II SA/Sz 1017/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Danuta Strzelecka-Kuligowska po rozpoznaniu w dniu 11 marca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. K. na orzeczenie Komendanta Policji z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie wydalenia ze służby p o s t a n a w i a odmówić zawieszenia postępowania W dniu [...] r. T. K. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na orzeczenie Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...]r. Nr [...] utrzymujące w mocy decyzję Komendanta Powiatowego Policji z dnia [...]r. Nr [...] w przedmiocie wydalenia ze służby. W skardze jednocześnie zawarty został wniosek o zawieszenie postępowania. W odpowiedzi na wezwanie Sądu do sprecyzowania wniosku o zawieszenie postępowania w piśmie z dnia [...]r. T. K. wskazał, że w toku postępowania dyscyplinarnego nie przeprowadzono szeregu dowodów, których konieczność przeprowadzenia dostrzegł sąd karny. O ocenie skarżącego "sankcje, po które sięgają decyzje skarżone, wymagają wyjaśnienia właśnie w procesie karnym". T. K. wyjaśnił, że nie przyznając się do winy uważa, że postępowanie dyscyplinarne oparte zostało "na życzeniowo zgromadzonym materiale dowodowym", a konsekwencje zaskarżonych decyzji są szczególnie dotkliwe i krzywdzące, ponieważ zapadły bez właściwej oceny dowodów. Zdaniem skarżącego, zawieszenie postępowania spowoduje sytuację tego rodzaju, że "procedowanie w sprawie karnej nie będzie oparte na emocjonalnym podejściu procedur dyscyplinarnych, jak w sprawie niniejszej". Pismem z dnia [...]r. Sąd zwrócił się do pełnomocnika Komendanta Wojewódzkiego Policji o wskazanie, czy w związku z postępowaniem toczącym się przed Sądem Rejonowym organ także wnosi o zawieszenie postępowania sądowoadminstracyjnego. W odpowiedzi pełnomocnik organu w piśmie datowanym na dzień [...]r. wskazał, że organ nie wnosi o zawieszenie postępowania toczącego się przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Postępowanie przed sądem administracyjnym toczy się według przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej zwanej "ustawą"). Zgodnie z art. 123 ustawy, postępowanie ulega zawieszeniu z mocy prawa w razie zaprzestania czynności przez sąd wskutek siły wyższej. Ponadto w myśl art. 124 § 1 ustawy, sąd zawiesza postępowanie z urzędu: 1) w razie śmierci strony lub jej przedstawiciela ustawowego, utraty przez nich zdolności procesowej, utraty przez stronę zdolności sądowej lub utraty przez przedstawiciela ustawowego charakteru takiego przedstawiciela; 2) jeżeli w składzie organów jednostki organizacyjnej będącej stroną zachodzą braki uniemożliwiające jej działanie; 3) jeżeli strona lub jej przedstawiciel ustawowy znajduje się w miejscowości pozbawionej wskutek nadzwyczajnych wydarzeń komunikacji z siedzibą sądu; 4) jeżeli w stosunku do strony zostało wszczęte postępowanie upadłościowe, a sprawa dotyczy przedmiotu wchodzącego w skład masy upadłości; 5) w razie przedstawienia przez sąd w tym postępowaniu pytania prawnego Trybunałowi Konstytucyjnemu albo Trybunałowi Sprawiedliwości Unii Europejskiej; 6) w przypadku, o którym mowa w art. 56, tj. w razie wszczęcia przed wniesieniem skargi do sądu postępowania administracyjnego w przedmiocie wznowienia postępowania, stwierdzenia nieważności oraz uchylenia lub zmiany zaskarżonego aktu. Poza tym sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, w trybie art. 125 § 1 ustawy jeżeli: 1) rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym; 2) ujawni się czyn, którego ustalenie w drodze karnej lub dyscyplinarnej mogłoby wywrzeć wpływ na rozstrzygnięcie