II SA/Sz 1015/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grzegorz Jankowski, Sędziowie Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz,, Sędzia NSA Iwona Tomaszewska (spr.), Protokolant Krzysztof Chudy, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 14 października 2009r. sprawy ze skargi G. W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego oddala skargę Przedmiotem skargi, wniesionej przez G. W. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia[...]r. Nr [...], wydane na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 Kpa, art. 33 i 34 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005 r. Nr 229, poz.1954 ze zm.), § 7, § 11 uchwały Nr XIII/269/03 Rady Miasta Szczecina z dnia 1 grudnia 2003 r. w sprawie ustalenia strefy płatnego parkowania, opłat za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych Miasta oraz sposobu ich pobierania (Dz. Urz. Nr 113, poz. 1932) oraz Uchwały Rady Miasta Szczecin Nr XXIX/576/04 z dnia 22 listopada 2004 r. (Dz. Urz. Nr 49, poz.2168), utrzymujące w mocy postanowienie Prezydenta Miasta z dnia [...] r., znak: [...] w sprawie uznania wniesionych zarzutów dotyczących postępowania egzekucyjnego prowadzonego w oparciu o tytuł wykonawczy Nr [...] za nieuzasadnione. Wydanie zaskarżonego postanowienia poprzedziło postępowanie o następującym przebiegu. Prezydent Miasta , występując w sprawie w roli wierzyciela, po uprzednim doręczeniu G. W. upomnienia Nr Up. Up.[...] z dnia [...] r. wystawił tytuł wykonawczy z dnia [...]r. nr [...], obejmujący należności z tytułu opłat dodatkowych za nieopłacony postój pojazdu marki T. o nr rej. [...] w strefie płatnego parkowania w łącznej kwocie 240 zł wraz z kosztami upomnienia w kwocie 8, 80 zł. Jako podstawę prawną egzekwowanej należności wierzyciel wskazał ustawę z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych oraz uchwałę nr XIII/269/03 Rady Miasta Szczecin z dnia 1 grudnia 2003 r. w sprawie ustalenia strefy płatnego parkowania, opłat za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych Miasta oraz sposobu ich pobierania oraz uchwałę Rady Miasta Szczecin Nr XXIX/576/04 z dnia 22 listopada 2004 r. Odpis tytułu wykonawczego organ egzekucyjny doręczył zobowiązanemu G. W. w dniu [...] r. Pismem z dnia [...] r. G. W. wniósł zarzuty naprowadzone postępowanie egzekucyjne. Strona podniosła zarzut błędu co do osoby zobowiązanej oraz zarzut niespełnienia wymogów z art. 27 § 3 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (wierzyciel nie dołączył do tytułu wykonawczego dowodu doręczenia upomnienia). W uzasadnieniu zarzutów zobowiązany przyznał, że jest właścicielem samochodu, ale w okresie wskazanym w tytule wykonawczym pojazd oddał do używania J. G. Zobowiązany zastrzegł możliwość uzupełnienia zarzutów poprzez przedłożenie oświadczenia J. G. na okoliczność użytkowania przez nią pojazdu. G. W. wniósł o uchylenie tytułu wykonawczego i umorzenie postępowania egzekucyjnego oraz o wstrzymanie czynności egzekucyjnych do czasu rozpatrzenia zarzutów. Postanowieniem z dnia [...] r. Prezydent Miasta wstrzymał wykonanie czynności egzekucyjnych w sprawie, a następnie postanowieniem z dnia [...] r., znak; [...] organ egzekucyjny uznał wniesione przez G. W. zarzuty dotyczące postępowania egzekucyjnego za nieuzasadnione. W uzasadnieniu postanowienia Prezydent Miasta S. podniósł, że zobowiązany wskazując na zarzut nieistnienia obowiązku winien był okazać dowody, iż obowiązek nie istnieje, tj. nigdy nie