II SA/Sz 1011/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Bukowiecka-Kleczaj Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk-Meder Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz (spr.) Protokolant starszy sekretarz sądowy Anita Jałoszyńska po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 12 marca 2020 r. sprawy ze skargi K. I. i D. I. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Wójta Gminy B. z dnia [...] r. nr [...], II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżących K. I. i D. I. solidarnie kwotę [...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Wójt Gminy B. decyzją z dnia [...] czerwca 2019 r., nr [...], na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 - dalej "k.p.a.") w związku z art. 4 ust. 2 pkt 2, art. 59 ust. 1, art. 60 ust. 1, art. 61 i art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2018 r., poz. 1945 - dalej "u.p.z.p."), po rozpoznaniu wniosku K. I. i D. I. z dnia [...] stycznia 2019 r., odmówił wydania decyzji ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji - legalizacja samowoli budowlanej dla istniejącej zabudowy: budynku rekreacji wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną na działce nr [...], obr. P., gm. B.. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, że przeprowadzono analizę warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, stanu faktycznego i prawnego, wynikającą z przepisów odrębnych. W celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu wyznaczono obszar analizowany na kopii aktualnej mapy ewidencyjnej, będącej załącznikiem do analizy. Front działki wnioskowanej do zabudowy znajduje się od strony północnej działki, bezpośrednio przy granicy z działką nr [...] i wynosi około 15 m. Granice obszaru analizowanego zakreślono w odległości 50 m, tj. nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy. Wyznaczony obszar analizowany obejmuje urbanistyczną całość. Organ I instancji w oparciu o przeprowadzoną analizę wskazał, że żadna działka sąsiednia znajdująca się w obszarze analizy i dostępna jednocześnie z tej samej drogi publicznej, nie jest zabudowana legalnie budynkiem. Brak jakiejkolwiek legalnej zabudowy uniemożliwia określenie wymagań dla nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu. Wszystkie ujawnione i widniejące w obszarze analizowanym budynki są samowolami budowlanymi. Dowód na to stanowią postępowania Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K.. Oznacza to, że warunek określony w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. nie został spełniony. Natomiast, według organu I instancji, ziściły się warunki z art. 61 ust. 1 pkt 2, pkt 3 i pkt 4 u.p.z.p. Dalej Wójt podkreślił, że teren działki nr [...] znajduje się na obszarze chronionego krajobrazu "K. Pas Nadmorski", gdzie wprowadzono zakazy wymienione w § 3 uchwały Sejmiku Województwa [...] nr [...] z dnia [...] r. w sprawie obszarów chronionego krajobrazu. Poza tym południowa część działki nr [...] położona jest na obszarze szczególnego zagrożenia powodzią o prawdopodobieństwie wystąpienia raz na 100 lat (tzw. woda 1%), wyznaczonym w "Studium ochrony przeciwpowodziowej", sporządzonym przez Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w S.. W związku z powyższym przedmiotowa inwestycja wymaga uzyskania zgody wodnoprawnej, która zgodnie z art. 388 ust. 4 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne musi nastąpić przed uzyskaniem decyzji wydawanych na podstawie przepisów u.p.z.p. Organ stwierdził, że decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi, a warunek określony w art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p. należy uznać za spełniony. Odwołanie od powyższej decyzji wnieśli wnioskodawcy. Wnoszący odwołanie podnieśli, że organ I instancji wydając kwestionowaną decyzję wprowadza w błąd, stwierdzając, że jedyną najbliższą legalnie zabudowaną działką jest działka nr [...] i posadowiony na niej budynek mieszkalny wolnostojący jednorodzinny. Wewnątrz analizowanego zwartego obszaru urbanistycznego