sprawy sądowoadministracyjnej; 3) jeżeli na skutek braku lub wskazania złego adresu skarżącego lub niewykonania przez skarżącego innych zarządzeń nie można nadać sprawie dalszego biegu; 4) w razie śmierci pełnomocnika, chyba że strona działa przed sądem osobiście. Sąd, na podstawie art. 126 ustawy, może również zawiesić postępowanie na zgodny wniosek stron. W przedmiotowej sprawie skarżący wniosek o zawieszenie postępowania sądowego uzasadnił tym, że w toku postępowania dyscyplinarnego, które oparte zostało na "na życzeniowo zgromadzonym materiale dowodowym", nie przeprowadzono szeregu dowodów, których konieczność przeprowadzenia dostrzegł sąd karny. Zaznaczył, iż przez to konsekwencje zaskarżonych decyzji są szczególnie dotkliwe i krzywdzące. Skarżący podniósł również, że zawieszenie postępowania spowoduje sytuację, że "procedowanie w sprawie karnej nie będzie oparte na emocjonalnym podejściu procedur dyscyplinarnych, jak w sprawie niniejszej". Organ, w odpowiedzi na wezwanie Sądu, nie wyraził woli zawieszenia postępowania toczącego się w sprawie wywołanej wniesioną przez skarżącego skargą. W kontekście przywołanych we wniosku okoliczności, spośród ww. podstaw zawieszenia postępowania pod uwagę należy wziąć fakultatywne przesłanki zawieszenia przez Sąd postępowania zarówno z urzędu, z uwagi na to, że rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania sądowego, jak i na zgodny wniosek stron. Zaznaczyć należy, że warunkiem zawieszenia postępowania na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 ustawy jest istnienie obiektywnego i bezpośredniego związku pomiędzy rozstrzygnięciem zapadłym w innym postępowaniu, a zaskarżonym rozstrzygnięciem w rozpoznawanym postępowaniu sądowoadministracyjnym. Dodać należy także, że w toku prowadzonego postępowania sąd administracyjny dokonuje wyłącznie kontroli zaskarżonego orzeczenia na podstawie kryterium zgodności z prawem, przy czym kontrola ta obejmuje badanie legalności kwestionowanego rozstrzygnięcia na dzień jego wydania. Zaznaczyć należy również, że odpowiedzialność karna ma charakter niezależny względem postępowania dyscyplinarnego, w którym zapadłe orzeczenie stanowi rodzaj sankcji administracyjno prawnej. W związku z powyższym orzeczenie zapadłe w postępowaniu przed sądem karnym, choć pośrednio może mieć wpływ na ustalenia poczynione w postępowaniu dyscyplinarnym, nie warunkuje jednak możliwości dokonania przez sąd administracyjny oceny zgodności z prawem rozstrzygnięcia wydanego w ostatnim z wyróżnionych typów postępowań. Wyrok wydany w postępowaniu karnym może natomiast stanowić następczą podstawę do weryfikacji w trybie nadzwyczajnym rozstrzygnięcia podjętego w postępowaniu dyscyplinarnym. Podstawy zawieszenia z tej przyczyny nie mogą stanowić natomiast, w myśl przepisów ustawy, wskazane przez skarżącego okoliczności, iż poprzez zawieszenie postępowania sądowoadministracyjnego postępowanie przed sądem karnym nie będzie oparte na "emocjonalnym podejściu". W związku z powyższym brak w ocenie Sądu podstaw do zawieszenia postępowania sądowego z urzędu na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 ustawy. Brak również podstaw do zawieszenia postępowania na wniosek. Ustawa w art. 126 § 1 uzależnia bowiem możliwość zawieszenia postępowania od złożenia przez strony zgodnego wniosku w przedmiocie żądania zawieszenia postępowania. Komendant Wojewódzki Policji zajął natomiast stanowisko, iż nie wnosi o zawieszenie postępowania . W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 131 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało orzec jak w sentencji.