powstał lub też wygasł w wyniku zaistnienia określonych przesłanek. Zobowiązany, zdaniem organu, nie przedstawił takich okoliczności. Odnośnie zarzutu błędu co do osoby zobowiązanego organ wskazał, że G. W. wskazał użytkownika pojazdu, jednakże wezwany do przedłożenia oświadczenia J. G. w tej sprawie odmówił jego przedłożenia. W tych okolicznościach organ nie mając możliwości prowadzenia postępowania dowodowego uznał, iż osobą zobowiązaną jest właściciel pojazdu. Prezydent Miasta podkreślił, że dowód doręczenia upomnienia dołączany jest do tytułu wykonawczego, natomiast osoba zobowiązana otrzymuje odpis tego tytułu. Organ ten wskazał ponadto, iż fakt obecności pojazdu należącego do zobowiązanego został stwierdzony przez wykonujących swoje obowiązki inspektorów SPP i zapisany na blankietach zawiadomień, które są drukami ścisłego zarachowania i pozostają do wglądu w siedzibie organu. Pismem z dnia [...] r. G. W. złożył zażalenie na powyższe postanowienie i wniósł o jego uchylenie w całości, jako niezgodnego z obowiązującymi przepisami prawa. W uzasadnieniu zażalenia zobowiązany podał, że żądanie od właściciela pojazdu lub od użytkownika złożenia oświadczenia jest chybione, a stosowne wyjaśnienia przedstawił organowi w piśmie z dnia [...] r. Nadto podniósł, że umieszczanie zawiadomień za przednią szybą pojazdu jest również chybione. Dostęp do nich osób trzecich, jak również warunki pogodowe mogą uniemożliwić użytkownikowi, czy posiadaczowi samochodu zapoznanie się z jego treścią. Jednocześnie zaprzeczył, aby otrzymał upomnienie, a zatem zdaniem strony, organ winien był wykazać jego doręczenie poprzez np. załączenie jego kopii do postanowienia oddalającego zarzuty. Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z dnia [...] r. Nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, art. 33 i 34 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2005r., Nr 229, poz. 1954 ze zm.), § 7 i § 11 uchwały Nr XIII/269/03 w sprawie ustalenia strefy płatnego parkowania, opłat za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych Miasta S. oraz sposobu ich pobierania (Dz.U. Nr 113,poz.1932) zm. Uchwałą Rady Miasta Szczecin Nr XXIX/576/04 z dnia 22 listopada 2004r. (Dz. Urz. Nr 49, poz. 2168), po rozpatrzeniu zażalenia G. W., utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie. Organ odwoławczy w uzasadnieniu postanowienia, odnosząc się do zarzutów zażalenia wskazał, że osoba, która parkuje pojazd w strefie płatnego parkowania bez ważnego biletu parkingowego winna mieć pełną świadomość, iż narusza obowiązujące prawo w tym zakresie i może otrzymać zawiadomienie, które stwierdza jedynie fakt nieuiszczenia opłaty z tytułu parkowania pojazdu w strefie płatnego parkowania. Zdaniem Kolegium skoro osoba zobowiązana powołuje się na zarzut nieistnienia obowiązku winna wskazać dowody, że obowiązek nie istnieje, gdyż nigdy nie powstał albo powstał, ale wygasł z powodu zaistnienia określonych okoliczności. Organ odwoławczy podkreślił, że zawiadomienia wkładane za wycieraczkę przedniej szyby pojazdu nie nakładają obowiązku zapłaty opłaty dodatkowej, a jedynie stwierdzają fakt nieuiszczenia opłaty parkingowej. Nadto żaden przepis prawa nie wymaga w tym zakresie przeprowadzania postępowania wyjaśniającego, którego wynikiem miałoby być wydanie decyzji lub innego rodzaju orzeczenia, gdyż obowiązek zapłaty opłaty parkingowej, a w przypadku, gdy nie została ona uiszczona - opłaty dodatkowej powstaje z mocy prawa, z chwilą zaparkowania