II SA/Sz 1016/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Elżbieta Makowska po rozpoznaniu w dniu 27 stycznia 2014 r. sprawy ze skargi B. M. na czynność Dyrektora Samodzielnego Publicznego Specjalistycznego Zakładu Opieki Zdrowotnej z dnia [...], nr [...] w przedmiocie udostępnienia dokumentacji medycznej postanawia: odrzucić skargę Pismem z dnia [...] r. B. M. zwróciła się do Dyrektora Samodzielnego Publicznego Specjalistycznego Zakładu Opieki Zdrowotnej o wydanie jej dokumentacji medycznej zmarłego brata Z. M. Wnioskodawczyni powołała się na pismo Prokuratora Rejonowego z dnia [...]r., znak: [...], w treści którego Prokurator wyjaśnił, że zgodnie z art. 52 § 1 K.p.k. w razie śmierci pokrzywdzonego prawa, które by mu przysługiwały, mogą wykonywać osoby najbliższe w rozumieniu procesu karnego, co oznacza, że jako siostra zmarłego Z. M. może je realizować. Dyrektor Samodzielnego Publicznego Specjalistycznego Zakładu Opieki Zdrowotne pismem z dnia [...] r., znak:[...] odmówił wydania B. M. wnioskowanej dokumentacji, powołując się na art. 26 ust. 2 ustawy z dnia 6 listopada 208 r. o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta (Dz. U. z 2009 r., nr 52, poz.417 ze zm.). Zgodnie z tym przepisem prawo wglądu w dokumentację medyczną po śmierci pacjenta ma osoba upoważniona przez pacjenta za życia. Pismem z dnia [...] r. B. M. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na powyższą czynność administracyjną w przedmiocie odmowy wydania dokumentacji medycznej przez Dyrektora Samodzielnego Publicznego Specjalistycznego Zakładu Opieki Zdrowotnej. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Samodzielnego Publicznego Specjalistycznego Zakładu Opieki Zdrowotnej wniósł o jej oddalenie. Pismem z dnia 23 września 2013 r. Sąd wezwał skarżącą do usunięcia braków formalnych skargi przez własnoręczne podpisanie kopii skargi znajdującej się w aktach sądowych lub nadesłanie własnoręcznie podpisanego odpisu tej skargi oraz przez wskazanie i udokumentowanie, czy skarżąca przed wniesieniem skargi do Sądu kierowała do Samodzielnego Publicznego Specjalistycznego Zakładu Opieki Zdrwotnej pisemne wezwanie do usunięcia naruszenia prawa zaskarżoną czynnością odmowy udostępnienia dokumentacji medycznej (art. 52 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi; Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.). Jednocześnie Sąd pouczył skarżącą, że niewykonanie niniejszego wezwania w terminie siedmiodniowym spowoduje odrzucenie skargi. Odpowiadając na powyższe wezwanie B. M. oświadczyła, że przed wniesieniem skargi do Sądu kierowała do Samodzielnego Publicznego Specjalistycznego Zakładu Opieki Zdrowotnej pisemne wezwanie do usunięcia naruszenia prawa zaskarżoną czynnością odmowy udostępnienia dokumentacji medycznej pismem z dnia 14 listopada 2012 r. oraz pismem z dnia 7 maja 2013 r., wskazując na art. 52 § 1 K.p.k. Postanowieniem z dnia 15 października 2013 r., sygn. akt II SA/Sz 1016/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny przyznał skarżącej prawo pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienia adwokata. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie, jak wynika z jej treści, jest odmowa wydania skarżącej przez Dyrektora Samodzielnego Publicznego Specjalistycznego Zakładu Opieki Zdrowotnej dokumentacji medycznej jej zmarłego brata. Zgodnie z art. 23 ust. 1 ustawy z dnia 6 listopada 2008 r. o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta pacjent ma prawo dostępu do dokumentacji medycznej dotyczącej jego stanu zdrowia oraz udzielonych mu świadczeń zdrowotnych. W celu realizacji tego uprawnienia pacjenta, podmiot udzielający świadczeń zdrowotnych obowiązany jest prowadzić, przechowywać i udostępniać dokumentację medyczną w sposób określony w rozdziale 7 tej ustawy. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym ugruntowany został pogląd, że zarówno udostępnienie dokumentacji medycznej przez podmiot udzielający świadczeń zdrowotnych, jak i odmowa udostępnienia tej dokumentacji jest czynnością z zakresu administracji publicznej, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zwaną dalej "P.p.s.a.", (por.: wyrok składu 7 Sędziów z dnia 19 maja 2003 r. OSA 1/03 opubl. ONSA 2003/4/114). Podmiot udzielający świadczeń zdrowotnych, a w szczególności, jak w niniejszej sprawie szpital, jest zakładem administracyjnym, który z uwagi na unormowania stanowiące podstawę tworzenia i działalności tego rodzaju zakładów, w określonym zakresie wykonuje funkcję z zakresu administracji publicznej. W przypadku skargi na czynność, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. ustawodawca przewidział szczególny tryb postępowania, którego wyczerpanie decyduje o dopuszczalności skargi do sądu administracyjnego. Stosownie do treści art. 52 § 1 i 2 P.p.s.a., skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie chyba, że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden przewidziany w ustawie środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. W przypadku, gdy ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień i obowiązków wynikających z przepisów prawa, można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu- w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności - do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 P.p.s.a.). Z powyższego unormowania jednoznacznie wynika, że warunkiem wniesienia skargi do sądu jest uprzednie wezwanie organu do usunięcia naruszenia prawa spowodowanego zaskarżoną czynnością. Brak podjęcia takiego działania przez skarżącą, czyni wniesienie skargi do sądu administracyjnego niedopuszczalnym. W niniejszej sprawie brak jest dowodów na to, że skarżąca złożyła wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a zatem przyjąć należało, że nie wyczerpała trybu zaskarżenia, o którym mowa w art. 52 § 3 P.p.s.a. Odpowiadając na zobowiązanie Sądu B. M. powołała pisma z dnia 14 listopada 2012 r. oraz z dnia 7 maja 2013 r., stanowiące w istocie wnioski o udostępnienie dokumentacji medycznej, nie nadesłała przy tym żądanego odpisu wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Z nadesłanych akt administracyjnych sprawy wynika, że Dyrektor Samodzielnego Publicznego Specjalistycznego Zakładu Opieki Zdrowotnej nie posiada innej - niż przesłanej do Sądu - korespondencji ze skarżącą. W świetle powyższego stwierdzić należy, że skarżąca nie spełniła jednego z niezbędnych warunków do wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, skoro nie wyczerpała toku postępowania przed skierowaniem sprawy na drogę sądową. W tym stanie rzeczy skargę B. M., jako niedopuszczalną, należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.