II SA/Sz 1013/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Sędzia NSA Danuta Strzelecka-Kuligowska po rozpoznaniu w dniu 19 stycznia 2009 r. na posiedzeniu niejawnym skargi B. D. na pisma Prezydenta Miasta K. z dnia [...] r. i z dnia [...] r. oraz pismo Zarządu Gospodarki Mieszkaniowej Nr [...] w K. z dnia [...] r. w przedmiocie rozbiórki garażu oraz zamurowania okien i drzwi wejściowych na taras p o s t a n a w i a: odrzucić skargę B D-G wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na nieprawidłowe działanie Prezydenta Miasta w zakresie wydania pisma zobowiązującego skarżącą do rozbiórki garażu oraz zamurowania okien i drzwi tarasowych. Skarżąca wskazała, że budowa garażu i wykonanie okien i drzwi w ścianie budynku przy ul. (...) w K jest legalna, albowiem posiada ona wymagane prawem decyzje o zatwierdzeniu projektu garażu-tarasu i pozwoleniu na jego budowę, które załączyła do skargi. Dlatego też pisma Prezydenta Miasta z dnia 7 lipca 2008 r. i z dnia 31 lipca 2008 r. nakazujące jej rozbiórkę w/w obiektu i następnie pismo ZGM (...) w K zobowiązujące do rozbiórki garażu-tarasu i zamurowania okien i drzwi - są niezgodne z prawem. Następnie w piśmie z dnia 7 listopada 2008 r. skarżąca oświadczyła, że w/w pisma są decyzjami nakazującymi jej rozbiórkę gararażu-tarasu i wykonanie robót polegających na zamurowaniu okien i drzwi wejściowych na taras wydanymi bez podstawy prawnej. W kolejnym piśmie skierowanym do Sądu skarżąca podała, że w/w decyzje naruszają jej prawo własności, albowiem dokonała zakupu mieszkania wraz z podwórkiem, na którym wybudowała garaż z tarasem. Skarżąca wniosła o wstrzymanie wykonania w/w pism w zakresie wszelkich działań związanych z budynkiem nr (...) przy ul. (...) w K. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o odrzucenie skargi, albowiem wskazane pisma nie stanowią aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej, lecz są jedynie elementem korespondencji pomiędzy właścicielami sąsiadujących nieruchomości. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje : Zakres kontroli sprawowanej przez sądy administracyjne został określony w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) zgodnie z którą sądy administracyjne w zakresie swej właściwości sprawują kontrolę pod względem legalności działań lub zaniechań organów administracji publicznej. Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. zwana dalej p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W myśl art. 3 § 2 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4 a. Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 3). Skarga podlega odrzuceniu, albowiem wskazane przez skarżącą pisma nie stanowią decyzji administracyjnych, ani też nie są postanowieniami administracyjnymi, czy innymi aktami lub czynnościami z zakresu administracji administracyjnej, o których mowa we wskazanych wyżej przepisach. Z treści pism tj. pisma Prezydenta Miasta z dnia 7 lipca 2008 r. i pisma z dnia 31 lipca 2008 r. oraz pisma ZGM (...) w K wynika, że są to pisma informacyjne w przedmiocie stanowiska organu odnośnie sprawy nieruchomości gruntowej działki nr (...) obręb (...) w K w związku z jej sprzedażą, a także dotyczą planowanych działań tego organu w sprawie garażu - tarasu i w sprawie wykonanych otworów okiennych i drzwi w ścianie budynku przy ul. (...) w K. Podkreślić należy, że organem właściwym do orzekania w drodze decyzji o rozbiórce danego obiektu budowlanego, w oparciu o przepisy ustawy Prawo budowlane, jest organ nadzoru budowlanego. Nadto Sąd zważył, iż skarżąca w piśmie z dnia 7 lipca 2008 r. podnosi zarzuty naruszenia prawa własności, bowiem jak twierdzi nabyła mieszkanie z podwórkiem i możliwością wjazdu na to podwórko, które ma być zabudowane budynkiem przylegającym do ściany "jej" budynku. Kwestie naruszenia prawa własności oraz spory powstałe na tle umów cywilnych (np. umowy kupna nieruchomości) regulują przepisy prawa cywilnego, a co się z tym wiąże właściwym do rozstrzygania wskazanych spraw jest sąd powszechny, na podstawie art. 2 ustawy z dnia 17 listopada 1964r. Kodeks postępowania cywilnego ( Dz.U. Nr 43, poz. 296 ze zm.). Natomiast kwestia prawidłowości planowanej inwestycji tj. zabudowy budynkiem tzw. podwórka przy ul. (...) w K (działki nr (...)) będzie rozstrzygnięta w decyzji o pozwoleniu na budowę wydanej przez właściwy organ administracji architektoniczno - budowlanej w postępowaniu administracyjnym prowadzonym w sprawie pozwolenia na budowę, w oparciu o przepisy ustawy Prawo budowlane. Prawo udziału w takim postępowaniu przysługuje inwestorowi, właścicielom, użytkownikom wieczystym lub zarządcom nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu (por. art. 28 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane ; t. j. Dz. U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016 ze zm.). Decyzja taka podlega kontroli w toku instancji, jak również sądowoadministracyjnej. Wskazać należy także, że wobec faktu, iż niniejsza skarga na pisma informacyjne organu jest niedopuszczalna również wniosek skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonych pism nie jest dopuszczalny. Mając na względzie powyższe Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. zobligowany był niniejszą skargę odrzucić, o czym orzekł na wstępie.