosowania przepisów poprzedniej ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, gdyż wskutek uchylenia decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu stan prawny jest obecnie tożsamy jak na dzień złożenia wniosku przez spółkę. W odpowiedzi na skargę organ II instancji wskazał, że uchylając decyzję Wójta Gminy M. z dnia 29 maja 2003r., organ odwoławczy stosownie do art. 151 Kpa zobowiązany był do wydania nowej decyzji co do istoty- co również wskazano w wyroku Sądu wydanym w sprawie o sygnaturze [...]. Zatem zarzut, ze organ II instancji naruszył swoją właściwość i domaganie się ustalenia warunków zabudowy przez organ I instancji pozbawiony jest podstaw prawnych. Nadto, zdaniem organu II instancji nietrafny jest zarzut , że organ orzekł wbrew w/w orzeczeniu Sądu, bowiem Sąd nie przesądził jednoznacznie, że organ odwoławczy ma orzec na podstawie takich, a nie innych przepisów prawa, lecz jedynie wskazał na brak konsekwencji organu odwoławczego, iż ten jeżeli rozpoznał sprawę w dawnym stanie prawnym, kiedy decyzje wydawało się w oparciu o plan miejscowy to winien ustalenia konkretnego planu "włączyć" do treści wydawanej decyzji i ta kwestia stanowiła bezpośredni powód uchylenia zaskarżonej decyzji i decyzji jej poprzedzającej w niniejszej sprawie. Następnie organ II instancji wyjaśnił, że w przedmiotowym postępowaniu zarzut w zakresie zgodności inwestycji z planem jest niewłaściwy, albowiem oceny tej ostatecznie dokonuje organ wydający pozwolenie na budowę, nadto wyjaśnił, że przedmiotowa inwestycja została zrealizowana, co potwierdza załączone do pisma pozwolenie na użytkowanie obiektu. Organ II instancji w całości podtrzymał swoje stanowisko dotychczas przedstawione w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie ale z innych przyczyn niż wskazane w skardze. Bezsporne w sprawie jest, że decyzją z dnia 29 maja 2003r. Wójt Gminy Marianowo na wniosek spółki ustalił warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji budowa radiowej stacji bazowej cyfrowej komórkowej wraz z przyłączem energetycznym na działce nr geod. [...] położonej w obrębie wsi G.. Bezsporne w sprawie jest również, że Wójt Gminy M., postanowieniem z dnia 22 kwietnia 2004r. na podstawie art. 145 § 1 pkt 3 i 4 kpa wznowił postępowanie administracyjne w sprawie zakończonej opisaną wyżej decyzją ostateczną Wójta Gminy M. z dnia 29 maja 2003r. Po wydaniu szeregu decyzji w prowadzonym postępowaniu wznowieniowym Wójt Gminy M. decyzją z dnia 20 lipca 2002r. (oczywista data roczna 2006r.), na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 kpa w związku z art. 85 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz art.105 kpa odmówił uchylenia swojej decyzji z dnia 29 maja 2003r. w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu i umorzył postępowanie w sprawie zakończonej decyzją ostateczną z dnia 29 maja 2003 r. o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu wydanej na wniosek spółki w Warszawie. Zaskarżoną decyzją z dnia i 13 sierpnia 2007r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. - w pkt 1 uchyliło w całości opisaną wyżej decyzję Wójta Gminy M. z dnia 20 lipca 2002r. (oczywista data roczna 2006r.); - w pkt 2 uchyliło w całości decyzję Wójta Gminy M. z dnia 29 maja 2003r. w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji obejmującej swym zakresem budowę radiowej stacji bazowej cyfrowej telefonii komórkowej wraz z przyłączem energetycznym i odmówiło ustalenia warunków zabudowy i dla tej inwestycji. L. G. zaskarżyła opisaną wyżej decyzję organu II instancji w części dotyczącej odmówienia ustalenia warunków zabudowy dla w/w inwestycji. Zgodnie z treścią art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), który stanowi, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, Sąd orzekający w niniejszej sprawie poddał kontroli według kryterium zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego zaskarżoną decyzję w całości. Uchylenie przez organ odwoławczy w pkt 1 w całości decyzji Wójta Gminy M. z dnia 20 lipca 2002 r. (oczywista prawidłowa data roczna 2006r.) odpowiada prawu. Wójt Gminy M.. powyższą decyzję wydał na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 kpa., co narusza prawo, bowiem decyzja o odmowie uchylenia decyzji dotychczasowej (art. 151 § 1 pkt 1 kpa) może być podjęta po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego i dowodowego oraz po jednoznacznym ustaleniu, że nie zaistniały podstawy wznowienia określone w art. 145 § 1 kpa. Skoro trafnie na podstawie akt administracyjnych organy obu instancji wykazały, że skarżąca L. G. nie brała działu bez swej winy jako strona w postępowaniu dotyczącym ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, to w sytuacji zaistnienia przesłanki z art. 145 § 1 pkt 4 kpa nie mógł organ wydać decyzji na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 kpa. Nie było również podstaw prawnych do umorzenia postępowania w sytuacji wydania decyzji o odmowie uchylenia decyzji ostatecznej o warunkach zabudowy i zagospodarowani terenu. Zaskarżoną decyzją organ odwoławczy w pkt 2 uchylił w całości ostateczną decyzją Wójta Gminy M. z dnia29 maja 2003r. na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 kpa i odmówił ustalenia warunków zabudowy inwestycji obejmującej swym zakresem budowę radiowej stacji bazowej cyfrowej telefonii komórkowej wraz z przyłączem energetycznym. Podnieść w tym miejscu należy, że stwierdzenie czy przyczyna wznowienia rzeczywiście wystąpiła w sprawie i jakie z tego wynikają skutki dla rozstrzygnięcia sprawy, mogą być wyłącznie efektem postępowania przeprowadzonego po wydaniu postanowienia z art. 149 § 1 kpa i muszą być zawarte w decyzji określonej w art. 151 kpa. Z zaskarżonej decyzji wynika, że przyczyna wznowienia z art. 145 § 1 pkt 4 kpa wystąpiła co skutkuje uchylenie decyzji ostatecznej Wójta Gminy M. z dnia 29 maja 2003 r. Również z uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. z dnia 15 września 2005r. sygn. akt [...] wynika, że decyzja Wójta Gminy M. z dnia 29 maja 2003r. ustalająca dla spółki warunki zabudowy i zagospodarowania terenu, wydana została z naruszeniem przepisu art. 42 ust.1 pkt 2 ustawy z 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym, bowiem nie zawiera ("nie określa") warunków wynikających z ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Decyzja ta jako naruszająca prawo, zdaniem Sądu winna być usunięta z obiegu prawnego. Sąd dokonał kontroli decyzji ostatecznej w postępowaniu wznowieniowym odnosząc się do stanu faktycznego i stanu prawnego, jaki miał miejsce w dacie wydania decyzji ostatecznej w postępowaniu zwykłym. Jeżeli zatem w wyniku wznowieniowego postępowania decyzja ostateczna z dnia 29 maja 2003r. musi być uchylona, to w przypadku powtórnego rozstrzygnięcia sprawy co do istoty miałaby zastosowanie ustawa z 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym art.151 § 1 pkt 2 Kpa. W takiej sytuacji – ponieważ nowe przepisy nie znają decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w kształcie kreowanym ustawą o zagospodarowaniu przestrzennym z 1994r. postępowanie podlegałoby umorzeniu. Takie też zajął stanowisko Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. w wyroku z dnia 12 kwietnia 2007r. sygn. akt [...] w rozpoznawanej sprawie wznowieniowej uznając, że tylko w przypadku uchylenia decyzji ostatecznej ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla przedmiotowej inwestycji organ mógł jednocześnie umorzyć postępowanie (porównaj poz. 5 str. 572 Komentarza Becka Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne pod redakcją prof. Z. Niewiadomskiego 3 wydanie). Mając więc powyższe na uwadze należało pkt 2 zaskarżonej decyzji uchylić, bowiem, że jeżeli zdaniem organu odwoławczego w wyniku przeprowadzonego postępowania wznowieniowego zachodziły przesłanki do uchylenia ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu to winien tę decyzję uchylić i umorzyć postępowanie. Tymczasem organ odwoławczy uchylił w wyniku wznowienia postępowania decyzję ostateczną Wójta Gminy M. z 29 maja 2003r. o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu i odmówił ustalenia warunków zabudowy stosując przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym z 27 marca 2003r., co jest niezgodne z prawem. Skład orzekający w niniejszej sprawie podziela stanowisko komentatorów do tej ustawy opisane wyżej. Z tych względów, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 a i c, art. 152 art. 200 ustawy o Postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.