pojazdu w strefie płatnego parkowania. Organ wskazał dalej, iż zobowiązanym do opłaty za płatny postój jest korzystający z drogi, jednakże, w sytuacji, gdy korzystającym z drogi nie jest właściciel pojazdu, wówczas winien on wskazać osoby, które użytkowały jego samochód i nie uiściły opłaty z tego tytułu. W niniejszej sprawie zobowiązany G. W. wskazał jako użytkownika pojazdu J. G. i w treści zarzutów zastrzegł możliwość przedłożenia stosownego oświadczenia użytkownika pojazdu w okresie wskazanym w upomnieniu, jednakże wezwany przez organ do przedłożenia takiego oświadczenia odmówił wykonania tego obowiązku. W ocenie Kolegium nie powinno budzić wątpliwości, iż w razie nieuiszczenia opłaty za parkowanie, obowiązek jej uiszczenia obciąża co do zasady właściciela pojazdu. Właściciel pojazdu jest bowiem na ogół korzystającym z drogi, chyba, że udowodni, iż pojazd udostępnił innej osobie. Właściciel pojazdu ma w takiej sytuacji możliwość obrony swoich praw poprzez złożenie zarzutu błędu co do osoby zobowiązanego po otrzymaniu tytułu wykonawczego. Organ egzekucyjny nie musi, a nawet nie może prowadzić postępowania wyjaśniającego, mającego na celu ustalenie korzystającego z dróg publicznych poprzez zaparkowanie samochodu, ponieważ nie pozwalają na to przepisy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Organ może w takiej sytuacji domniemywać, że korzystającym z dróg publicznej był właśnie właściciel samochodu. Obowiązek ten spoczywa na zobowiązanym, gdyż to on podnosząc ten zarzut zamierza wywołać określony skutek prawny w postaci uchylenia się od odpowiedzialności. Organ odwoławczy podniósł, że G. W. nie wskazał w sposób nie budzący wątpliwości użytkownika pojazdu, a zatem zarzut błędu co do osoby zobowiązanego nie może zostać uwzględniony. Kolegium podkreśliło również, że w przedmiotowej sprawie wystawionych zostało [...] zawiadomień, w różnych okresach czasu, przez różne osoby i w różnych częściach miasta, co pozwala na uznanie przez organ za prawdopodobne, iż zawiadomienia te nie były wypisywane omyłkowo, czy też "dla żartu". Zdaniem Kolegium bezzasadne jest również twierdzenie G. W. o braku dołączenia do tytułu wykonawczego kopii dowodu doręczenia upomnienia, bowiem zgodnie z treścią art. 26 § 5 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji wszczęcie egzekucji administracyjnej następuje z chwilą: doręczenia zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego, bądź doręczenia dłużnikowi zajętej wierzytelności zawiadomienia o zajęciu wierzytelności lub innego prawa majątkowego, jeżeli to doręczenie nastąpiło przed doręczeniem zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego. Zatem zobowiązanemu doręczany jest odpis tytułu wykonawczego, a kopię dowodu doręczenia upomnienia dołącza się do oryginału przeznaczonego dla organu egzekucyjnego. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na wyżej opisane postanowienie G. W. wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości, jako naruszającego prawo oraz o zasądzenie kosztów postępowania. W treści skargi podniósł, że wykonując dyspozycję art. 78 ust. 4 ustawy Prawo o ruchu drogowym wskazał osobę, której powierzył pojazd będący jego własnością do używaniu w oznaczonym czasie. Przepis ten, zdaniem skarżącego, nie nakłada żadnych dodatkowych obowiązków w postaci oświadczeń osoby, której powierzono pojazd. Skarżący podkreślił, że pomiędzy właścicielem, a użytkownikiem, w przypadku zaistnienia konieczności uiszczenia opłaty dodatkowej za postój w strefie płatnego parkowania dochodzi do konfliktu interesów, co dodatkowo uzasadnia brak możliwości uzyskania stosownego oświadczenia. W tych okolicznościach obciążanie go opłatami oraz koniecznością przedłożenia oświadczenia narusza jego interes prawny. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zaprezentowaną w uzasadnieniu decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje: Sądowa kontrola zaskarżonego postanowienia dokonana według kryteriom zgodności z prawem i w granicach rozstrzygania Sądu określonych w art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej P.p.s.a.), nie dostarczyła podstaw do uwzględnienia skargi. Zaskarżone postanowienie wydane zostało w postępowaniu egzekucyjnym, a zatem w pierwszej kolejności Sąd zbadał zgodność tego postanowienia z przepisami ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji dotyczącymi właściwości organów i trybu egzekucji należności pieniężnych i w tym zakresie żadnych uchybień nie stwierdził. Skarżący stosownie do pouczenia zawartego w doręczonym tytule wykonawczym, wniósł zarzuty w sprawie prowadzonego postępowania egzekucyjnego twierdząc, że w okresie objętym upomnieniem samochód (którego jest właścicielem) użyczył J. G. i w związku z tym zachodzi błąd co do osoby zobowiązanej, a także nieistnienie obowiązku po stronie skarżącego. Zarzuty te trafnie zostały zakwalifikowane jako: zarzut nie istnienia obowiązku (art. 33 pkt 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji i błędu co do osoby zobowiązanego (art. 33 pkt 4 tej ustawy). Wierzyciel egzekwowanego obowiązku – Prezydent Miasta który w sprawie niniejszej jest również organem egzekucyjnym – zarzuty te rozpatrzył w trybie art. 34 § 4 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji wydając w sprawie zarzutów postanowienie przewidziane w art. 34 § 2 tej ustawy. W ocenie Sądu, zaskarżone postanowienie ostateczne, wydane po rozpatrzeniu zażalenia zobowiązanego, prawa nie narusza. Zarzuty skargi, kwestionujące obowiązek – skarżonego jako właściciela pojazdu - do uiszczenia opłaty dodatkowej, w sytuacji gdy podał imię i nazwisko osoby korzystającej z Jego samochodu, są chybione. Zgodnie z art. 13 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych (Dz.U. z 2007r. Nr 19, poz. 115 ze zm.), "korzystający z dróg publicznych są obowiązani do ponoszenia opłat za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania". W myśl art. 13b ust. 1 wymienionej ustawy "opłatę, o której mowa w art. 13 ust. 1 pkt 1, pobiera się za parkowanie pojazdów samochodowych w strefie płatnego parkowania, w wyznaczonym miejscu, w określone dni robocze, w określonych godzinach lub całodobowo". Kolejne przepisy art. 13b ustawy o drogach publicznych określają : zasady ustalania strefy płatnego parkowania (ust. 2) i upoważniają radę gminy (miasta) do ustalania takiej strefy (ust. 3) oraz do ustalania wysokości stawek opłaty za parkowanie pojazdów w takiej strefie i do określenia sposobu pobierania tej opłaty (ust. 4 pkt 1 i 3). W ust. 5 wymienionego artykułu ustawodawca określił między innymi dopuszczalne różnicowanie wysokości opłat w zależności od czasu parkowania, a w ust. 7 wskazał, że wymienione opłaty pobiera – zarządca drogi. Ponadto, zgodnie z art. 13f tej ustawy, "za nieuiszczenie opłat, o których mowa w art. 13 ust. 1 pkt 1, pobiera się opłatę dodatkową" (ust. 1) przy czym wysokość i sposób jej pobierania określa rada gminy (miasta), lecz jej wysokość nie może przekraczać 50 