znajdują się dwie działki oznaczone nr [...] i [...], które zabudowane są legalnie wzniesionymi budynkami. Działki te znajdują się w odległości ok. 100-110 m od działki nr [...] objętej wnioskiem i znajdują się w określonym wcześniej kompleksie urbanistycznym. Argumentowali, że podstawą odmowy wydania decyzji o warunkach zabudowy mogłaby być jedynie sprzeczność projektowanej inwestycji z funkcją zabudowy już istniejącej, którą organ obowiązany był wskazać w uzasadnieniu decyzji. Zauważyli, że budynek mieszkalny jednorodzinny jest inwestycją o szerszym pojęciu, niż budynek rekreacji indywidualnej. Według odwołujących się, postępowanie zakończone przedmiotową decyzją zostało przeprowadzone w sposób nierzetelny, nie wyjaśniając dokładnie stanu faktycznego, naruszając w ten sposób art. 7 k.p.a. Świadczy o tym : - podawanie trzech różnych adresów stron; rozbieżności co do długości frontu działki nr [...] (analiza 18 m, decyzja 15 m); - kwestia najbliższej legalnej zabudowy na działkach nr [...] oraz [...] (na mapie będącej załącznikiem analizy budynków tych nie ma, ale na innej mapie w aktach sprawy budynki te są uwidocznione); - analizując spełnienia warunków z art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p. odniesiono się do innej działki nr [...]; - analizując spełnienia warunków z art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p. organ stwierdził, że został on spełniony, podczas, gdy w opisie stwierdził, że przedmiotowa inwestycja wymaga uzyskania zgody wodnoprawnej, natomiast w dołączonej do decyzji analizie stwierdzono, że "Przedmiotowy budynek będący przedmiotem legalizacji samowoli budowlanej znajduje się jednak w całości poza ww. obszarem". Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] sierpnia 2019 r., nr [...], w oparciu o art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 59 - 64 ust. 1 u.p.z.p., utrzymało w mocy kwestionowaną odwołaniem decyzję. Uzasadniając decyzję Kolegium wskazało, że organ I instancji dopełnił wszystkich czynności procesowych wymaganych przepisami prawa. Akta sprawy zawierają sporządzoną w trybie art. 53 ust. 1-3 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. analizę warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikających z przepisów odrębnych oraz stanu faktycznego i prawnego terenu objętego wnioskiem. W treści tego opracowania zawarto również sporządzoną na podstawie przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588 - dalej jako "rozporządzenie") analizę urbanistyczno-architektoniczną wyznaczonego wokół przedmiotowej działki obszaru tzw. dobrego sąsiedztwa. Dla dokonania analizy wyznaczono wokół działki nr [...], obszar równy trzykrotności frontu przedmiotowej działki (50 m), co spełnia wymóg § 3 ww. rozporządzenia. Organ II instancji ustalił, że przedmiotowa działka położona jest w kompleksie działek powstałych po podziale działki nr [...] i nr [...], o powierzchniach od [...] ha do [...] ha, który to kompleks od strony północnej ograniczony jest pasem drogi gminnej (działka nr [...]), zaś z pozostałych stron ograniczony jest użytkami rolnymi: działki nr [...], [...], [...]. W wyznaczonym do analizy obszarze, na żadnej z działek nie ma legalnej zabudowy, która mogłaby stanowić tzw. "dobre sąsiedztwo" w zakresie funkcji i gabarytów. Istniejące w tym samym obszarze obiekty o tożsamej funkcji (rekreacji indywidualnej), stanowią samowolę budowlaną, gdyż zostały zrealizowane bez wymaganego prawem zgłoszenia. Kolegium stwierdziło zgodność zamierzenia w zakresie wymogów stawianych w art. 61 § 1 pkt 2-5 u.p.z.p. Podsumowując Kolegium podkreśliło, że wnioskowana zabudowa nie spełnia łącznie pięciu wymogów wskazanych w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., z uwagi na brak w sąsiedztwie działek objętych legalną zabudową, mogącą stanowić dobre sąsiedztwo dla zabudowy działki wnioskowanej. Z tego też względu, nie ma podstaw prawnych do ustalenia w drodze decyzji wnioskowanych warunków zabudowy dla zrealizowanego obiektu o funkcji rekreacji indywidualnej. W