II SA/Sz 1017/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Henryk Dolecki po rozpatrzeniu w dniu 25 października 2012 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku T. K. o wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia w sprawie ze skargi T. K. na orzeczenie Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie wydalenia ze służby postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego orzeczenia T. K. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na orzeczenie Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie wydalenia ze służby. Jednocześnie skarżący wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia z uwagi na wyjątkowo ciężkie skutki dla niego i jego rodziny, które pozbawia go środków do życia i utrzymania. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 j.t.) zwanej w dalszej części "P.p.s.a.", wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże odstępstwo od tej ogólnej reguły przewiduje przepis art. 61 § 3 tej ustawy w myśl, którego po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu w całości lub części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Jak wynika z przytoczonej powyżej regulacji prawnej, warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Ciężar dowodu spoczywa na wnioskodawcy, który obowiązany jest uprawdopodobnić, że wykonanie zaskarżonej decyzji przed rozpoznaniem skargi może spowodować dla niego skutki, o których mowa w art. 61 § 3 ustawy P.p.s.a. Nie wystarczy zatem ogólny wywód strony. Jej twierdzenia powinny zostać poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi jej sytuacji finansowej oraz majątkowej (por. postanowienie NSA z dnia 30 listopada 2004 r., sygn. akt GZ 120/04, publ. Lex Polonica nr 402376). Powyższe należy rozumieć jako konieczność spójnej argumentacji, popartej faktami oraz ewentualnie odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania aktu. W tym miejscu zauważyć należy, że niewątpliwie każde orzeczenie o wydaleniu ze służby wywołuje negatywne konsekwencje finansowe dla skarżącego. Jednakże, by możliwe było wydanie postanowienia o zastosowaniu ochrony tymczasowej, wnioskodawca jest zobowiązany do wskazania niebezpieczeństw, o których mowa w powołanym przepisie. Tymczasem wnioskodawca, oświadczył jedynie, że wykonanie orzeczenia spowoduje dla niego ciężkie skutki, bowiem pozbawia go środków do życia i utrzymania. Sam fakt, że wydalenie ze służby jest równoznaczne z utratą wynagrodzenia, nie oznacza, że skarżący nie posiada innych źródeł dochodu (por. postanowienie NSA z dnia 13 czerwca 2008 r., I OZ 420/08, publ. na stronie internetowej www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W tej sytuacji należy stwierdzić, że skarżący nie uargumentował dostatecznie swojego wniosku. W świetle oświadczenia strony, nie można ustalić okoliczności uzasadniających wniosek, bowiem nie odwołano się do materiałów źródłowych oraz nie przedstawiono danych obrazujących sytuację finansową skarżącego oraz osób z którymi pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym. W tym stanie rzeczy orzeczono, na podstawie art. 61 § 3 oraz art. 61 § 5 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, jak w postanowieniu.