zł (ust. 2), opłatę tę pobiera zarząd drogi, a w przypadku jego braku zarządca drogi (ust. 3). Podejmując uchwałę Nr XIII/269/03 z dnia 1 grudnia 2003r. w sprawie ustalenia strefy płatnego parkowania, opłat za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych oraz sposobu ich pobierania, Rada Miasta wykorzystała upoważnienie zawarte we wskazanych wyżej przepisach ustawy o drogach publicznych. Uchwała ta, jak i uchwała ją zmieniająca Nr XXIX/576/04 z dnia 22 listopada 2004r., wydane na podstawie i w granicach upoważnienia ustawowego, są aktami prawa miejscowego i zgodnie z art. 87 ust. 2 Konstytucji RP stanowią źródło powszechnie obowiązującego prawa na terenie Miasta S. Przepisy omawianych uchwał Rady Miasta , jako przepisy obowiązującego na terenie S., dotyczą więc każdego, kto parkuje pojazd na terenie wyznaczonej strefy płatnego parkowania. Zgodnie z § 11 ust. 1 uchwały Rady Miasta Szczecin Nr XIII/269/03 (zmienianej uchwałą Nr XXIX/576/04 z dnia 22 listopada 2004r.) opłata dodatkowa za nie uiszczenie opłaty za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych i SPP wniesiona w terminie 7 dni od nieopłaconego postoju wynosi 20 zł, a po tym terminie 50 zł. W świetle przytoczonych przepisów należy uznać, że obowiązek ponoszenia opłat za pozostawienie pojazdu w strefie płatnego parkowania, a także opłaty dodatkowej, wynika z przepisów prawa – bez potrzeby jego konkretyzacji w drodze aktu indywidualnego np. decyzji (por. wyrok NSA z dnia 7 grudnia 2005r., sygn. akt FSK 2580/04, nie publ.). Konsekwencją powyższego stwierdzenia stanowi brak obowiązku doręczenia właścicielowi pojazdu orzeczenia w tym zakresie. W ocenie Sądu, Samorządowe Kolegium Odwoławcze zasadnie przyjęło, że w razie nieuiszczenia opłaty za parkowanie, obowiązek jej uiszczenia obciąża, co do zasady, właściciela pojazdu. Właściciel jest bowiem na ogół korzystającym z drogi, chyba że – udowodni, że pojazd użyczył innej osobie, jednakże w rozpoznawanej sprawie taka sytuacja nie wystąpiła. W niniejszej sprawie skarżący uzasadniając swojego stanowisko odnośnie zarzutów zgłoszonych do prowadzonego postępowania egzekucyjnego przyznał, że samochód wymieniony w tytule wykonawczym stanowi Jego własność, lecz we wskazanym okresie użyczył go innej osobie i podał imię oraz nazwisko tej osoby. Okoliczności tej jednak wbrew wywodom skargi skarżący nie udowodnił. Jak wynika z akt administracyjnych przedłożonych sądowi, organ egzekucyjny w piśmie z dnia [...]r. zobowiązał skarżącego do okazania oświadczenia osoby, której użyczył swój samochód, a zatem organ zobowiązał stronę do przedłożenia dowodów na poparcie twierdzeń strony. Skarżący nie przedłożył oświadczenia osoby, której jak twierdził powierzył samochód i uznał, że podając imię i nazwisko tej osoby wypełnił dyspozycję art. 78 ust. 4 ustawy Prawo o ruchu drogowym, natomiast żądanie organu aby przedłożył oświadczenie tej osoby nie ma umocowania w obowiązujących przepisach. W ocenie Sądu, nie ma racji skarżący, bowiem samo wskazanie imienia i nazwiska osoby, która korzystała z pojazdu będącego Jego własnością nie jest wystarczające i przerzucałoby ciężar dowodu ze zobowiązanego tj. skarżącego na organ egzekucyjny. Zgodnie z art. 29 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji organ egzekucyjny bada z urzędu dopuszczalność egzekucji administracyjnej, organ ten nie jest natomiast upoważniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym. Zobowiązany ma co prawda możliwość dochodzenia