odniesieniu do zarzutów odwołania, Kolegium wskazało, że zabudowane działki nr [...] z posadowionym budynkiem mieszkalnym oraz działki nr [...] i nr [...] zabudowane legalnie budynkiem hotelowym i pensjonatowym nie stanowią "dobrego sąsiedztwa", dla zabudowy działki wnioskowanej. Wyjaśniło, że warunek dobrego sąsiedztwa należy rozumieć w ten sposób, że w sąsiedztwie znajduje się przynajmniej jeden obiekt przede wszystkim o tożsamej funkcji i gabarytach. Tymczasem zarówno budynek mieszkalny jednorodzinny, jaki i hotel oraz pensjonat to budynki o zupełnie innej funkcji i gabarytach, niż budynek rekreacji indywidualnej. Kolegium nie podzieliło stanowiska odwołujących się w tym zakresie. K. I. i D. I., działając przez radcę prawnego, zaskarżyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie powyższą decyzję organu odwoławczego, wnosząc o jej uchylenie oraz uchylenie poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, jak i zasądzenie od organu na rzecz skarżących kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych. Kwestionowanej decyzji skarżący zarzucili naruszenie: 1) art. 60 ust. 1 pkt 1 i 5 u.p.z.p oraz § 3 ust. 2 rozporządzenia, poprzez ich błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że przesłanki określone w tych przepisach nie zostały spełnione, co spowodowało utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji, 2) art. 60 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. i § 3 ust. 2 rozporządzenia, poprzez sprzeczne z tymi przepisami określenie granic obszaru analizowanego, co spowodowało, że w obszarze tym nie znalazła się zabudowa o kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu występującego na działce nr [...], 3) art. 8 k.p.a. w związku z art. 32 Konstytucji RP, polegające na naruszeniu zasady równego traktowania obywateli przez władze publiczne, przejawiające się w niniejszej sprawie wydaniem decyzji o warunkach zabudowy dla właścicieli działek nr: [...], [...], [...], zaś odmowie wydania decyzji o warunkach zabudowy dla skarżących, pomimo że wszystkie te działki zlokalizowane są na obszarze szczególnego zagrożenia powodzią i w obszarze chronionego krajobrazu "K. Pas Nadmorski", 4) art. 6, art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., poprzez niedokonanie wyczerpującego zgromadzenia materiału dowodowego oraz niezbadanie stanu faktycznego sprawy, a w szczególności nieprawidłowe określenie granic obszaru analizowanego dla działki nr [...], co nie pozwoliło na ustalenie wszelkich okoliczności dla podjęcia prawidłowej decyzji ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji oraz pominięcie załączonych do akt sprawy dokumentów, co w rezultacie spowodowało wydanie zaskarżonej decyzji, 5) art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., poprzez jego zastosowanie w sytuacji, gdy decyzja Wójta z dnia 6 listopada 2019 r. o odmowie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku rekreacji wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną na działce nr [...], obręb P., gmina B.. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze podtrzymało swoje stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 2167 ze zm.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Z tego też powodu, w postępowaniu sądowym nie mogą być brane pod uwagę argumenty natury słusznościowej czy celowościowej. Badana jest wyłącznie legalność aktu administracyjnego, czyli prawidłowość zastosowania przepisów prawa do zaistniałego stanu faktycznego, trafność wykładni tych przepisów oraz prawidłowość zastosowania przyjętej procedury. Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019, poz. 2325 ze zm.), zwanej dalej: "p.p.s.a.", sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną. Oznacza to, że sąd bierze z urzędu pod uwagę wszelkie naruszenia prawa procesowego i materialnego niezależnie od treści podnoszonych w skardze zarzutów, jednakżew zakresie oceny legalności nie może wykraczać poza sprawę, która była lub winna być przedmiotem postępowania przed organami administracji publicznej i której dotyczy zaskarżone rozstrzygnięcie. Na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a., uwzględnienie skargi na decyzję administracyjną następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). Przeprowadzona przez Sąd, według wskazanych wyżej kryteriów, kontrola legalności zaskarżonej decyzji, a także poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji, wykazała, że decyzje te naruszają prawo w stopniu skutkującym koniecznością ich uchylenia. W rozpoznawanej sprawie materialnoprawną podstawę działania organów stanowiły przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (dalej: "u.p.z.p."), która określa zakres i sposoby postępowania w sprawach przeznaczania terenów na określone cele oraz ustalania zasad ich zagospodarowania i zabudowy (art. 1 ust. 1 pkt 2 ustawy), a także przepisy wydanego na podstawie art. 61 ust. 6 ustawy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (zwanego dalej: "rozporządzeniem"). Przypomnienia również wymaga, że postępowanie administracyjne, w wyniku którego wydana została zaskarżona decyzja, dotyczyło ustalenia na rzecz skarżących warunków zabudowy w celu legalizacji samowoli budowlanej dla istniejącej zabudowy budynku rekreacji wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną na działce nr [...], obręb P., gmina B.. Celem decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu jest przesądzenie w oparciu o powołane wyżej przepisy o zgodności zamierzonej lub zrealizowanej i poddanej procedurze legalizacyjnej inwestycji z tymi przepisami. W myśl art. 61 ust. 1 u.p.z.p., wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe w przypadku łącznego spełnienia warunków określonych w pkt 1-5, tj. w sytuacji, gdy: co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu (pkt 1), teren ma dostęp do drogi publicznej (pkt 2); istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego (pkt 3); teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1 (pkt 4); decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi (pkt 5). Z przywołanej regulacji wynika, że właściwy organ jest zobowiązany wydać pozytywną decyzję, jeśli wnioskowane zamierzenie inwestycyjne czyni zadość wszystkim wymogom wynikającym z konkretnych przepisów prawa powszechnie obowiązującego i ma obowiązek odmówić ustalenia warunków zabudowy wówczas, gdy wnioskowana inwestycja nie spełnia chociażby jednej ustawowej przesłanki. Oznacza to, że wydanie decyzji musi poprzedzać postępowanie wyjaśniające, przeprowadzone w zakresie spełnienia ustawowych przesłanek. Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do oceny, czy orzekające w niej organy prawidłowo ustaliły stan faktyczny, co do sposobu zagospodarowania działek gruntu w obszarze analizowanym oraz, czy w oparciu o sporządzoną analizę dopuszczalne jest wydanie decyzji ustalającej warunki zabudowy. Rozstrzygnięciu powyższej kwestii z założenia prawodawcy ma służyć analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 u.p.z.p. W myśl § 3 ust. 2 rozporządzenia, granice obszaru analizowanego wyznacza się na kopii mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy, w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 metrów. W sprawie będącej przedmiotem rozpoznania, z treści analizy wynika, że jej obszar został wyznaczony wokół działki nr [...], zachowując przy tym zasadę minimalnego zakresu, tj. większego niż trzykrotność frontu działki, który wynosi 18 m oraz spełniając kolejny warunek minimalnego zakresu terenu wokół inwestycji, tj. min. 50 m. Z kolei z treści decyzji organu I instancji wynika, że front działki ma 15 m, a granice obszaru analizowanego wyznaczono w odległości ok. 50 m, to jest w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem. W myśl § 9 rozporządzenia, warunki i wymagania dotyczące nowej zabudowy i zagospodarowania terenu ustala się w decyzji o warunkach zabudowy, zawierającej część tekstową i graficzną (ust. 1). Wyniki analizy, o której mowa w § 3 ust. 1, zawierające część tekstową i graficzną, stanowią załącznik do decyzji o