swoich racji, podnosząc w toku postępowania egzekucyjnego zarzut błędu co do osoby zobowiązanego (art. 33 pkt 4), ale ciężar udowodnienia tego spoczywa na skarżącym, a nie na organie. Jeśli zatem zobowiązany nie przedstawi dowodów uzasadniających zgłoszony zarzut, to organ prawidłowość prowadzonego postępowania egzekucyjnego może ocenić tylko w oparciu o zgromadzone dokumenty. Korzystającym z dróg publicznych niekoniecznie musi być właściciel samochodu. Jednakże to nie organ egzekucyjny nakłada na korzystającego z dróg publicznych, obowiązek uiszczenia należnej opłaty, albowiem jest to obowiązek wynikający z samego prawa. Organ egzekucyjny nie musi zatem, a nawet nie może prowadzić postępowania wyjaśniającego, mającego na celu ustalenie korzystającego z dróg publicznych poprzez zaparkowanie samochodu, ponieważ na to nie pozwalają przepisy postępowania egzekucyjnego w administracji. Ma on w tej sytuacji prawo domniemywać, że korzystającym z dróg publicznych był właściciel samochodu (vide: wyrok NSA z dnia 12 czerwca 2007r., I OSK 209/07, LEX nr 344875, wyrok NSA z dnia 11 marca 2009r., I OSK1514/08, nie publ.). Wbrew wywodom skarżącego, w rozpoznawanej sprawie organ egzekucyjny zobowiązując skarżącego do przedłożenia oświadczenia osoby, której użyczył pojazd, a następnie potwierdzenia używania w określonym czasie nie działał na podstawie art. 78 ust. 4 ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. z 2005r. Nr 108, poz. 908 ze zm.) i przepis ten nie miał zastosowania w sprawie. Zgodnie z art. 78 ust. 4 tej ustawy właściciel lub posiadacz pojazdu jest obowiązany wskazać na żądanie uprawnionego organu, komu powierzył pojazd do kierowania lub używania w oznaczonym czasie, chyba że pojazd został użyty wbrew jego woli i wiedzy przez nieznaną osobę, czemu nie mógł zapobiec. Stosownie do powyższego przepisu, uprawnionym organem jest policjant, prokurator, Sąd, starosta lub ubezpieczycie. Realizacja tego obowiązku ma ułatwić ustalenie kierującego pojazdem w razie popełnienia przestępstwa lub popełnienia wykroczenia z udziałem tego pojazdu, a nadto podkreśla obowiązek właściwego zabezpieczenia pojazdu o czym świadczy zwrot "czemu nie mógł zapobiec". Wskazać też trzeba, że w aktach rozpatrywanej sprawy znajduje się dwanaście zawiadomień o nieopłaconym postoju pojazdu marki T. nr rej. [..], wystawione przez różnych inspektorów Strefy Płatnego Parkowania (o czym świadczą odmienne numery służbowe i podpisy). Z zaświadczeń tych wynika, że pojazd zobowiązanego bez uiszczenia opłaty, parkowany był w strefie Płatnego Parkowania. W zawiadomieniach wskazane są: konkretne dane, dotyczące ulicy postoju, godziny sporządzenia zawiadomienia, nr rejestracyjnego i marki pojazdu, data (dzień, miesiąc, rok) oraz numer służbowy inspektora wypełniającego zawiadomienie. Posiadając takie, jak opisane wyżej dowody, organ pierwszej instancji (wierzyciel), uwzględniając zasady wiedzy i doświadczenia życiowego oraz zasady logicznego rozumowania, dokonując tzw. swobodnej oceny dowodów zgodnie z art. 80 kpa, miał podstawę do przyjęcia, że dowody te w sposób wystarczający dokumentują fakt nieziszczenia przez skarżącego opłaty za parkowanie w Strefie Płatnego Parkowania, co skutkowało naliczeniem opłaty dodatkowej. Wobec tego żądanie zapłaty kwoty [...] zł z tytułu dwunastu nieziszczonych opłat, w datach wskazanych w upomnieniu, jest zasadne. Mając powyższe na względzie, należało orzec jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 P.p.s.a.