warunkach zabudowy (ust. 2). Część graficzną decyzji o warunkach zabudowy oraz część graficzną analizy, o której mowa w § 3 ust. 1, sporządza się na kopiach mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy, w czytelnej technice graficznej zapewniającej możliwość wykonywania ich kopii (ust. 3). Skoro podstawę wydania decyzji stanową część tekstowa i graficzna analizy, stanowiącej jednocześnie załącznik do decyzji i będąca jej integralną częścią, to decyzja nie może zawierać istotnych rozbieżności z załącznikiem tekstowym, natomiast załącznik graficzny musi spełniać wymogi określone w art. 52 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. Tych wymogów nie spełnia ani decyzja organu I instancji, ani decyzja organu II instancji, jak również załącznik graficzny do analizy. Z § 3 ust. 2 rozporządzenia wynika, że granice obszaru analizowanego wyznacza się w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 metrów. Skoro front działki według analizy ma 18 metrów, to trzykrotność frontu wynosi 54 metry. Nie wiadomo skąd organ I instancji, przyjął jako front działki 15 metrów uznając jednocześnie, że 50 metrów, jako trzykrotność frontu działki, stanowi o prawidłowo wyznaczonym obszarze analizowanym. Ustalenia te świadczą nie tylko o wyjątkowo nierzetelnym potraktowaniu wnioskodawcy, ale również ewidentnie naruszają obowiązujące przepisy prawa. Na podstawie nieprawidłowo sporządzonej analizy organ nie ma prawa wydawać decyzji czy to ustalającej warunki zabudowy, czy też odmawiającej ich ustalenia. Do nieprawidłowości w wydawaniu decyzji należy również zaliczyć niewłaściwy załącznik graficzny, tj. mapę w skali 1:2000 zamiast – jak to wynika z art. 52 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p. - załącznik sporządzony na kopii mapy zasadniczej lub, w przypadku jej braku, na kopii mapy katastralnej, przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, obejmujących teren, którego wniosek dotyczy, i obszaru, na który ta inwestycja będzie oddziaływać, w skali 1:500 lub 1:1000. Mapa, która stanowi załącznik do decyzji organu I instancji jest mapą właściwą dla inwestycji liniowych (w skali 1:2000), a wniosek skarżących przecież takiej inwestycji nie dotyczy. Sąd zwrócił także uwagę na brak związku ze sprawą wskazania przez organ I instancji w uzasadnieniu swej decyzji, na znajdowanie się działki nr [...] w obr. P. w obszarze Chronionego Krajobrazu pod nazwą "K. Pas Nadmorski", na podstawie załącznika do uchwały Sejmiku Województwa [...] nr [...] z dnia [...] r. Skarżący wnioskowali o wydanie warunków zabudowy dla działki nr [...] z ww. obrębu i co do tej działki organ miał obowiązek dokonać ustaleń pod kątem zgodności inwestycji z przepisami prawa powszechnie obowiązującego. Organ I instancji ustalił ponadto, że południowa część działki skarżących znajduje się w obszarze szczególnego zagrożenia powodzią o prawdopodobieństwie wystąpienia tego stanu raz na sto lat (tzw. woda 1%), a w związku z tym przedmiotowa inwestycja wymaga uzyskania zgody wodnoprawnej, przed wydaniem decyzji o warunkach zabudowy. Natomiast w analizie zawartej w załączniku tekstowym do decyzji organu I instancji wskazano, że przedmiotowy budynek, będący przedmiotem legalizacji samowoli budowlanej znajduje się jednak w całości poza ww. obszarem. Powyższe nie wskazuje na jednoznaczne ustalenie organu I instancji, że warunek określony w art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p., został rzeczywiście w sprawie spełniony. Organ odwoławczy wskazanych wyżej nieprawidłowości nie wyeliminował, a wręcz bezkrytycznie i bezrefleksyjnie powtórzył wadliwie ustalony stan faktyczny wynikający z decyzji organu I instancji. Podsumowując, ze względu na wskazane wyżej wady zaskarżonej decyzji oraz ją poprzedzającej, które powodują, że decyzje te co do zasady nie poddają się kontroli Sądu, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. w związku z art. 135 tej ustawy, należało uchylić decyzje organów obu instancji. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a.